SAVADİYE

Bir şehre bazen kapısından girilmez,

insan bir şehre

annesinin suskunluğundan girer.

Ben Amasya’ya

Savadiye’den girdim.

Ata ocağım Gümüşlü’dür, doğrudur,

ama annemin gölgesi

Savadiye’nin taşlarında uzundur.

Dedemin evi oradaydı,

duvarlarında Balkan rüzgârı,

avlusunda yarım kalmış bir göç.

Kırk günlük bir bebekti annem,

takvim 1912,

dünya Balkanlarda dağılıyordu.

Bir savaş yılı kadar ağırdı yükü,

bir kucak kadar çaresizdi kaderi.

Selanik’ten düşüldü yollara,

ana kucağında Anadolu’ya,

ve kader onu

Yeşilırmak kıyısına bıraktı.

Amasya o vakit de sancaktı,

taşında tuğrasında devlet vardı.

Savadiye en eski mahallelerinden,

Ermeni sokaklarının hafızasıyla,

çok dilli bir hüzünle örülü.

Ester o sokaklarda büyüdü,

1900 doğumlu bir hayat,

kızının kaleminde

bir devrin vicdanına dönüştü.

Dokuz yaşında babamı toprağa verdik,

sonra Savadiye

beni bağrına bastı.

Faytoncu İskender dayım

hayatı çoğaltmayı marifet sayardı,

iki yılda bir çocuk,

kazaya kurban gitmeyenler sayıldığında

altıya varmıştı hane.

Lokman Dağı’na yaslanan bahçesi

teras teras yükselirdi,

beş katlı bir emekti toprak.

Domates, biber, patlıcan,

ibadullah bereket,

ceviz ağacı cömertti,

dut ağacının dibi ise

aile mezarlığı…

Yaşama tutunamayan bebekler

büyük bir ciddiyetle

oraya emanet edilirdi.

Pembe bir hayattı bu,

acıyla yoğrulmuş olsa da.

Dayımın sofrasında içki,

abası annemle 

saatlerce memleket konuşurdu.

Toprak çekerdi insanı,

annem bir Rumeli türküsü 

duydu mu

gözleri dolardı.

“Yanıyormuş yeşil köşkün lambası…”

işte o dize

onu yer bitirirdi.

Emiş aba vardı mahallede,

hafızası taş gibiydi.

Annemden söz ederken

“Ne yapar Ava?” derdi,

sanki dün oynamıştı sokakta.

Hüseyin ağanın bahçesi

dağın eteklerini kuşatırdı,

aksi, sert,

toprak ağası edasıyla.

Ama İskender dayımdan çekinirdi,

çünkü Savadiye’de

otorite kâğıttan değil,

karakterden okunurdu.

Savadiye

Amasya içinde apayrı bir dünyaydı.

Dere mahalle gibi,

Kuba gibi.

Muhacir ağırlıklı,

yoksul ama başı dik.

Kent eşrafına

fiziken de ruhen de

tepeden bakan insanlar…

Çalışkan, ahlâklı,

okumaya meraklı,

tutunmaya kararlı.

En önemlisi

yerli halkla kaynaşma çabasıydı,

sessiz ama inatçı.

Kimliğini saklamadan,

kibirlenmeden.

Ve ben bugün diyorum ki:

Amasyalı bir babanın

ve Selanikli asil bir annenin oğluyum.

Bir yanım Yeşilırmak,

bir yanım Balkan rüzgârı.

Savadiye’de öğrendim

hayatın acıyla da büyüyebileceğini.

Ne mutlu bana.

Macit CÜNÜNOĞLU