Bir yanım bahara inanır hâlâ,
serçelerin kanadında sabah arar.
Gülümserim çoğu zaman,
çünkü hayat dediğin şey
bir çocuk kahkahası kadar kısa,
bir dost selâmı kadar kıymetlidir.
Ama öte yanım karanlıkta yürür.
Ülkemin üstüne çöken ağır bulutlar
geceler boyu içimi yoklar.
Adalet diye çıktığımız yolların
suskun duvarlara çarpmasını
kolay kabullenemem.
Özgürlük dedik,
eşitlik dedik yıllarca.
İnsan insanı incitmesin istedik.
Bir lokma ekmek için
onuru eğilmesin emekçinin.
Fakat şimdi sokaklarda
yorgun yüzler dolaşıyor;
işsizlik, paslı bir bıçak gibi
geleceği kesiyor ortadan.
Bir yanım buna üzülüyor işte.
Çünkü memleket dediğin
yalnızca toprak değildir;
bir annenin sessiz bekleyişi,
bir çocuğun yarım kalan düşüdür.
Yine de umudu bırakmıyorum.
Yetmiş altı yaşımda bile
içimde direnen bir ışık var.
Belki bir kitap sayfasında,
belki Brahms’ın piyanosunda,
belki de uzak kaldığım
sevgili İstanbul’un martılarında…
Bazen gözlerimi kapatıyorum:
Galata’da bir akşamüstü,
ıslak kaldırımlarda dolaşıyorum yeniden.
Boynumda fotoğraf makinem,
hayat omzuma hafifçe dokunuyor.
Ve anlıyorum
insan yalnız acıyla yaşamıyor.
Bir ülke ne kadar yorulursa yorulsun,
bir yerlerde mutlaka
iyiliği büyüten insanlar kalıyor.
İşte benim iki dünyam bunlar:
Biri hüzünle kararmış,
biri inadına aydınlık.
Ve ben ikisinin arasında
ince bir köprü gibi duruyorum.
Yıkılmadan.
Eksilmeden.
Gülümsemeyi unutmadan.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder