İSTASYON

Bugün istasyon tarafındayım.

Zaman zaman mahalle  geziyorum,

yorgun yüreğime

en çok bu iyi geliyor.

Doğduğum topraklar

bir süredir beni bekliyormuş meğer,

anılar bahane,

eksikleri gedikleriyle dolaşıyorum.

Bu yaşta,

daha ne olsun.

Hayat dediğin

bir parantez işte,

bir gün açılır,

kapanana kadar

acıyla sevinci

aynı cümlede yaşar.

Ben de öyleyim:

kör topal ama inadına yürürüm,

sol mememin altındaki cevahiri

karartmamaya yeminliyim.

Şikâyet eden yaşlı olmak

en ağır yüktür,

tanrı korusun.

En güzeli,

yeryüzüne ayaktayken

veda etmektir.

Gerisi kolay,

nasıl olsa Kevser kıyısında

bir masa ayrılmış bana,

tatlı hayat,

biraz da şaka!

Dayımın oğlu Hasan

faytonla bekler şimdi beni.

Posta çekeriz,

trenle gelen mektuplar,

koliler,

hayatlar…

İskender dayım

iki bardak şarap içti mi

kamçıyı bize bırakırdı.

Sert adamdı,

imzası kamçıydı.

İki çocuktuk:

Hasan sürerdi faytonu,

ben kısa pantolonlu muavin.

Posta vagonundan çuvallar,

biraz da kocabaş çalardık

fırında pişerdi,

yanık yerleri

akide şekeri gibi tatlı.

İstasyon yolu

kaldırım taşlı,

Akdağ rüzgârı eserdi sanki.

Bağ evleri,

yemyeşil bir dünya.

Demiryoluna yakın

bir karadut ağacı vardı

o tadı

bir daha hiçbir yerde bulamadım.

Kurşunlu henüz yok,

Hızır Paşa ileride.

Sümbül Hamamı’nda

sazlı sözlü günler.

Sonra stadyum,

sonra beton,

sonra acele bir büyüme.

Mahir amcanın bağı

ırmağa kadar uzanırdı.

Piknikler,

meyve ağaçları,

kadrosu kalabalık mutluluklar.

Biz çocuklar mı?

Henüz tanrı katına

alınmamış

değersiz varlıklar!

Şimdi bakıyorum da,

hepsi masal gibi.

Biz de

isimsiz kahramanlarıyız o masalın.

Keşke bitmeseymiş

diye iç geçiriyorum,

belki yaşlılık diyorlar buna

ama ben

sadece hatırlamıyorum,

ruhumla orada yaşıyorum.

Ve yazıyorum.

Üç beş okur bile yeter...

Öyleyse

ne büyük mutluluk bana.

Macit CÜNÜNOĞLU