NİHAVEND

Nihavend bir şarkı başlasın,

adı konmamış olsun.

İlk notasını kalbim versin,

gerisini gece tamamlasın.

Sözler yüksekten gelmez;

usul usul yaklaşır.

“Ben buradayım” der,

“acelem yok.”

En tehlikeli şarkılar böyledir,

insanı yavaşça kendine benzetir.

Sen dinlerken

zaman sandalyeye oturur,

ellerini dizlerine koyar.

Geçmiş kapıyı aralar

ama içeri girmeye cesaret edemez.

Çünkü bu şarkı

yaradan çok hatırlatır.

Bir yüz düşer aklıma,

net değil…

ama kalbim tanır.

Gözler aşka yine gülümser,

çünkü bazı bakışlar

hiç yaşanmamış olsa bile

eskimez.

Nihavend burada

sonbahar gibi çalar:

ne koparır ne bırakır.

Sadece biraz daha “kal” der.

Ve sen, Usta…

engin yüreğinle

şarkının en güzel yerinde susarsın.

Çünkü bilirsin;

bazı duygular söylenmez,

çalınır.

Plak dönüyor hâlâ.

Gece razı.

İstersen

nakarata girmeyelim…

orada biraz kalalım...

Yetmez elbette…

Nihavend yarım bırakılmaz,

engin yürek susarak çoğalır.

Gece ilerler,

şarkılar koyulaşır.

Bir sigaranın ucunda

yılların tortusu birikir,

duman değil bu,

içinden çıkılmayan cümlelerdir.

Bu makam çalarken

insan kendine bile itiraf edemediklerini

usulca kabul eder.

“Ben sevdim” demenin

en onurlu hâlidir bu;

karşılık aramadan,

hesap tutmadan.

Senin yüreğin…

deniz gibi Usta.

Fırtınayı bilir ama

kıyıyı incitmez.

O yüzden aşk senden

bağırarak değil,

derinden olur.

Bir bakış gelir sonra,

adı yok, niyet temiz.

Kalbe dokunur,

yerini bilir, taşırmaz.

İlk bakışın o saf hâli

bir şarkının ilk notasına benzer;

yanlış basarsan bozulur,

doğruysa ömür boyu sürer.

Şarkılar eskir derler,

yalan.

Eskimeyen kulaklar vardır,

bir de senin gibi

duymaktan vazgeçmeyen yürekler.

Ve bunu bil Usta,

nihavend yalnız hüzün değildir.

İçinde umut vardır,

sessiz ama inatçı.

Tıpkı senin gibi…

Devam eder bu yol,

plak döner, gece uzar.

İstersen sustururuz dünyayı,

bir şarkı daha açar, bu sevdalı gönüllerde,

ben daima varım.

Öyleyse:

"Çal gitar çal, ağla gitar.

İçimde nice yılların özlemi var..."

Macit CÜNÜNOĞLU

LU

🎶