Bir mahalle vardı
adını artık kimse fısıldamıyor,
taşları yerinde
hatıraları sürgünde.
Gümüşlü’ydü adı,
Amasya’nın kalbinde atan
utangaç bir nabız gibi.
Selağzı’na komşu,
çok kalabalık değil
ama çok insandı.
İnsan derken;
aynı ekmeği bölen,
aynı acıyı susarak paylaşan
Türk’üyle Ermeni’siyle
bir ömürlük bir kelimeydi mahalle.
Caminin gölgesinde Selçuklu dururdu,
Vakıfhan’da Osmanlı’nın nefesi,
taşlar bile birbirine saygılıydı
o yıllarda.
Şerafettin amca vardı,
müdür değil,
okuldan çok vicdan öğreten.
Yervant usta tornasında
demiri değil,
dostluğu yontardı.
Gülizar abla fanile satardı
ama asıl sattığı neşeydi,
Agop’la birlikte.
Taşdemirler kentin yükünü taşırdı,
Nimet abla komşuluktu,
Emel gazetesiyle
şehir kendini okurdu.
Yumuk ailesi sokakta
sözün tartısıydı,
Kumru teyze
Surpik’ten kalma bir ninni gibi
kapı aralıklarında dururdu.
Hasan’lar vardı her türlüsüyle;
ormancısı, kondüktörü,
biri ağacı bilirdi,
biri yolu.
Aziz amca,
Selim meyhaneci,
saatçi Hafız
zamanı durduramazdı
ama yüzleri yaşlandırmazdı.
Banyolu Mustafa
şehir efsanesiydi,
Mehmet Bilgili serveti karısından
daha çok konuşulandı.
Terkos çeşmesinden
su değil,
hayat akardı.
Mayk abi vardı yukarıda,
yaşı bizden büyük,
hikâyesi erken.
Moto Fahri,
sağ açık,
sağlık memuru,
kolumuzda izi kalan
çocukluk ağrılarımız.
Çarşıya inerdik sonra;
Rıfkı balığı,
Şükrü eti,
İsmet ekmeği
aynı samimiyetle verirdi.
Mari’nin pastası
daha vitrindeyken
çocukluğumuzu kabartırdı.
Cazım berberdi,
saçtan çok dert keserdi.
Abdi…
Foto Sabah’ın ışığında
sadece yüzler değil
fikirler de netleşirdi.
TİP’liydi,
sosyalistti,
bana dünyayı öğreten
ilk pencerelerden biriydi.
Demir abi vardı,
Amasyaspor kadar
Amasya’ydı.
Asker dostu,
herkesin kardeşi.
Ve evimiz…
Bahçeli, havuzlu,
kiraz ağacı göğe uzanırdı.
Babam akşamları masada,
rakı, nargile,
sessiz bir huzur.
O anlar
şimdi en pahalı lüks.
Özledim mi?
Hem de nasıl.
Ama hayat
acı hatıraları
daha ağır tartıyor.
Anamın gözyaşları
içime akıyor hâlâ,
yüreğim yanık bir defter.
Mahalle yok artık.
Ne adı var
ne kendi.
Yandı, bitti, kül oldu.
Tıpkı çocukluk hayallerim gibi.
Ama bilsinler:
Biz vardık.
Ve bu dünya
bir zamanlar
gerçekten daha insandı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder