Bu fotoğraf için ömrümü verdim
Oğlum, kızım
ve ben.
Evet, rakı içiyoruz,
doya doya, kana kana.
Ne bayram
ne yıldönümü,
sıradan mı sıradan bir gün.
Bizim gibi.
Beraber büyüdük,
beraber yaşlandık.
Oğlum elliyi gördü,
Kızım kırk yediyi.
Bense…
Zaman bana sayıları unutturdu.
Kimi der genç,
bana sorarsan
yüzyıllar geçti içimden.
Fena değildi geride kalan yıllar.
Bin dokuz yüz seksen ikide
annemiz koptu hayattan.
On iki Eylül’dü,
kolumuz kanadımız kırıktı.
Yaraları sardık,
acıya isim koymadan.
Karanlıkla aydınlık
sarılıp uyudu içimizde.
Her şeye rağmen
dik durmayı becerdik.
Her buluşmamızda
yüreğim sessizce ağlar.
Geçmiş dökülür
sayfa sayfa önüme.
Ey hayat,
benden ne istedin de
yetmedi sana?
Dünü çok özlüyorum.
Elimde kadehim,
sağ yanımda
oğlum ve kızım.
Yarınlara
utangaç bir umutla bakıyorum.
Duygusalım, evet.
Hiç şikâyet etmedim hâlimden.
Ama evlatlarım yanımdayken
coşar içim,
sessizce.
Heyecanımla,
yalnızlığımla içerim.
Dört torun verdiler bana,
Umudum var gelecekten.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder