İstanbul
dünyanın gözbebeği,
objektiflere yakışan kadim bir yüz…
Her karesi hatıradır,
her sokağı bir mısra.
Şiirler ona yazıldı,
şarkılar onunla çoğaldı.
Beyoğlu’nda gezersin,
güzelleri süzersin;
aklın Ortaköy’de kalır,
Emirgân’da erguvan olur yüreğin.
Mimoza kokar sabahlar,
yelkovan kuşları gibi
Boğaz’da süzülür gönlün.
Martı olur özgürleşirsin,
bazen bir simidin peşinden
çocukça koşarsın.
Masaldır İstanbul,
yazmakla bitmez,
yaşamakla eksilmez.
Ya Amasya?
İstanbul’la ancak cennet yarıştırılır,
Amasya da onlardan biridir.
Denizi yok derler,
oysa Yeşilırmak
canın ta kendisidir.
On dört uygarlık
iz bırakmıştır taşına toprağına.
Hattiler, Hurriler, Etiler
müzede susarak konuşur.
Krallar
kayaları oyarak ölümsüzlüğe yürür.
Köprüler direnir zamana,
dağlar suyla tanışır.
Kaleler göğe yaslanır,
sarnıçlar sır saklar.
Toprağı berekettir,
elması masal,
kirazı kral,
kayısıyla şeftali
güneşle yarışır.
Üzüm…
Çavuş’tan kınalı yapıncağa
Merzifon Karası’na selâm durur.
Taşova’nın çiçek bamyası girer araya,
sebzelerin aristokratı,
etiketiyle bile mağrur.
Amasya anlatılmaz,
yaşanır.
Irmak boyu yürüyerek,
dağlara tırmanarak,
sofrada muhabbetle çoğalarak.
Boraboy uzaktan çağırır insanı,
çam kokulu bir davetle.
Göl, yeşilin kalbidir,
aşk iksiridir,
gençliği saklar koynunda.
Kraliçe gibi poz verir zamana,
dört mevsim misafir ağırlamaktan
mutludur bu şehir.
Bir de Amasyalı dostun varsa,
servettir ömre eklenen.
Güvenirsin,
seni alır götürür
anıların en derin sularına.
Selamet Hatun’dan başlar yol,
Ulu Mama’da durur.
Pirler Bahçesi’nde semaver çayı,
Çilehane’de sabır
düşer akla.
Dört metrekarede
kırk gün kırk gece,
ışık yanar ruhta.
Edison’dan çok önce.
İnanın,
Amasya da bir masal kenttir,
İstanbul gibi…
Hatta fazlası var,
azı yoktur.
Zaman tünelinde
dingin adımlarla yürür.
Ben de
Amasya Fotoğraf Platformu’nun
bir emekçisi olarak
bu şiirle
tarihe not düşüyorum.
Ne mutlu bana.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder