Amasya’nın dört mahallesi vardı,
yoksulluğu ortak, rengi bol,
dar sokaklarında çocuk sesleri yankılanan.
Gök Medrese, Dere Mahalle, İhsaniye, Savadiye…
Ama Savadiye,
benim içimde ayrı bir defterdir,
sayfaları sararmış, kenarları su lekeli.
Dayımın evi oradaydı:
faytoncu dayım:
“Zenginlerde bir iki, bende altı çocuk,” derdi,
gülerek taşırdı hayatı.
Üç katlı bir bahçe büyürdü evinin arkasında,
toprak cömertti,
dağdan inen su bedava,
önce gölete,
sonra eve,
sonra Yazıcılar’a akardı.
Biz çocuklar
suyun yolunu ezberlerdik
kader gibi.
Komşular vardı;
İsmail amca, Fehmiye yenge,
şefkati yüzüne sinmiş insanlar.
Tek çocukları Ayten okudu,
öğretmen oldu;
bir mahallenin duası arkasındaydı.
Boyacılar ailesi biraz aşağıda,
resim yapan çocuklar,
renge tutunan hayatlar…
Biri Paris’e savrulmuş,
bir tuvalin kenarında kalmış olmalı Savadiye.
Köprü başındaki çeşme…
Ah o çeşme!
Güğüm güğüm bekleyen kadınlar,
testilerde iyi su,
sabırda iyi insanlık.
Saatler geçerdi,
kimse acele etmezdi;
çünkü mahalle beklemeyi bilirdi.
Surpik teyze bir masaldı,
Karabit’le yan yana.
Kumru teyze bizim mahalleden,
Gümüşlü’nün rüzgârını taşırdı.
Diller yaralardı bazen,
“Bak şu Ermeni’nin yaptığına!”
Oysa acı,
hepimizin evinde aynı sobada yanardı.
Buralar bir zamanlar ormanlıkmış,
Amasyalıların mesiresi…
Sonra ev olmuş,
sonra göç,
sonra tehcir,
sonra Balkan rüzgârı.
Dağın eteğinde Ulu Mama,
sessiz bir tanık
yüzyılların yüküne.
Hayat bir manzumedir derler,
haklılar.
Her dizeden yüz hikâye dökülür.
Feshane’de bir gün
Savadiye gözlü Madam Araski’ye rastladım,
1950’de kopmuş topraklarından,
ama kalbi hâlâ
bir çeşme kuyruğunda.
Savadiye deyince
gözleri yağmur.
Ben de sustum,
çünkü bazı anılar
ancak susarak söylenir.
Hakikat ağırdır,
geç gelir;
ama su gibi
bir gün mutlaka
yüzeye çıkar.
Savadiye,
sen hâlâ içimde
dar bir sokaksın,
çocukluğumdan geçilmiyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder