Bayram da geldi…
Eskiden olsa içim kıpır kıpır olurdu,
gece erkenden ütülenirdi kısa pantolonlar,
ayakkabılar baş ucunda bekler,
evin içinde bir telaş, bir sevinç dolaşırdı.
Şimdi bayram,
biraz sessizlik getiriyor kapıma.
Bir sandalye eksik sofrada,
bir ses eksik evin içinde,
bir gölge çekilmiş hayatın kıyısından.
Ah çocukluğumun bayramları…
Şeker kokardı sokaklar,
kapılar ardına kadar açık olurdu.
Bir el saçımızı okşar,
bir ses “gel bakalım” derdi.
Harçlıkların bereketi değil,
sevginin bolluğuydu bizi zengin eden.
Sabah ezanıyla uyanırdı mahalle.
Yeni elbiseler biraz büyük alınırdı nasılsa,
“Seneye de giyersin” denirdi gülerek.
Bir mendile sarılmış kolonya kokusu,
bir tabakta lokum,
bir köşede eski hatıralar…
Şimdi aynı takvim dönüyor yine.
Bayram yine geldi işte,
ama bazı insanlar
yalnızca hatıralarıyla gelebiliyor.
Bir türkü çalınca içim sızlıyor,
bir ud sesi değince geceye
sanki yıllar geri dönecek sanıyorum.
Kapı açılacak da
“Haydi hazırlan, bayram namazına geç kalacağız”
diyecek biri bekliyorum.
Olmuyor…
Zaman, eksilenleri geri getirmiyor.
Yine de biliyorum;
sevdiklerimiz tamamen gitmiyor bu dünyadan.
Bir eski fotoğrafta gülümsüyorlar bazen,
bir şarkının içinde oturuyorlar usulca,
bir bayram sabahı ansızın
kalbin tam ortasında beliriyorlar.
Bu bayram da
göğe bakıp sessizce anacağım canlarımı.
Bir dua gibi geçecekler içimden.
Belki gözlerim dolacak biraz…
Ama bilin ki,
özlemek de sevgiden kalan bir bayramdır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder