UZUN GECE

Gece ağır ağır inerken şehrin omuzlarına

bir lamba titrer uzak bir sokakta,

rüzgâr bile yürürken sesini kısar

uyandırmamak için içimdeki eski yaraları.

Ben hüzzam bir adamım,

neşeyi tanırım ama misafir gibi ağırlarım.

Asıl ev sahibim hüzündür,

koltuğunu çekip oturur karşıma

ve hiç acele etmez konuşurken.

Mehtap bazen bir aynadır,

bakınca yüzümü değil

geçmişimi görürüm.

Bir yarım kalmış gülüş,

bir “kalsaydın” cümlesi

ve çoktan kapanmış bir kapının gıcırtısı.

Nihavend akar içime,

gitarlar yoktur orada,

çünkü bazı aşklar telli çalgı sevmez;

sessizlik ister,

bir de yastığa akan gözyaşı.

Ağlarım,

ama sesim bile özür diler karanlıktan.

Uşşak olur akşam,

güneş çekilirken perdeleri yavaşça.

Hüzün çay gibi demlenir içimde,

ilk yudumu acıdır,

sonrası alışkanlık.

İnsan en çok da

alıştığı acıya bağlanır.

Buselikte çıkarım meydana,

zülfüm dağınık,

yüreğim daha dağınık.

Kimseye meydan okumam aslında,

sadece görünmek isterim bir an,

“ben hâlâ buradayım” demek için

hayata ve zamana.

Gezinirim makamları bir bir,

her biri başka bir duraktır.

Rast’ta tutunmaya çalışırım,

Segâh’ta eğilir başım,

Hicaz’da yollara düşerim,

Kürdî’de yalnızlığımı yanıma alırım.

Her makamda biraz eksilirim,

ama tamamen kaybolmam.

Çünkü insan

tam da en kırık yerinden

hayata bağlıdır.

Gece ilerler,

şehir uyur,

ben uyanık kalırım.

Çünkü bazı yürekler

uyumak için fazla doludur.

Ve sabaha doğru

melankoli usulca çekilir köşeye,

yerini sessiz bir kabullenişe bırakır.

Aşk gitmiştir,

ama izleri hâlâ duvardadır.

Ben yine hüzzamım,

yine nihavendim,

yine uşşak bir akşamın kıyısında.

Makamlar biter belki,

ama içimdeki bu uzun gece

kolay kolay susmaz.

Macit CÜNÜNOĞLU

OĞLU