Kadehin dudağında yarım
bir ay ışığı,
rakı beyazı kadar eski bir sükût var masada.
Keyif dediğin biraz hüzünle karışık zaten,
yoksa bu kadar yakışır mı
geceye insan?
Şarkılar ağır ağır değişiyor,
biri gidiyor, diğeri geliyor
ama hepsi aynı yerden vuruyor.
Bir zamanlar çok güldüğün sokaklar
şimdi bir makam gibi dönüyor içinde;
nihavend bir iç çekiş,
hüzzam bir “ah” bırakıyor boğazına.
Kızının ayak sesleri karışıyor geceye,
hayat diyor ki:
“Bak, hâlâ tutunacak bir dalın var.”
İnsan bazen en çok buna duygulanıyor işte,
gitmeyene, kalanlara,
sessizce yanında duranlara.
Rakı azaldıkça sözler çoğalıyor,
konuşmasan da içinden konuşuyor insan.
Gençliğin bir sandalyede oturmuş,
saçları daha gür,
umudu daha acele.
“Ne çabuk yoruldun” diyor sana,
sen gülümsüyorsun:
“Yorulduk ama güzel sevdik be çocuk.”
Melihat hâlâ fonda,
"yerden yere vurma" diyor ya,
vurmasın…
zaten gönül kendiyle güreşte.
Bazı yenilgiler alkış ister,
çünkü insan ancak böyle büyür.
Gece ilerliyor usta,
keyif dediğin sessiz bir kabulleniş.
Ne büyük iddialar,
ne yüksek hayaller…
Sadece iyi bir şarkı,
temiz bir kadeh,
ve kalbini anlayan birkaç nota.
Şiir dediğin de bu aslında;
hayata küsmeyen bir hüzün,
içinden taşmayan ama
orada olduğunu hissettiren
bir sevinç.
Devam eder bu gece,
şarkılar biter,
duygular bitmez,
işte bu benim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder