Altı yedi yaşındayım,
Gümüşlü Mahallesi’nde
ahşap kokulu bir evin içinde büyüdüm.
Annem mutfakta,
Talisman ocağın üstünde kabak kızartır,
akşamın içine ince bir yağ kokusu yayılırdı.
Radyoda bir Rumeli türküsü…
Birden annemin gözlerinden
sessizce yaşlar düşmeye başlardı.
O an öğrendim:
İnsan bazen hiç gitmediği yerlere bile özlem duyarmış.
Çünkü annem
kundakta ayrılmıştı Selanik/Usturumca'dan.
Ama demek ki toprak
insanın içine bir kez düşmeye görsün,
ömür boyu çağırıyor insanı.
Ben de sonra anladım;
Amasya neden içimde böyle sızlıyor…
Yeşilırmak’ın kıyısında
çocukluğumu bıraktım biraz.
Birazını akıntıya kaptırdım,
birazını dağ yollarında düşürdüm.
Lokman Dağı’nın yamacında
ölüm ilk kez dokundu omzuma.
Akbabalardan kaçarken
uçurumun kenarında bir çalı tuttu hayatımı.
Alnımdan akan kan değil sadece,
çocukluğum da süzülüyordu gözlerime.
Bayram yerlerinde su sattım,
yangın yerinde ilk bisiklete bindim.
Mart dokuzlarında dualar karıştı içime,
Cilanbolu yollarında
ayakkabılarıma toprak bulaştı.
Şimdi dönüp bakıyorum da…
İnsan yaş aldıkça
gelecekten çok geçmişe yaslanıyor.
Çünkü hatıralar,
kırılmış bir aynanın parçaları gibi;
can yakıyor ama
yine de kendini onlarda görüyorsun.
Amasya…
Sen benim susarken bile konuştuğum şehirsin.
Dağların sığınağım,
Yeşilırmak içimde akan çocukluğumdur.
Ve dostlar…
Bir telefon sesinde bile
insanı hayata bağlayan güzel insanlar…
Bazı yüzler vardır,
ömür geçse de kalbin kapısını sessizce çalar.
Şimdi anlıyorum;
hayat yalnız yarınlara yürümek değilmiş.
Biraz da geçmişin avlusunda oturup
kaybettiklerini usulca anmakmış.
Bu yüzden
güneşi görünce selâm veriyorum hâlâ.
Martılar konunca pencereye kovmuyorum.
Fesleğeni sularken
annemin o eski mutfağı geliyor aklıma.
Ve içimden hep aynı cümle geçiyor:
İnsan doğduğu toprağı değil,
aslında orada bıraktığı kendini özlüyormuş…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder