GÜMÜŞLÜ'DEN KALAN

Bir gün geliyor insan,

kendi sesini bile

uzaktan duyar oluyor.

İşte o gün

albümler konuşmaya başlıyor,

fotoğraflar dile geliyor,

zaman susuyor.

Yaşlılık dedikleri,

bedenin değil

hatıraların yorulması aslında.

Yedi yaşında başlıyor her şey,

bir sokakla,

bir bakışla,

bir annenin seslenişiyle…

Yetmişinde bile

aynı sesle irkiliyorsun.

Elimde bir fotoğraf var şimdi,

kağıt sararmış,

kenarları yıpranmış.

Ama içi capcanlı.

Gümüşlü Mahallesi’nden

bir gün düşmüş içine.

Piknikti belki,

Pirler Parkı’ydı, 

muhtemelen de komşuların bağıydı.

Çimenler yumuşak,

gökyüzü bol,

gelecek masum.

Sakibe Abla orada,

hayatın yükünü

gülüşüne sığdırmış.

Sühendan Teyze

sessizce bakıyor,

sanki olacakları sezmiş gibi.

Annem…

Dünyanın bütün telaşına rağmen

bizi bir arada tutan

tek merkez.

Bakışıyla ev kuran kadın.

Ve biz çocuklar…

Sühran, Benan, Fatma, Rezzan, Okan

ve ben.

İsimler yan yana durunca

bir mahalle tamamlanıyor.

Bir şehir nefes alıyor.

Ellili yılların sonlarıydı...

Kimse yalnız değildi,

yalnız kalmak ayıptı.

Kapılar kilitlenmezdi,

gönüller hiç.

Aradan yarım yüzyıl geçti.

Şimdi zaman

bizden hızlı koşuyor.

Komşuluk,

eski bir kelime gibi

ağzımızda eğreti duruyor.

Birer birer çekildik hayattan,

ya da hayat bizden.

Kimi göçtü,

kimi sustu,

kimi sadece hatıra oldu.

Şimdi başka bir çağdayız.

Adına ne dersen de,

ben yalnızlık diyorum.

Kalabalıklar içinde

kimsesiz bir çağ.

Anne baba evlâda hasret,

evlât anne babaya.

Kardeş kardeşe uzak,

aynı evde bile.

Akrabalık,

fotoğraflarda kalmış bir bağ.

Herkes kendi derdine düşmüş,

kimisi geçimle boğuşuyor,

kimisi içindeki sessizlikle.

Kapılar kapalı,

perdeler sıkı,

hayatlar kilitli.

Bayramlar yük oldu,

ziyaretler zahmet.

Gönül yoruldu Macit,

çok yoruldu.

Cenazelerde bile

buluşamıyoruz artık.

Ölüm dahi

bir araya getiremiyor bizi.

Can tatlı elbet,

yaşamak lâzım,

bunu inkâr etmem.

Ama insan

yaşarken eksiliyor.

Ah ne günlere kaldık…

Bizim nesil

buna şahit olmak için mi doğdu?

Daha dün

hayâl bile edemezdik

böyle bir soğukluğu.

Hayat,

ömrün son demlerine

böyle bir armağan bıraktı bize:

Kabullen ya da git.

İşte kapı,

işte sapı.

Ama ben dönüp

bir kez daha bakıyorum albüme.

Gümüşlü’ye,

annemin bakışına,

komşuların sesine.

Ve anlıyorum ki

her şeye rağmen

biz güzel yaşadık.

Acı olan bu değil,

acı olan

bunu bilenlerin artık

birer birer azalması.

Macit CÜNÜNOĞLU