UMUT

Benimkisi bir tür can sıkıntısı değildi aslında,

adı konmamış bir yaraydı.

Dünyaya bakınca

insanın içini üşüten o eski soru:

Bunca acıdan sonra hâlâ neden?

Gezegen yorgun,

insanlık dalgın.

Hak dediğimiz şey

yüksek sesle konuşanın cebinde,

adalet ise

uzun zamandır ertelenmiş bir randevu.

Bir zamanlar

iki büyük savaş geçti bu topraklardan,

çocukların oyuncakları sustu,

annelerin dili tutuldu.

“Bir daha asla” dedik,

mezar taşlarına söz verdik.

Ama insan

en çabuk unutan varlık çıktı.

Şimdi yeniden

tek bir ses büyütülüyor,

kalabalıkların üstüne gölge gibi düşen.

Taç yok belki,

ama korku var;

saray yok belki,

ama duvarlar yükseliyor.

Sınırlar çiziliyor

insanın insana benzememesi için.

Barış,

bir bildirinin dipnotuna sıkıştırılmış,

savaş ise manşetlerde.

Silahlar kutsanıyor,

ölüm gerekçelendiriliyor.

Oysa hiçbir bayrak

bir çocuğun kefeninden daha ağır değildir.

Ben hâlâ inanıyorum,

inatla, yorula yorula.

İnsanın insana değdiği yerde

umut filiz verir.

Adalet bir gün

yüksek kürsülerden değil,

sokakların kalbinden konuşur.

Bir gün

hak, bağırmak zorunda kalmaz,

adalet özür dilemez,

barış savunulmak yerine

yaşanır.

İşte o gün

bu adı konmamış sıkıntı

yerini derin bir nefese bırakır.

Ve insanlık,

ilk kez gerçekten

insan olur.

Macit CÜNÜNOĞLU