Baharın ilk güneşi
penceremden süzülüp
odama yayılıyor usulca.
Tozlu bir saatin camını siler gibi
aydınlatıyor içimi.
Demek ki uyanış zamanı…
Demek ki kalp hâlâ görev başında.
Ne güzel,
bugünleri de gördüm.
Bazı sabahlar vardır,
insan aynaya bakar da
“henüz bitmedi” der kendine.
İlkbahar başka bir şeydir.
Ne yazın pervasız coşkusuna benzer
ne kışın içine kapanan suskunluğuna.
Bir arada tutar umutla temkini,
gençlikle yorgunluğu.
Sonbahar mı?
Adı bile ağırdır.
Hazan derler,
yaprak düşer,
ses düşer,
insan biraz daha kendine düşer.
Hüzündür,
aşktır,
şarkıdır,
yarım kalmış vedadır.
Hayatı seven için romantiktir belki,
ama ben dirilişten yanayım.
Ben yeniden doğuştan,
yeniden heves etmekten yanayım.
Aydınlık gibisi var mı?
Gölgeyi bile güzel gösteriyor.
Bak,
erikler çiçek açmış.
Sokakların nabzı hızlanmış.
Kan dolaşımı değil sadece,
hayata bakışlar da pembe.
Sevdalara yelkenler fora,
limanlar küçük geliyor artık.
Of ulan, offf…
Niye ben bu duyguları taşıyorum?
Hakikaten bu yaşta
bu kadarı da fazla değil mi?
Hani derler ya,
“kırkından sonra azanı
teneşir paklar.”
Merak etme,
dört kolluya sarılmak gibi
bir niyetim yok.
Ama gönüle söz geçmiyor.
Düşüyor.
Ansızın.
Moda deyişle “spontane”.
Öyleyse hayatı
bırakalım akışına.
Zurnada peşrev olmazmış,
ne çıkarsa bahtına.
Bazen susmak gerekir,
bazen de içinden geldiği gibi yaşamak.
Geriye dönüp baktığımda
biriktirdiğim şeyin
para olmadığını görüyorum.
Anılar,
yüzümde iz bırakan gülüşler,
yarım kalan ama eksik olmayan sevdalar…
Az şey mi bunlar?
Bugün paylaştığım bir fotoğraf
belki bunun somut belgesi.
Ama asıl servet,
kimsenin görmediği yerde duruyor.
İçimde.
Zevkten dört köşeyim, evet.
Peki ya yarınlar?
Kimin umurunda…
Farkında olmadan öyle bir servet biriktirmişim ki,
cennete de cehenneme de referans olur.
Yeter ki
yargılayan adil olsun.
Gerisi
bahar kadar geçici,
hayat kadar güzel.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder