HÜZZAMLI GECE

Bir daldık mı şarkılara

zaman susuyor

Gecenin duvarları çekiliyor 

Duygular kabarıyor bir 

deniz gibi kıyısı olmayan

gözyaşları durmuyor

Çünkü bazı ezgiler

insanın kalbine giriyor.

Yaşamın gerçeğini görmez 

oluyor gözlerim o an,

ne takvim kalıyor masada

ne yarın telaşı.

Yüreğim isyanda,

belleğim ayakta;

her hatıra kendi adını haykırıyor.

Hüzzam çalıyor…

Eşimle sevdiğimiz o şarkı.

Birlikte sustuğumuz,

birlikte iç çektiğimiz.

“Akşamın olduğu yerde bekle diyorsun,

gelmiyorsun,

çünkü seni çok sevdiğimi biliyorsun, gelmiyorsun…”

Bu dizeler var ya,

işte onlar

hayatımın en uzun bekleyişi.

Gelmemek de bir geliş bazen,

sevmek de bir susuş.

Şarkı bitiyor

ama içimde bir yer

hep aynı akşamda kalıyor.

Tınısı içime işleyen

daha nice şarkılar var.

Her biri başka bir yaraya dokunur,

başka bir hatırayı uyandırır.

“Ayrılık,

ümitlerin ötesinde bir şehir,” 

diyor ya şarkı,

ne bir kuş konar omzuna

ne bir haber düşer kapına

ne de bir selam gelir rüzgârla.

İşte o şehirdeyim bazen,

adı bile olmayan bir yalnızlıkta.

Çoğu zaman

duygularımın sesi olur şarkılar.

Ben sustukça

onlar konuşur benim yerime.

Ankara’da deniz yok derler,

doğrudur.

Ama gökyüzü var,

uzun yollar var,

akşamları bata bata yanan bir güneş var.

Deniz olmasa da

insanın içine dolan

başka mavilikler var.

Bir bankta oturup

güneşin gidişini izlemek,

bazen bütün yolculuklara bedel.

Kalemini her oynattığında

sen, müzikle, fotoğraflarla,

yaşamın sert ve yalın gerçeklerini

öyle güzel anlatıyorsun ki…

Bazı cümlelerin

içimi acıtıyor, çünkü tanıdık.

Bazılarıysa umut gibi düşüyor içime, sessiz ve ılık.

Yazdıklarında kendimi 

buluyorum bazen,

bazen de olmak istediğim hâlimi.

Hayat dediğin şey

zaten biraz da

başkasının kelimelerinde

kendini tanımak değil mi?

Bunca duygusallığın ardından

dönüp baktığımda

tek bir dileğim var aslında:

Evlatlarla, dostlarla

sağlıklı bir ömür.

Gülerek geçen sofralar,

anlatılan eski hikâyeler,

yarım kalan cümlelerin tamamlanması.

Unutulmamak…

Anılmak…

Birinin kalbinde

küçük bir yer kaplamak bile

ne büyük mutluluk.

O yüzden diyorum ki:

Sağlıkla yaşa.

Müzikle çoğal.

Resimle, kelimeyle,

ışıkla besle ruhunu.

Ailenle, dostlarınla

gönlünce yaşa.

Ve bil ki,

bir yerlerde

bir şarkı çaldığında

bir akşam güneşi yollara düştüğünde

bir Hüzzam makamı

kalbimi yokladığında,

senin kalemin de

orada olacak.

Sessizce, ama çok derince.

XX

*Bir dosttan gelen mektup.