Takvim yaprağından sızıyor aşk,
ama bizde
takvimler hep yaralıdır.
Şubat mesela
soğuk değil, sessizdir,
6 Şubat'a mühürlüdür.
Meydanlarda kalp yok,
bariyer var.
Birbirine sarılanlar değil,
birbirini itenler çoğunlukta.
Devletin dili
hiçbir sevgiliye benzemiyor.
Aşk bizde
asgari ücret kadar kısa,
ifade özgürlüğü kadar kırılgan.
Bir cümle kuruyorsun,
mahkeme tamamlıyor sonunu.
Birine “seni seviyorum” demek
riskli iştir bu ülkede;
yanlış anlaşılır,
yanlış yere çekilir,
dosyalanır.
Çiçekçiler çalışıyor bugün,
çünkü umut satılıyor hâlâ.
Ama toprağın altı kalabalık,
üstü yoksul.
Güller pahalı,
mezarlar bedava.
Televizyonlar kalpli grafiklerle
ülkeyi örtmeye çalışıyor,
oysa altta
çıplak bir gerçek yatıyor:
Sevgi burada
hep muhalifti.
Bir zamanlar
birbirine mektup yazan insanlar vardı,
şimdi dilekçe yazıyoruz.
Aşka değil,
adalete.
Bir çift göz
bir çift kelepçeye dönüşebiliyor,
bir çift söz
iki yıl ceza alabiliyor.
Biz yine de seviyoruz
inatla,
çünkü başka silahımız yok.
14 Şubat bu yüzden
bizde bayram değil;
bir hatırlatma:
Sevgi hâlâ yaşıyorsa
bunca şeye rağmen
belki de en devrimci sözümüz;
tek kelimelik "vazgeçmedimdir."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder