8 MART

Benim kuşağımdan çoğu insanın annesi

biraz ekmek, biraz sabır,

biraz da acı ile yoğrulmuş

sessiz bir emekçidir.

Anam…

1912 doğumlu.

Saçlarında Selanik rüzgârı,

yüreğinde Balkan yollarının hatırası.

İki padişahın zamanını görmüş,

Cumhuriyet’in ilk sabahına uyanmış.

Ve bir kasım günü

1938’in ağır sessizliğinde

Atatürk’ün ardından

gözleri dolmuş.

Hayat

ona bazen dar, bazen geniş kapılar açmış.

Ama o

her kapıdan sabırla geçmiş.

Sonra Amasya…

Hayatın yavaşladığı,

insanın birbirine daha çok benzediği yıllar.

İşte o günlerde

anam bir yiyeceğin adını değiştirdi:

Pişiye

“cankurtaran” dedi.

Çünkü evde ekmek azsa

umut kızgın yağda kabarırdı.

Bir tencerenin içinde

üç çocuğun yarını kızarırdı.

Bazen komşulara gider,

bir işin ucundan tutardı.

Dostlukların sıcaklığı

yorgunluğunu hafifletirdi.

Hatırlıyorum

küçük bir asker maaşını 

büyük bir bereket gibi beklediğimiz günleri.

Anam çoğu zaman

kendi payını küçültür,

bizim tabağımıza büyütürdü.

Anneler böyledir.

Onlar

evin içindeki sessiz kuvvettir.

Bir zamanlar

Şevket Bey’in cevizhanesinde işçi olarak çalışmış anam.

Sonra sinema oldu o yer.

Perdede başka hayatlar akarken

bizim hayatımız

mutfakta, sokakta, evde

sakin bir film gibi sürüp gitti.

Güzel kadındı anam.

Ama güzelliğini

aynaya değil

çocuklarının yüzüne bıraktı.

Şimdi

8 Mart,

düşünüyorum:

Dünyanın dört yanında

ekmek için çalışan

nice kadın var.

Sessiz, sabırlı,

ama dimdik.

Biliyorum ki

onların her birinde

annemden bir parça var.

Ve ben hâlâ

pişi kokusunu duyunca anlarım:

Bazı anneler

mutfağında yalnız hamur kızartmaz

bir evin sıcaklığını,

bir ailenin yarınını

sevgiyle büyütür.

Bu yüzden

8 Mart’ı düşünürken

önce annemi hatırlarım.

Ve onun şahsında

bütün emekçi kadınları.

Bir kez daha 8 Mart kutlu olsun;

dünyanın bütün çalışkan, sabırlı, emekçi güzel kadınlarına. 

Macit CÜNÜNOĞLU

UMUT VAR

UMUT VAR

Bu memlekette

herkes biraz bilge şimdi.

Biraz Osho’dan cümleler,

biraz Mevlâna’dan öğütler,

biraz da Bernard Shaw’dan kesilmiş sözler

dolaşıyor cep telefonlarının ışığında.

Parmak uçlarında bilgelik,

ekranlarda huzur tarifleri.

Aşkın ilacı var diyorlar,

yalnızlığın çaresi var,

kırık kalplere merhem var.

Ama nedense

ekmek pahalı.

Yoksulluğun ilacı

hiçbir veciz sözde yazmıyor.

Bir ölçek din koy diyorlar,

bir ölçek bayrak…

Araya da slogan serp:

“Şehitler ölmez!”

Kalabalık alkışlasın,

sorular suskun kalsın.

Kimse

“Devrim vakti” demiyor artık.

Çünkü ortada

ne yürünecek bir yol var

ne de yolu gösterecek bir önder.

Sağ dedikleri

çoktan eski bir harita.

Sol dedikleri

yırtılmış bir afiş duvarda.

Ve umut…

Bir zamanlar

gençlerin cebinde taşıdığı o kelime

şimdi sessiz bir köşede

yaralı bir kuş gibi.

Ama bilsinler:

Bu memlekette

kuşlar da yakıldı.

Hrant düştü,

Tahir Elçi susturuldu,

daha niceleri…

Aydınlığa ateş etmek

serbest bırakıldı bir zaman.

Devlet arkada,

silah omuzda,

karanlık önde yürüdü.

Ama unuttukları bir şey var:

İnsan kolay tükenmez.

Bir düşeriz

bin kalkarız.

Toprağa düşen her umut

yeni bir filiz verir.

Çünkü biz

ekmeği de

özgürlüğü de

aynı ellerle yoğuran insanlarız.

Ve bilsinler:

Güneş

bir gün mutlaka doğar

bu memleketin üstüne.

Çünkü

umut dediğin şey

insanın inadıdır.

Macit CÜNÜNOĞLU

YİTİK LALE

Yeşilırmak akşamın eşiğinde

ağır bir makam tutturur.

Su, eski bir tambur gibi titrer

köprülerin altında.

Şehir susar.

Dağlar iki yana çekilmiş

bir sahnenin perdeleri gibi,

ve Amasya

yüzyıllardır aynı şarkının içinde

yavaşça nefes alır.

Derler ki

her şehrin bir makamı vardır.

İstanbul hicazdır biraz,

Bursa’da segâh dolaşır akşamları.

Ama Amasya’nın kalbinde

ince bir "Lale Gül" makamı saklıdır.

Biraz hüzün,

biraz zarafet,

biraz da kaybolmuş bir baharın sesi.

Bir zamanlar dağlarda,

konakların avlularında

laleler açarmış.

Ne saray görmüşler

ne de şöhret.

Sadece sabah güneşini,

bir de Yeşilırmak’ın serinliğini.

Sonra zaman geçmiş,

her şehir gibi

Amasya da biraz eksilmiş.

Bir lale kaybolmuş o günlerden.

Kimse tam hatırlamaz nerede.

Belki bir avluda unutuldu,

belki bir bahar rüzgârı

tohumunu başka diyarlara savurdu.

Ama şehir bilir:

Her bahar

toprağın içinde

o eski lalenin kalbi atar.

Akşam olur.

Yeşilırmak’ın sesi

derinleşir.

Sanki görünmeyen bir fasıl başlar

dağların gölgesinde.

Rüzgâr usulca dolaşır

yokuş sokaklarda,

eski taşlar

unutulmuş bir güfteyi fısıldar.

Ve o an

kimse görmese de

bir yerde

kırmızı bir lale açar.

Sessiz…

vakur…

yitik ama hatırlı.

Amasya’nın kaybolmayan 

hatırası gibi.

Çünkü bazı şehirlerde

çiçekler bile

bir makamla açar.

Ve bazı laleler

yüzyıllar geçse de

şehrin kalbinden

eksilmez...

Anlaştık mı değerli dostlar?

Macit CÜNÜNOĞLU

AKŞAMIN HÜZNÜ

Yine akşam oldu,

gölgeler ağır ağır uzadı duvarlarda.

Gün, yorgun bir yolcu gibi

sessizce bıraktı kendini geceye.

Bir sandalye çektim yalnızlığıma,

oturdum hatıraların tam ortasına.

Radyo alaturka çalıyor uzaktan,

her nağme içimde eski bir kapıyı aralıyor.

Bir hüzzam dokunuyor kalbime,

yılların içinden gelen bir sızı gibi.

Bir nihâvend geçiyor odadan

yavaş yürüyen bir akşam misafiri gibi.

Bir hicaz ise

usulca bırakıyor hüznünü 

pencere kenarına.

Anlıyorum…

insanın ruhu da biraz makamdır aslında;

bazen kırık bir şarkı,

bazen yarım kalmış bir akşam.

Masada kadeh yok belki

ama hatıralar sarhoş ediyor insanı.

Bir bakışın kıyısında kalmış sevdalar,

bir sokakta unutulmuş dostluklar

teker teker gelip oturuyor karşıma.

Ben de kusursuz bir adam değildim zaten.

Biraz rüzgâra meyilli,

biraz yolun çağrısına kulak veren…

Kalbim çok dolaştı bu dünyada,

bir şarkının içinde,

bir bakışın ucunda.

Ama pişman değilim.

Çünkü hayat dediğin

biraz yara izi taşımadan

tam hikâye olmuyor.

Şimdi gece ağırlaşıyor.

Radyo hâlâ eski şarkılar söylüyor.

Bir nihâvend daha geçiyor içimden

yorgun bir akşam gibi.

Ve ben anlıyorum ki

insan bazen

yalnızca bir şarkının içinde

kendine rastlar.

Sessizce…

bir akşamın hüznünde.

Macit CÜNÜNOĞLU

İLKBAHARA SELÂM

Mart,

ilkbaharın güneşi omzuma yeni dokunmuş gibi.

Penceremden bakıyorum,

tomurcuklar usul usul açılıyor.

Yeşil, taze, umutlu.

Sanki her biri

yeni bir hatıranın kanadı.

Uzakta Yeşilırmak akıyor

benden habersiz değil,

benimle birlikte tazeleniyor sanki.

Bilgisayarımın başında

davudi bir ses yankılanıyor:

Orson Welles konuşuyor.

“I know what it is to be young…”

Sonra içime işleyen o cümle:

“Ben genç olmanın ne demek olduğunu biliyorum,

ama sen yaşlı olmanın ne demek olduğunu bilmiyorsun…

Bir gün sen de anlayacaksın;

zaman uçar gider

ve geriye hikâyeler kalır.”

Ben de hikâyelerimin içine dönüyorum.

Üç çeyrek asırlık bir yolun

tozunu siler gibi

geçmişe uzanıyorum.

Çocukluk…

Gençlik…

Bir avuç gürültülü sokak.

Mahallemin taşları hâlâ aklımda.

Şimdi çoğu yok.

Ama camimiz duruyor,

mütevazı şadırvanı hâlâ serin.

Varsın başka ne kaybolursa kaybolsun

Yeşilırmak akıyor.

Kale yerinde.

Ve İçerişehir

baharın ışığında

sessiz bir tarih gibi yükseliyor.

Sofular Sokağı

eski bir bulut gibi

şehrin kalbine düşüyor.

Gidenlere rahmet okuyorum,

kalanları bağrıma basıyorum.

Dalından misket koparamasam da

yarım kilo elma alıp

İmaret’in bahçesine oturuyorum.

Belki tanıdık bir yüz çıkar diye.

Ama çoğu göçmüş…

Sokaklar değişmiş…

Yüzler başka…

Kimse

kütüphanenin tahta sıralarında

Binbir Gece Masalları okumamış.

Şehrazat’ın adını duyan yok.

Ve hiçbirinin yanağında

İbrahim Hafız’ın dillere destan

tokadının izi yok.

Oysa Amasyalı olmak

sadece doğmak değildi burada.

Önce ırmakta yüzmeyi öğrenecektin.

Sonra balık tutmayı.

Dağları dolaşacaktın.

Bir gün mutlaka

Cilanbolu’ya inecektin.

Ve o kuyudan

hayatın en soğuk suyunu içecektin.

Ziyere…

Yenice…

Bahçeler, havuzlar…

Bizim çocukluğumuzun

en büyük cennetiydi.

Atıf’ın meyhanesinde

bir iki maşrapa şarap içmişliğin olacak.

Fayton durağından geçerken

Tımarhane’nin avlusunda kurulan

ipek böceği pazarına uğrayacaksın.

Beş on koza çalacaksın belki.

Sonra eve götürüp

dut yapraklarıyla büyüteceksin onları,

ve bir gün

küçücük bir kozadan

bambaşka bir hayatın çıktığını

gözlerinle göreceksin.

İşte o zaman

hayatın dönüşümünü

kitaplardan değil

çocukluğundan öğreneceksin.

Bir de Çakallar’da

can arkadaşlarınla

fotoğraf çektireceksin.

Fonda

eşsiz Yeşilırmak vadisi,

minareler,

eski evlerin gölgeleri.

Pirlerde semaver kaynayacak.

Bakla dolması güveçi yer örtüsüne konacak.

Ahmet ile Hakkı ustaların çöreği

dumanı üstünde bölüşülecek.

Ve biz

dünyanın en zengin çocukları gibi

kahkahalar atacağız.

Şimdi…

Bahar yeniden geliyor.

O günlerin çoğu

rüzgâr gibi geçti.

Ama hatıralar

bir şehrin gerçek haritasıdır.

Ben o haritaya bakıyorum.

Kulağımda hâlâ

Orson Welles’in sesi:

“I know what it is to be young…”

Dizimin dibinde

iki evlat…

dört torun…

Kalbim doluyor.

Ve anlıyorum:

Bir insan yaşlanırken

aslında bir şehri de içinde taşır.

Benim içimde

Amasya akıyor.

Tıpkı

baharla birlikte

yeniden canlanan

Yeşilırmak gibi. 

Macit CÜNÜNOĞLU

YAŞ KEMÂLE ERİNCE...

Yaş kemâle erince

insan kendine doğru yürür,

kalabalıktan sıyrılıp

aynaya değil,

içine bakar.

Bir koridor uzar zihninde;

duvarları anılarla kaplı.

Her kapının ardında

başka bir mevsim.

Birinde çocukluk

tozlu sokaklar,

diz kapaklarında kabuk 

bağlamış yaralar,

annemin sesine karışan 

akşam ezgileri olmadan,

sadece bir çağrı,

eve dön çağrısı.

Bir kapı daha;

gençlik.

Ateşli, aceleci,

dünyayı omzunda 

taşıyabileceğini sanan

o mağrur delikanlı.

Cebinde hayaller,

yüreğinde isyan.

Adalet kelimesini

ilk kez yüksek sesle telaffuz 

ettiği günleri hatırlar.

Geçmiş zaman…

Ne tuhaf,

insan en çok onu sever.

Çünkü artık incitmez,

sadece hatırlatır.

Hayat dediğimiz şey

yaşanmışlıkların uzun bir cetveli;

sevinçler artı hanesinde,

kayıplar eksi tarafta.

Topladığında ortaya çıkan

sen olursun.

Eksilerek çoğalıyoruz.

Her veda

içimizden bir parçayı alıp götürüyor.

Yine de sabah oluyor.

Dünya dönüyor.

Bizim hüzünlerimize aldırmadan

gökyüzü mavi kalmayı sürdürüyor.

Samanyolu’na bakıyorum bazen.

Bir isim ancak bu kadar şiir olabilir.

Uçsuz bucaksız bir akış,

karanlıkta parlayan beyaz 

bir iz.

Biz o izde

küçücük bir noktayız.

Güneş ısıtır,

Ay geceleri omzumuza serinlik bırakır.

Dünya döner,

biz de onunla döneriz.

Yeriz, içeriz,

barınacak bir çatı ararız.

Uyuruz, uyanırız,

çalışır, yoruluruz.

Adımıza “insanoğlu” denmiş.

Doğar, büyür,

zamanla ağırlaşırız.

Saçlara ak düşer,

ellerde damarlar belirginleşir.

Ve bir gün

sessizce çekiliriz kenara.

Ama aradaki yol

kolay değildir.

Sevda için dağları deleriz,

bir çift göz uğruna

şehir değiştiririz.

İnandığımız fikirler için

sesimizi yükseltir,

bazen yalnız kalırız.

Belimizde cesaret,

yakamızda bir çiçek taşırız.

Hem sertizdir

hem narin.

Şarkı severiz,

türkü severiz.

Bir melodide

koca bir ömrü saklayabiliriz.

Yanık bir ezgi

birdenbire

çocukluğa götürür bizi.

Toprak…

İnsan hangi şehirde yaşarsa yaşasın

içinde bir memleket taşır.

Bir dağ silueti,

bir dere kenarı,

bir rüzgâr kokusu.

Memleket dediğin

sevgilinin bakışı gibidir;

uzaktan bile içini ısıtır.

Bakmaya doyamazsın.

Ama yine de

içimde bir yangın var.

Bunca zenginliğe,

bunca göğe,

bunca denize rağmen

aydınlık yarınları özlüyorum.

Eşitliğin gölgesinde yürümeyi,

özgürlüğün rüzgârını hissetmeyi,

adaletin terazisinin şaşmadığı günleri.

Çünkü insan

sadece yaşamakla yetinmez;

daha iyi bir yarın düşler.

Çocuğunun gözünde

korku değil umut görmek ister.

Sokakların güvenli,

sözlerin dürüst,

emeğin karşılığının tam olduğu bir ülke hayal eder.

Yaş kemâle erince

şunu anlıyor insan:

Kâinat büyük,

ömür kısa.

Ama yürek

ikisine de meydan okuyacak kadar derin.

Bir yanım yıldızlara bakar,

bir yanım çocukluğun dar sokağında dolaşır.

Bir yanım susar,

bir yanım hâlâ konuşur.

İşte ben buyum

geçmişiyle barışmaya çalışan,

geleceği özleyen,

memleket kokusunu içine çeken,

eşitlik ve özgürlük kelimelerini

yüreğinde taşıyan

bir insan.

Ve içimdeki ses hâlâ diyor ki:

Dünya dönüyorsa

umut da döner.

Gece uzunsa

elbet sabah da vardır.

Macit CÜNÜNOĞLU

SAVAŞ!

Bu nasıl bir çağdır,

takvimler ilerliyor ama

vicdan yerinde sayıyor.

Adı konmuş: savaş.

Oysa savaş bile utanır

bu kadar çocuk öldürmeye.

Gökyüzü eskiden maviydi,

şimdi koordinat.

Bulutlar bereket taşırdı,

şimdi duman.

Bir okulun çatısı

ne zamandan beri askerî hedef

sayılmaya başlandı?

Sıralar hâlâ sıcaktı,

tebeşir tozu havadaydı,

bir kız çocuğu

defterinin kenarına

adını kalp içine almıştı.

Bir diğeri büyüyünce öğretmen olacaktı,

biri doktor,

biri sadece yaşamak istiyordu.

Seksen beş dünya,

tek bir tuşla susturuldu.

Kim bastı o tuşa?

Bir üniforma mı,

bir kravat mı,

yoksa geceleri rahat uyuyan

bir karar mekanizması mı?

Füzenin suçu yok diyorlar,

metal masumdur diyorlar.

Peki ya onu akıllı yapan akıl?

O akıl neden kalpsiz?

Bir yanda gücünü Tanrı sananlar,

öte yanda zulmü kader diye pazarlayanlar.

Bayraklar farklı,

diller farklı,

ama çocuk cesetleri

her yerde aynı sessizlikte.

Dünya büyük bir ekran artık;

akan haberler,

akan kanın üzerini örtüyor.

Rakamlar geçiyor alt yazıda:

“Seksen beş.”

Kimse durdurup

bir çocuğun yüzüne bakmıyor.

Kimse sormuyor:

Bu sayı kaç masum eder?

Analistler konuşuyor,

stratejiler çiziliyor,

füzelerin menzili tartışılıyor.

Ama bir annenin

boş kalan yatağa bakışı

hangi raporda yer alıyor?

Bir babanın

kızının saç tokasını

avuçlayıp ağlaması

hangi istatistiğe sığıyor?

Ey dünya,

hangi dinden,

hangi milletten,

hangi cepheden olursan ol,

çocuk ölünce

haklılık çöker.

Bunu ne zaman anlayacaksın?

Merhamet eskiden

insanın ortak diliydi,

şimdi tercüme edilmiyor.

Utanç bir zamanlar

yüz kızartırdı,

şimdi hiç kimsenin yüzü kızarmıyor.

Ve biz hâlâ

“ama” ile başlayan cümleler kuruyoruz.

Ama güvenlik…

Ama çıkarlar…

Ama denge…

Bir çocuğun mezarı

hangi dengeyi sağlar?

Batsın böyle teknoloji,

ki nişan alırken

kalbi devre dışı bırakıyor.

Batsın böyle ilerleme,

ki insanı geride bırakıyor.

Batsın böyle insanlık,

ki öldürmeyi öğrenip

yaşamayı unutuyor.

Bu bir savaş değil,

bu bir çöküştür.

İnsanın içinden

insanın çekilip alınışıdır.

Ve biz,

sessiz kaldıkça

bir sonraki füzenin

adresini onaylıyoruz.

Bir gün,

tarihin utanç sayfaları

yeniden açıldığında

soracaklar bize:

“Bunca çocuk ölürken

siz ne yaptınız?”

Cevabımız yoksa,

suskunluğumuz suç ortağıdır.

Macit CÜNÜNOĞLU

SUYUN GÖZYAŞLARI

Bu şehirde

su yalnızca su değildir;

hafızadır,

çocukluğun diz kapağındaki yara izidir,

bir annenin “dikkat et, düşersin” diyen sesidir.

Amasya…

Bir vadinin kalbine emanet edilmiş

sessiz bir dua gibi durur.

Dağlar,

ırmağın rotasını bozmasın diye

omuz omuza vermiş nöbet tutar.

Ve Amasya

sanki her sabah

Yeşilırmak’ın yüzünü yıkamasıyla uyanır.

Irmak ağır ağır konuşur,

acele sevmez.

Bağların arasından süzülürken

zerdali dallarına dokunur,

incir yapraklarının altına serinlik bırakır.

Bir zamanlar

çıplak ayakla girilen sular vardır,

şimdi hatıralarda üşür.

Çocuktum,

bir sal yapardım hayalimden,

üstüne cesaretimi koyar

akıntıya bırakırdım kendimi.

Western filmlerinden kalma bir heves,

biraz da yoksul ama özgür bir çocukluk.

Irmak hep kazanırdı,

ben hep yenilmeyi severdim.

Pembe teyzenin bağına giderdik bazen,

toprak cömertti,

meyve konuşurdu.

Zerdalinin tadı

hiçbir şehre taşınamadı.

Şimdi oralarda

betonun dili var,

soğuk ve küstah.

Irmak akıyor hâlâ,

aynı ırmak mı, bilinmez.

Söğüt dallarını arar gibi

yalayıp geçiyor kıyıları.

Kentsel dönüşüm diyorlar buna,

ben dönüşen bir şey göremiyorum,

sadece eksilen hayat.

Bir de Tersakan var,

adı gibi inatçı.

Denize sırtını dönmüş,

Ladik’ten çıkıp

Havza’yı, Suluova’yı aşarak

inadına gelir buraya.

Sanki der ki:

“Ben de buradayım,

ters olsam da suyum.”

Ziyere yakın

büyük buluşma gerçekleşir.

İki su kucaklaşır,

biri şefkatli,

öteki huysuz.

Birlikte

daha büyük bir kaderin

altına imza atarlar.

Bu coğrafyayı çizen

büyük bir ustaydı mutlaka.

Bulursam ellerinden öpmek isterim,

ama izini kaybettim.

Belki de çoktan

bizden umudunu kesti.

Sorarsam bir gün:

“Bu cömertlik neden?”

Cevap vermezse

haklıdır.

Eski Amasya…

Sanki takvimler orada durdu.

Güzellikler

milattan önceye kaçtı.

İyi ki vaktiyle ayrıldım,

yufka yüreğim

bu tahribata dayanamazdı.

İstanbul da yaralı,

ama büyük.

Saklanacak limanı çok.

Ben memlekete gelince

ilk iş

kapağı Ebemü’ye atarım.

İki tek eşliğinde

çocukluğumla konuşurum.

Kadehin dibinde

bir ırmak dolaşır,

adı konmamış bir hüzünle.

Suyun gözyaşlarıdır bu,

akarken kimseye görünmeyen.

Ve ben bilirim:

Bir şehir

en çok suyunu kaybedince ağlar.

Macit CÜNÜNOĞLU

SOL GÖZÜMLE AKŞAM

Yine bir akşamın içindeyim,

bu kez gözlerim açık.

Işık, sol yanımdan sızıyor dünyaya,

keskin, acımasız,

fazla dürüst.

Uzun zaman karanlığa alışmıştım,

harfler küsmüştü bana,

ekranlar sisliydi.

Şimdi her şey net

ne yazık ki fazla net.

Sol gözle bakınca

çatlaklar büyüyor,

hukuk eğriliyor,

vicdan sertleşiyor.

Görünen şey,

görülmemesi gereken kadar çıplak.

Sağ gözle denedim bir ara,

olmadı.

Meydanlar doldu taştı,

sözler köpük,

gerçekler Silivri yolunda.

Demir kapılar

çiçekleri sevmiyor.

Ben yine yönümü çevirdim,

siyasetin gürültüsünden

bir şehrin kalbine.

Amasya’ya.

Taş duvarlarına yaslanan zaman,

ırmağın aynasında çoğalan sesler,

ilk kez açılan kitaplar,

perdede titreşen filmler.

Bir şehir,

yeniden nefes almaya çalışıyor.

Genç bir başkanın

eli değiyor hayata.

Henüz sıcak koltuk,

henüz temiz niyet.

Dinlerse eğer

bu şehrin eski ayak izlerini,

yollarına taş döşerse

onurdan, sabırdan,

tarihle yürür Amasya.

Bir de musikî…

Ah o unutulmuş nefes.

Giriftzen Asım’ın gölgesi

hâlâ dolaşır bu sokaklarda,

kulak verene.

Kaynak çok,

yeter ki hatırlansın.

Gözüm açıldı artık.

Bu akşamlık bu kadar.

Sol gözümle gördüğümü

kalbimle susturuyorum.

Bir dahaki sefere

Amasya hayâllerinde

buluşmak üzere

akşamınız haysiyetli olsun.

Macit CÜNÜNOĞLU

ORTADOĞU’NUN ORTASINDAN

Bazen Avrupa’ya bakar yüzümüz,

ayna tutar gibi kendimize,

biraz düzen, biraz serinlik ararız.

Bazen bir haritanın kıvrımında

Ortadoğu çıkar karşımıza

yorgun, kanlı, uykusuz.

Ve anlarız:

Biz tam ortasındayız bu hikâyenin.

Üç kıtanın kavşağında

bir iç sıkıntısı durur bekler,

ne gümrükten geçer

ne pasaport ister.

Dinlerin gölgesi düşer omzumuza,

siyaset ağır bir taş gibi

dilimizin altına konur.

Konuşuruz, anlatırız,

ama hep bir cümle yarım kalır.

Ortadoğu bir labirenttir:

bir köşesinde kutsal taşlar parlar,

diğerinde mezhep ateşi yanar.

Petrol, altın gibi akar yerin altından ama yoksulluk

çocukların yüzünde kurur.

Zenginlik saraylarda yankı yapar,

çaresizlik sokaklarda fısıldar.

Bombaların gölgesinde

oynamayı öğrenemeyen çocuklar vardır,

sessizliği erken ezberlemiş.

Büyümeye fırsat bulamadan

hayattan eksilen isimler…

Mezar taşına sığmayan yaşlar.

Biz anlatırken Ortadoğu’nu,

aslında kendimizi anlatırız biraz.

Kendi iç savaşımızı,

kendi bölünmüş kalbimizi.

Ne tam Batı oluruz

ne Doğu’dan kopabiliriz.

Bir yanımız dua,

bir yanımız isyan.

Ve belki de bu yüzden

en çok biz anlarız

bu coğrafyanın mutsuzluğunu:

Çünkü Ortadoğu

yalnızca bir yer değildir

insanın içine kurulmuş

uzun, bitmeyen bir akşamdır.

Macit CÜNÜNOĞLU

AMASYA’YA UZANAN GÖNLÜM

Amasya…

Adın bile yetiyor içimin kapılarını aralamaya.

Bir şehir değil yalnız,

tarihin alnına düşülmüş bereketli bir not gibi.

Amasya

Onlarca uygarlığın gölgesinde büyümüş,

taşı konuşsa destan anlatacak

bir müze kent.

Yeşilırmak

yine nazlı nazlı akıyor,

sanki çocukluğumu sırtına almış da usulca 

uzaklara götürüyor.

Bağlar beton canavarından kaçabildiği kadar

meyveye durmuş;

misket elmasının kokusu

İstanbul’a kadar varır diyorlar,

inanırım.

Kirazlar sabırsız,

12 Haziran’ın görücüsüne çıkacak kızlar gibi.

Ziyere ile Yenice hâlâ 

atışır mı bilmem,

ama şeftaliler, zerdaliler

çoktan sıraya dizilmiştir;

“Bizi de yaz,” der gibi.

Üzümler…

Siyahı, çavuşu, kınalısı

her biri ayrı bir ağıt,

ayrı bir sevinç.

Keşke…

Aynı sofrada kalabilseydik,

aynı gölgede,

aynı bağbozumunda.

Belki o zaman

şarapların en kralı

dostluk olurdu kadehlerimizde.

Annemin elime sıkıştırdığı elli kuruş

bir ömrün en kıymetli sermayesiydi.

Garbis'lerin kapısını çalardım

sirke kokan mutfaklarda

insanlığın en sade hâli vardı.

Hamit Efendi’nin dükkânı

köylerin kalbini taşırdı şehre;

küp küp yoğurt,

çökelek,

katkısız zamanlar…

Tereyağı sapsarı,

manda sütü bembeyaz;

hayat henüz hile öğrenmemişti.

Ramazanlarda

İsmet abinin fırınında

pide kuyruğu benim vazifemdi.

Yumurtalı, bol susamlı pideler zengin sofralarına giderken,

sade olanlar

bizim payımıza düşerdi.

İlk o zaman anladım

sınıf denen görünmez çizgiyi.

Yoksulluk

çocuk kalbime kazınmış bir mühür gibi.

“Emek en yüce değerdir”

dedim kendi kendime,

avuç içimde hâlâ sızlayan

o bekçi sopasının hatırına.

Savadiye’nin yaslandığı tepelerde

karga papucu, çiğdem topladım.

Yeşilırmak’ta yüzdüm,

Tersakan’a uzandım,

Ziyere Köprüsü’nden atladım

hayatın ortasına.

Korkusuzdum,

çünkü gençtim;

yoksuldum,

çünkü adildi dünya sandım.

Şimdi aradan yıllar geçti.

Nüfus arttı, evler çoğaldı,

ama benim Amasya’m

hâlâ on beş bin kişilik bir rüya.

İstasyonla Tatarlar Mahallesi arası

iki kilometrelik bir ömür.

Ne zaman gözlerimi kapasam

dünyanın en güzel vadisine uzanır gönlüm.

Dağlara selâm yollarım

yankı geri döner:

“Hoş geldin

Amasya sevdalısı…”

Bilirim,

beni unutmamışlardır.

Çünkü insan

doğduğu toprağı terk 

etse de toprak

insanı hiç terk etmez.

Macit CÜNÜNOĞLU

FETHİYE'LER

İki cami, bir isim:

Fethiye Camii

ve

Fethiye Camii.

Biri Yeşilırmak’a yaslanır,

biri Çarşamba’nın yokuşlarına.

İkisi de fetihten gelir,

ama fetih bazen kılıç değil

hafızadır.

İstanbul’daki bir zamanlar

Pammakaristos Church diye çağrılırdı;

Patrikhane olmuşluğu var,

mozaiklerinde İsa’nın bakışı

hâlâ taşın sabrını sınar.

Amasya’daki daha sessizdir

temelinde kilise nefesi,

üstünde ezan yankısı.

Taş, kimliğini değiştirmez;

yalnızca dili değişir.

Kapadokya’da yeraltına saklanan dualar

Roma’nın yasağından kaçarken

bugün turist rehberlerinde

özgürce dolaşır.

Demek ki tarih,

sabredenlerin yanında durur.

Bizim topraklarda ise

çoğu caminin gölgesinde

eski bir apsisin izi vardır;

hatta İstanbul’daki

Fatih Camii

bile köklerini başka bir zamandan taşır.

Ama kök bilmek cesaret ister;

çünkü kök, gerçeği söyler.

Gezip gördüğüm Nürnberg’de

Ortaçağ şatoları

II. Dünya Savaşı’nın küllerinden

aslına sadık kalkarken

anladım:

Uygarlık, geçmişle kavga etmez,

onu ayağa kaldırır.

Keşke Amasya mabetler cenneti olsaydı

kiliselerle camiler

kardeşçe dursaydı yan yana;

inanç turizmi dedikleri şey

yalnız döviz değil

vicdan da getirirdi şehre.

Çünkü fetih

yalnız toprağı almak değildir;

hatırayı korumaktır.

Aksi halde

mabet sanıp koşarsınız AVM’lere,

market arabalarında

sadece cebinizi değil

hafızanızı da boşaltırsınız.

Ve bir gün

taşlar susar,

mozaikler solar,

isimler kalır geriye

ama hikâye kaybolur.

İki cami, bir isim:

Fethiye.

Biri daha meşhur, biri daha mahcup,

ama ikisi de aynı soruyu sorar:

“Geçmişi korumayan

geleceği nasıl fetheder?”

Macit CÜNÜNOĞLU

AKŞAMIN İÇİNDEN

Akşamın moru inerken Yeşilırmak’a,

dağların omzunda ağır bir sükût…

Ferhat’ın sabrı kadar eski,

Şirin’in bakışı kadar ince bir ışık

dolanır Amasya’nın sokaklarında.

Köprüler birer birer yanar,

suya düşer sarı lambaların titrek duası.

Kırmızı kiremitler gündüzün telaşını bırakır,

minareler göğe ince bir çizgi çeker;

ezanla birlikte şehir derin bir nefes alır.

Kayalar kararır,

ama içlerindeki efsane aydınlıktır hâlâ.

Bir yanda sarp yamaçlar,

bir yanda suya yaslanmış ahşap evler

akşam, hepsini aynı hüzünle örter.

Yeşilırmak ağır ağır akar,

sanki geçmişi taşır kıyıdan kıyıya.

Bir çay buharı yükselir pencerelerden,

bir sohbet başlar dar sokaklarda;

Amasya, geceye usulca hazırlanır.

Ve ben bilirim,

bu şehirde akşam

yalnız bir vakit değildir

bir masaldır,

bir sevda hatırası,

bir efsanenin kalbidir.

İyi akşamlar,

Ferhat ile Şirin’in şehrine.

Macit CÜNÜNOĞLU

MERHABA BAHAR

Baharın ilk güneşi

penceremden süzülüp

odama yayılıyor usulca.

Tozlu bir saatin camını siler gibi

aydınlatıyor içimi.

Demek ki uyanış zamanı…

Demek ki kalp hâlâ görev başında.

Ne güzel,

bugünleri de gördüm.

Bazı sabahlar vardır,

insan aynaya bakar da

“henüz bitmedi” der kendine.

İlkbahar başka bir şeydir.

Ne yazın pervasız coşkusuna benzer

ne kışın içine kapanan suskunluğuna.

Bir arada tutar umutla temkini,

gençlikle yorgunluğu.

Sonbahar mı?

Adı bile ağırdır.

Hazan derler,

yaprak düşer,

ses düşer,

insan biraz daha kendine düşer.

Hüzündür,

aşktır,

şarkıdır,

yarım kalmış vedadır.

Hayatı seven için romantiktir belki,

ama ben dirilişten yanayım.

Ben yeniden doğuştan,

yeniden heves etmekten yanayım.

Aydınlık gibisi var mı?

Gölgeyi bile güzel gösteriyor.

Bak,

erikler çiçek açmış.

Sokakların nabzı hızlanmış.

Kan dolaşımı değil sadece,

hayata bakışlar da pembe.

Sevdalara yelkenler fora,

limanlar küçük geliyor artık.

Of ulan, offf…

Niye ben bu duyguları taşıyorum?

Hakikaten bu yaşta

bu kadarı da fazla değil mi?

Hani derler ya,

“kırkından sonra azanı

teneşir paklar.”

Merak etme,

dört kolluya sarılmak gibi

bir niyetim yok.

Ama gönüle söz geçmiyor.

Düşüyor.

Ansızın.

Moda deyişle “spontane”.

Öyleyse hayatı

bırakalım akışına.

Zurnada peşrev olmazmış,

ne çıkarsa bahtına.

Bazen susmak gerekir,

bazen de içinden geldiği gibi yaşamak.

Geriye dönüp baktığımda

biriktirdiğim şeyin

para olmadığını görüyorum.

Anılar,

yüzümde iz bırakan gülüşler,

yarım kalan ama eksik olmayan sevdalar…

Az şey mi bunlar?

Bugün paylaştığım bir fotoğraf

belki bunun somut belgesi.

Ama asıl servet,

kimsenin görmediği yerde duruyor.

İçimde.

Zevkten dört köşeyim, evet.

Peki ya yarınlar?

Kimin umurunda…

Farkında olmadan öyle bir servet biriktirmişim ki,

cennete de cehenneme de referans olur.

Yeter ki

yargılayan adil olsun.

Gerisi

bahar kadar geçici,

hayat kadar güzel.

Macit CÜNÜNOĞLU

SAVADİYE ANILARI

Amasya’nın dört mahallesi vardı,

yoksulluğu ortak, rengi bol,

dar sokaklarında çocuk sesleri yankılanan.

Gök Medrese, Dere Mahalle, İhsaniye, Savadiye…

Ama Savadiye,

benim içimde ayrı bir defterdir,

sayfaları sararmış, kenarları su lekeli.

Dayımın evi oradaydı:

faytoncu dayım:

“Zenginlerde bir iki, bende altı çocuk,” derdi,

gülerek taşırdı hayatı.

Üç katlı bir bahçe büyürdü evinin arkasında,

toprak cömertti,

dağdan inen su bedava,

önce gölete,

sonra eve,

sonra Yazıcılar’a akardı.

Biz çocuklar

suyun yolunu ezberlerdik

kader gibi.

Komşular vardı;

İsmail amca, Fehmiye yenge,

şefkati yüzüne sinmiş insanlar.

Tek çocukları Ayten okudu,

öğretmen oldu;

bir mahallenin duası arkasındaydı.

Boyacılar ailesi biraz aşağıda,

resim yapan çocuklar,

renge tutunan hayatlar…

Biri Paris’e savrulmuş,

bir tuvalin kenarında kalmış olmalı Savadiye.

Köprü başındaki çeşme…

Ah o çeşme!

Güğüm güğüm bekleyen kadınlar,

testilerde iyi su,

sabırda iyi insanlık.

Saatler geçerdi,

kimse acele etmezdi;

çünkü mahalle beklemeyi bilirdi.

Surpik teyze bir masaldı,

Karabit’le yan yana.

Kumru teyze bizim mahalleden,

Gümüşlü’nün rüzgârını taşırdı.

Diller yaralardı bazen,

“Bak şu Ermeni’nin yaptığına!”

Oysa acı,

hepimizin evinde aynı sobada yanardı.

Buralar bir zamanlar ormanlıkmış,

Amasyalıların mesiresi…

Sonra ev olmuş,

sonra göç,

sonra tehcir,

sonra Balkan rüzgârı.

Dağın eteğinde Ulu Mama,

sessiz bir tanık

yüzyılların yüküne.

Hayat bir manzumedir derler,

haklılar.

Her dizeden yüz hikâye dökülür.

Feshane’de bir gün

Savadiye gözlü Madam Araski’ye rastladım,

1950’de kopmuş topraklarından,

ama kalbi hâlâ

bir çeşme kuyruğunda.

Savadiye deyince

gözleri yağmur.

Ben de sustum,

çünkü bazı anılar

ancak susarak söylenir.

Hakikat ağırdır,

geç gelir;

ama su gibi

bir gün mutlaka

yüzeye çıkar.

Savadiye,

sen hâlâ içimde

dar bir sokaksın,

çocukluğumdan geçilmiyor.

Macit CÜNÜNOĞLU

İÇİMDEKİ SIZI

Akşam olur,

Boğaz’ın rengi koyulaşır,

mavi susar, siyah konuşur.

Vapur düdüğü

bir yetim gibi çarpar kıyıya,

kimse sahiplenmez.

Ceplerimde eski pazarlar var,

annemin “üşütme” tembihi,

babamın yarım kalmış cümlesi.

Bir de kitap arası kurumuş yapraklar

hangi mevsimden kaldı

hatırlamıyorum.

Şehir yürür üstüme,

adımlarım geride kalır.

Her köşe başında

satılık bir hatıra,

kiralık bir vicdan.

Bir ev düşünürüm,

bir zamanlar bir şairin nefesiyle ısınmış;

duvarlarında kahkaha değil

ince bir hüzün dolaşmış.

Orhan Veli’nin doğduğu ev derler,

ama aslında

doğduğu şey şiirdir

ev sadece tanıktır.

Biz tanıkları sustururuz,

sonra gerçeği ararız.

Bir sokağı yıkar,

adını tabelada yaşatırız.

İçimizi yıkarız ki

kir görünmesin.

Pazar biter,

hafta başlar.

Herkes bir yerlere yetişir,

kimse bir şeye varmaz.

Ben kalırım,

Boğaz’la baş başa.

Martılar bile

benden erken vazgeçer ekmekten.

İstanbul hâlâ güzel, evet,

ama güzellik de yorulur bazen.

Vefa ister,

hatırlanmak ister.

Ve ben anlarım:

Bu şehirde yaşamak; 

şiir okumak için değil,

dayanmak içindir.

Macit CÜNÜNOĞLU

SELANİK'TEN AMASYA’YA

Tarih kitapları eksik yazar:

Haritalar daralır, sınırlar çekilir,

bir hat çizilir Saros'tan Karadeniz'e.

Oysa bir çizgi değildir o,

bir annenin kucağında kırk günlük bebekle

geceye yürüyüşüdür.

Toprak elden giderken

insan toprağını sırtında taşırmış,

bunu öğrendik.

Annemin doğduğu yer

şimdi başka bir ülkenin sabahında.

Ama onun ninnisi

Amasya’nın kenar mahallesinde büyüdü.

Osmanlı çöküyormuş,

dünya savaşa gebeymiş, 

kim bilir?

Bizim evde savaş,

açlık demekti.

Meslek yok.

Toprak yok.

Devlet kapısı uzak,

umut daha da uzak.

Yine de geldiler.

Yıkık bir imparatorluğun

dimdik muhacirleri.

Kimi lokantada kepçe salladı,

kimi zahire çuvalladı omzuna,

kimi atların nal sesine tutundu.

Dayım İskender

sabaha karşı fayton sürerken

soğuğu değil, kaderi kamçılardı.

Opel Mustafa 

adı otomobilden yadigâr 

tozlu yolların ilk şoförü.

Direksiyon başında

bir çağın değiştiğini sezerek.

Amasya küçüktü o zaman.

Şehzadeler masalı anlatılırdı,

ama kimse geçim masalı yazmazdı.

Camiler vardı,

medreseler vardı,

dua çoktu 

ekmek azdı.

Biz yazmadık.

Kulaktan kulağa büyüttük hikâyeleri.

Biraz efsane kattık,

biraz hamaset.

Bir su kemerine

aşk masalı giydirdik,

gerçeği taşın altında bıraktık.

Yüzyıl geçti.

Şimdi kahramanlık müzeleri var,

yüksek nutuklar,

bol alkışlı meydanlar.

Yoksul hâlâ yoksul.

Zengin daha zengin.

Demokrasi sandıkla ölçülür diyorlar,

oy pusulası ekmekten değerli sanki.

Saraylar yükselirken

mahalle araları susuyor.

Ve ben,

yüz yıl öncesinden kalan 

bir göçün

evlâdı olarak

aynı soruyu soruyorum:

Toprak kaybı mı daha ağırdır

hafıza kaybı mı?

Annem kırk günlükken

bir imparatorluk çökerken ağlamış.

Ben yüz yıl sonra

aynı göçün yankısıyla susuyorum.

Ey zaman,

bizim sonumuzu

yine bir annenin duasına mı bırakacaksın?

Çünkü çıldırmak

en çok yoksulun lüksüdür 

bu memlekette.

Bu hakikat de böyle biline.

Macit CÜNÜNOĞLU

İYİ AKŞAMLAR AMASYA

Fotoğraftaki bu bando, yalnızca bir müzik topluluğu değil;

akşamın omzuna konmuş eski bir hatıradır sanki.

Fener ışığında ağır ağır yürüyen notalar,

Yeşilırmak kıyısından geçip

kaldırım taşlarına, eski konaklara,

hatta suskun pencerelere kadar ulaşır.

Bu akşam,

borazanlarda biraz hüzün,

davulda biraz vakur bir sevinç var.

Geçmişten bugüne uzanan

sessiz bir selam gibi…

Amasya’ya,

Amasya’yı sevenlere,

akşamın kıyısında duran herkese

bando düzeninde,

usulca ve saygıyla

iyi akşamlar…

Macit CÜNÜNOĞLU

MECNUN’DAN NAĞMELER

Sabahı bir şarkıyla açarım,

geceyi yarım kalan bir makamla kapatırım.

Zaman, kulaklarımda ağır ağır çözülür,

saatler değil notalar eskir üzerimde.

Bir ses dokunur içime,

adı bilinmez, tonu tanıdıktır.

Kimi zaman bir nihâvend sızlar,

kimi zaman hüzzamdan düşer 

bir akşam.

Her beste,

kalbimin gizli yerine denk gelir

hiç şaşmadan.

Gözlerim,

bir güftenin kıyısında durup durup nemlenir.

Kimse görmez,

çünkü bu ağlayış gürültüsüzdür.

İçimde bir mecnun dolaşır,

çölde değil

hatıralarımın dar sokaklarında.

Azı karar derler,

ama gönül bilmez ölçüyü.

Bir şarkı yetmez,

bir kadeh yetmez,

bir sevda hiç yetmez bana.

Hep biraz daha,

ta ki dibi görünene kadar.

Aşkı da böyle yaşadım,

yalnızlığı da.

Siyaseti, dostluğu,

hatta susmayı bile

abartarak.

Bana “kendine gel” diyenler oldu,

duymadım.

Çünkü o sırada

bir keman çekiyordu içimi

en ince yerinden.

Şimdi anlıyorum,

kurtuluşum yokmuş zaten.

Ruhum en başından

bu nağmelere ayarlıymış.

Adım değilse bile kaderim

mecnunmuş.

Kalan ömrümü

bir uzun şarkı gibi yaşayacağım:

nakaratında hüzün,

arasız bir sızı,

sonunda

yavaşça susan bir kalp.

Macit CÜNÜNOĞLU

RAMAZANLIK

Ramazan geldi,

kapılar daraldı,

sofralar küçüldü,

umut tencerenin dibine yapıştı.

Çarşı yangın yeri,

pazar duman,

etiketler küfür gibi

gözümüze çarpıyor.

Yoksul, açlık sınırının

altında değil artık,

altında eziliyor.

Birileri ekranlarda 

manda yoğurdu anlatıyor,

kestane balı döküyor cümlelerin üstüne,

biz çöplükte

otlayan sabrı kemiriyoruz.

Suyundan da koy usta,

nasıl olsa boğazımızdan

bir şey geçmiyor.

Oysa Ramazan

bir zamanlar başka kokardı.

Odun ateşi,

meşe dumanı,

Amasya’da bir fırın önü…

Çocukluk kadar temiz,

pide kadar sıcak.

Sade olan ucuzdu,

susamlısı hayaldi.

Biz sade alırdık,

ama eve varmadan

yarısı biterdi.

Yokluk,

lezzeti büyütürdü o zaman.

Teravihler vardı bir de,

hızlıydı ama samimiydi.

Secde kısaydı belki,

niyet uzundu.

Şimdi secdeler uzun,

vicdanlar jet hızında

kaçıyor.

Camiler yıkıldı,

hatıralar enkaz altında.

“Meydan bozuluyor” dediler,

insan bozulurken kimse bakmadı.

Minare eğriydi,

ama adalet

çok daha eğriydi.

Ramazan susmayı öğretir derler.

Biz sustuk.

Sustukça

sofralar eksildi,

umutlar zayıfladı,

çocuklar büyüdü

ama doymadı.

Bu Ramazan

oruç yalnız mideye değil,

akla, vicdana, merhamete farz.

Eğer hâlâ

bir parça utanma varsa,

bir kırıntı adalet,

bir damla insaf…

Yoksa

hilal gökte değil,

boş tencerede görünür artık.

Macit CÜNÜNOĞLU

İSTASYON TARAFI 

Bugün istasyon tarafındayım,

zaman paslı bir düdük gibi

içimden geçiyor.

Adımlarım yavaş,

yüreğim hâlâ aceleci.

Mahalle aralarında

çocukluğumun ayak izleri var,

bir taş yerinden oynamış,

bir pencere susmuş.

Anılar bahane,

ben eksiklerimi gezdiriyorum sokak sokak.

Hayat dediğin

kısa bir parantez:

açıldığı anı hatırlamaz insan,

kapanırken çok gürültü çıkarır.

Acıyla sevinci

aynı cümlede taşımanın

ustası olduk biz.

Kör topal yürüyorum evet,

ama inadım sağlam.

Sol göğsümün altında

küçük bir cevher saklı,

karartmamaya ant içtim.

Şikâyet yaşlıların kamburu,

taşıyana yazık.

En güzeli,

ayaktayken el sallamak hayata,

arkaya bakmadan.

Nasıl olsa

bir masam var ötede,

Kevser kıyısında,

biraz muhabbet,

biraz şaka.

Cennet dediğin

belki de böyle bir şey.

Dayımın oğlu Hasan

faytonu sürer yine,

ben kısa pantolonlu muavin,

posta vagonundan

hayat indiririz.

Çuvallar ağır,

umutlar hafif.

İstasyon yolu taşlı,

Akdağ’dan rüzgâr eser,

karadut ağacının tadı

hala damağımda.

O lezzet

hiçbir zaman büyümedi.

Sonra beton geldi,

acele büyüdük.

Masallar yarım kaldı,

kahramanlar isimsiz.

Ama biz biliyoruz:

o hikâyelerde

en çok biz vardık.

Şimdi hatırlamıyorum sadece,

ruhum hâlâ orada.

Yazıyorum,

çünkü kalmak istiyorum.

Üç beş okur yeter bana,

gerisi zaten mutluluk fazlalığı.

Macit CÜNÜNOĞLU

AYIPLA GÜNAH ARASINDA

Bu sabah 

felsefe yapıyorum kendimce,

kitapsız,

dipnotsuz,

ama vicdanlı.

Antik çağlara uzanmıyor aklım,

mermer heykeller kadar soğuk değil sorularım.

Ben bugünü soruyorum,

aynaya bakarak.

Bir toplum düşün,

günahı göğe havale etmiş,

ayıbı yere çakmış.

Günah ertelenmiş,

ayıp hemen infaz.

Yalan söylenir,

hırsızlık yapılır,

ama sessizce.

Yakalanmazsan sorun yoktur,

çünkü ayıp görülmedikçe yok sayılır.

İnanç ceplerde taşınır,

vicdan ise çoğu zaman evde unutulur.

Akşam duaları eksik olmaz,

sabah haklar eksilir.

En çok da uykuya yatarken belli olur insan,

başını yastığa koyduğunda

kiminle kaldığı.

Huzur mu,

yoksa susturulmuş bir 

iç ses mi?

Yıllar geçer,

suskunluk tecrübe diye satılır.

Tek ses çoğalır,

çok ses yalnızlaşır.

Duvarlar konuşur artık,

insanlar fısıldar.

Özgürlük bir hatıraya dönüşür,

anayasa bir mendile.

Demir kapılar ardında

düşünceler çürütülür,

dışarıda nutuklar parlar.

Buna da büyük denir,

ışıklı tabelalarla.

Ama bilirim,

tarih sabırlıdır.

Ortaçağ bir gün yorulur,

karanlık kendi kendine çöker.

Ve yine bilirim,

umut fakirin ekmeğidir.

Bölüşürüz az da olsa,

kırıntısıyla ayakta kalırız.

Ye Memed ye,

belki yarın

ayıp ile günah yer değiştirir,

vicdan yeniden

en yüksek makama oturur.

Macit CÜNÜNOĞLU

İSTASYON

Bugün istasyon tarafındayım.

Zaman zaman mahalle  geziyorum,

yorgun yüreğime

en çok bu iyi geliyor.

Doğduğum topraklar

bir süredir beni bekliyormuş meğer,

anılar bahane,

eksikleri gedikleriyle dolaşıyorum.

Bu yaşta,

daha ne olsun.

Hayat dediğin

bir parantez işte,

bir gün açılır,

kapanana kadar

acıyla sevinci

aynı cümlede yaşar.

Ben de öyleyim:

kör topal ama inadına yürürüm,

sol mememin altındaki cevahiri

karartmamaya yeminliyim.

Şikâyet eden yaşlı olmak

en ağır yüktür,

tanrı korusun.

En güzeli,

yeryüzüne ayaktayken

veda etmektir.

Gerisi kolay,

nasıl olsa Kevser kıyısında

bir masa ayrılmış bana,

tatlı hayat,

biraz da şaka!

Dayımın oğlu Hasan

faytonla bekler şimdi beni.

Posta çekeriz,

trenle gelen mektuplar,

koliler,

hayatlar…

İskender dayım

iki bardak şarap içti mi

kamçıyı bize bırakırdı.

Sert adamdı,

imzası kamçıydı.

İki çocuktuk:

Hasan sürerdi faytonu,

ben kısa pantolonlu muavin.

Posta vagonundan çuvallar,

biraz da kocabaş çalardık

fırında pişerdi,

yanık yerleri

akide şekeri gibi tatlı.

İstasyon yolu

kaldırım taşlı,

Akdağ rüzgârı eserdi sanki.

Bağ evleri,

yemyeşil bir dünya.

Demiryoluna yakın

bir karadut ağacı vardı

o tadı

bir daha hiçbir yerde bulamadım.

Kurşunlu henüz yok,

Hızır Paşa ileride.

Sümbül Hamamı’nda

sazlı sözlü günler.

Sonra stadyum,

sonra beton,

sonra acele bir büyüme.

Mahir amcanın bağı

ırmağa kadar uzanırdı.

Piknikler,

meyve ağaçları,

kadrosu kalabalık mutluluklar.

Biz çocuklar mı?

Henüz tanrı katına

alınmamış

değersiz varlıklar!

Şimdi bakıyorum da,

hepsi masal gibi.

Biz de

isimsiz kahramanlarıyız o masalın.

Keşke bitmeseymiş

diye iç geçiriyorum,

belki yaşlılık diyorlar buna

ama ben

sadece hatırlamıyorum,

ruhumla orada yaşıyorum.

Ve yazıyorum.

Üç beş okur bile yeter...

Öyleyse

ne büyük mutluluk bana.

Macit CÜNÜNOĞLU

ARINMA ZAMANI

Bir sabah

gardırobun karşısına geçtim,

niyetim basitti:

bir gömlek.

Kapak açıldı,

üstüme yürüdü eşyalar.

Ceketler omuz silkti,

pantolonlar hesap sordu,

paltolar susarak yargıladı beni.

En dipte

ayakkabılar

en az on çift tanık.

Tişörtler renkli bir kalabalık,

şapkalar başıma geçmiş yıllar gibi:

fötr, panama, heves…

Marka dedikleri

etiketli bir görgüsüzlük.

Utandım.

“Zorun neydi be adam?” 

dedim kendime.

İnsan,

stok yapmayı öğrenmiş 

tek canlı galiba.

Buna ister cehalet de,

ister dangalaklık de

son durak aynı.

Bir emir verdim evrene,

hanıma da.

Toplayın dedim,

fazlalık ne varsa.

En yakına bırakın,

adını iyilikle anan bir derneğe.

Elektronikler de gitsin,

müzik seti, DVD

hatırası var,

kendisi yük.

Üç beş saat,

bir ömür hafifledi.

Nokta.

Bir nokta daha.

Bir de iç çekiş.

Gençtim.

Para kazandım,

dünyayı dolaştım,

aşklar biriktirdim

kullan-at zamanlarında.

Yedim, içtim,

arkama bakmadan yaşadım.

Şimdi?

Ay sonu,

emekli maaşıyla

ince bir ip.

Ama bak,

kimyager oldum mecburiyetten,

rakımı kendim damıtıyorum

beş yıldır.

Devlet kazık atar,

hayat öğretir.

Çaresizlik

insanı ayakta tutmayı da biliyor.

Şükür var içimde.

Şikâyet yok

o defteri kapattım.

Geriye ne mi kaldı?

Bir fanila,

İki don,

iki gömlek.

Ve bilirim:

Adam olana

ölünceye kadar yeter.

Macit CÜNÜNOĞLU

GÜZEL YÜREKLERE YOLCULUK

Bir kent düşünün,

yirmi bin kalp atar içinde,

bir tiyatro gelince

sokaklar büyür,

sesler çoğalır,

hayat bir akşamlığına sahne olur.

Yeni Sinema’da

bir ses yükselir atmışlardan:

“Bu ne sevgi, bu ne ızdırap…”

Bir evde ud susmaz,

bir ağabey tutkuyla çalar,

bir çocuk istemeden dinler

ve bilmez

ileride bu sesin

hatıra olacağını.

Sessiz kentler sarsıntısız sanılır,

oysa fısıltılar

en yüksek çığlıktır.

Bir öğretmen,

bir taksi durağı,

bir evlilik…

Ağızdan ağıza dolaşan

adı konmamış bir manşet.

Kent konuşur,

susmayı bilmez.

Kız Sanat’ın pencerelerinde

gençlik asılıdır,

bakışlar gizli,

hayaller açıktır.

Bir isim dolaşır dillerde,

efsane olur,

hiç yaşanmamış aşklar

en çok yaşanmış gibi anlatılır.

Ve bir defile…

Bir bahçe,

bir podyum,

bir Yeşilırmak akşamı.

Mini etekle sınanan cesaret,

gelinlikle sınanan kader.

Genç erkeklerin uykusu kaçar,

köklü ailelerin umutları uyanır.

Belki bir bakış

yazgıya dönüşür.

O yıllar geçer,

ama kolay geçmez.

Aşklar yüksek sesle yaşanmaz,

mektuplara sıkışır,

çiçek kenarlarına saklanır.

Namuslu bir sevdanın

en ağır bedeli

sessizce ödenir.

Acı damla damla sızar,

mutluluk emek ister.

Duygular

nota olur,

hece olur,

komşu kızına bakarken

gözde titreyen ışık olur.

Hatıralar

inci gibi dizilir zamana.

Bir gözyaşı düşer

kimse görmeden.

Ve yıllar sonra

satırlara karışır,

okurun yüreğine değdiğinde

geride sadece

hoş bir seda kalır.

Dağ eteklerinden

dalga dalga yayılan…

Unutulmamış bir hayat gibi.

Macit CÜNÜNOĞLU

BİR TUTAM MUTLULUK

Siyaset

öyle sinsice girdi ki hayatımıza,

artık güzellikler fısıltıyla konuşuyor.

İnsan sevincini yüksek sesle söylemeye utanıyor,

sanki ayıp bir şeymiş gibi

mutlu olmak.

Oysa bir şehir vardı,

bir şehrin adıyla kalbimiz çarpardı.

İstanbul…

Bir kelime değil,

uzun bir cümleydi.

Yavaş yürünürdü sokaklarında,

acele edenler ayıplanırdı.

Bir bankta oturup

bir ömrü seyredebilirdin

hiç sıkılmadan.

Onunla nefes alırdık,

taşına dokunurduk

ve tarih elimizi kirletmezdi,

aksine arındırırdı.

Duvarlar anlatırdı

biz susmayı bilirdik.

Bir martı sesi

bütün gündemi susturmaya yeterdi bazen.

Hayat,

küçük mutlulukları büyük gösterirdi o zamanlar.

Bir vapur düdüğü,

bir çay bardağının buğusu,

bir şarkının yarım kalmış nakaratı…

Bunlar devrimdi bize göre,

ama kimseye anlatamazdık.

Sonra bir şey oldu.

İçimizde bir yer

çatlamaya başladı.

Yavaş yavaş,

sessizce.

Bir sabah uyandık

ve kanayan bir ülkeye baktık aynada.

Gençliğimiz

aceleyle harcandı.

Edebiyat bilen eller

boş kaldı.

Şiir yazan diller

suskunluğa mahkûm edildi.

Sahne kuranlar

perdeyi kendi elleriyle kapattı

onurlu ama yorgun.

Mektuplar vardı bir zamanlar,

beklemek vardı.

Bir bakışa yazılan sayfalar,

bir cümleyle ayakta duran aşklar…

Belki her şey o kadar da güzel değildi,

ama gerçekti.

Şimdi her şey hızlı,

her şey parlak

ve her şey eksik.

Yirmi birinci yüzyıla

geç kaldım ben.

Gürültüsüne alışamadım,

öfkesine tahammül edemedim.

Bazı sabahlar

ölüm bile daha sade geliyor insana

bu kadar hoyratlıktan sonra.

Yine de…

hayat inatçı.

Düşe kalka yürütüyor insanı.

Bir şarkı çalıyor uzaktan,

bir resim tutunuyor duvara,

bir şiir direniyor

kimsenin okumadığı bir defterde.

Umudu da

tamamen bırakmıyoruz.

Az koyuyoruz,

idarelik.

Geleceğe temkinli bir gülümseme,

torunların düğünlerine saklanan

küçük bir sevinç gibi.

İşte bütün mesele bu:

Dünya yanarken

bir tutam mutluluğu

avuçta saklayabilmek.

Paylaşmadan,

bağırmadan,

kirletmeden.

Yeter mi?

Yeter.

Hatta artar bile.

Ama…

ancak

derviş olana.

Macit CÜNÜNOĞLU

ÇOĞALAN GÖZYAŞLARI

Plânsız bir sabahın omzuna astım kendimi,

serseri bir yürüyüş bu,

aylak sanılır.

Oysa ciddi bir kalp yoklamasıdır.

Cûlüs tepedeyim,

sağa düşer yolum,

Ziyere Köprüsü’ne selam veririm önce.

Bahçelerin içine dalar adımlarım,

Mezbaha’dan çıkarım,

yeryüzünün gizli cennetlerinden birinde.

Altımdan salına salına akar Yeşilırmak,

söğüt dalları

bir gelin tacı gibi dizilmiş suyuna.

Irmağın aynasında

zaman saçlarını tarar.

Az ötede Tersakan kavuşur O'na,

iki kader birleşir,

ver elini Karadeniz.

Ama yürürken

ezgiler takılır aklıma

Meram’dan, Gesi’den, Ankara’dan…

Topraklar türküyle konuşur,

bağını, bahçesini ballandıra ballandıra anlatır.

Kıskanırım.

Sanki başka memleketin toprağıymış gibi.

Sorular düşer aklıma:

Neden Amasya’nın

bağlık, bahçelik bir türküsü yok?

Sitemim ustalara,

türkü hasadı neden

bizim topraklara uğramadı diye.

Söğüt dalına manda yuvası konduruldu da,

Yeşilırmak boyunca dizilen

gelin tacı dallar neden unutulur?

Derken gerçeğin taşına çarpar adımım:

Bağlar yok artık.

Yerlerinde apartmanlar,

betonun sessiz istilası.

Babil’in Asma Bahçeleri gibi,

bir dünya harikasıydı belki,

şimdi yalnızca

kitapların hafızasında yaşıyor.

Olsun.

Biz yazmaya devam ederiz Amasya’nın bağlarını,

türküleşmese bile.

Ziyaret ederiz sık sık,

dallarına çıkar,

meyvenin en güzeline uzanırız.

Fotoğraf çekmesek de

yazıyla bırakırız izimizi

gelecek zamanlara.

Dün bir dost dedi ki:

“Bir bir eksildik abi,

kalan beş kişiyle bağlara gidiyoruz.”

Mangal başı, semaver,

dostlar sofrası

hayatın en kıymetli dergâhı bu.

İçime bir türkü aktı o an,

bağlar gibi göçen dostların ardından:

“Bir of çeksem

karşıki dağlar yıkılır…”

Anladım:

Kalan ömrümüz

arayışlarla, hasretlerle geçecek.

Çoğumuz eski dostları,

bağları, bahçeleri arayacak.

Hele Amasya ile yoğrulmuşsak,

özlenen ne çok güzellik var

tek tek yok olan,

dalından koparılan.

Bize kalan

iki damla gözyaşı…

Yaşanmış,

yaşlanmış hatıralar için

yüreğimize çoğalarak akan.

Macit CÜNÜNOĞLU

BİZ İNSANIZ

Güneş,

bulutların arkasına saklanarak

akşamın eşiğine inerken

içimde uzun bir cümle başlar.

Adı yoktur,

ama bilirim:

romantizmin tam saatidir.

Bu vakitte

keskin sözler söylenmez,

siyah ile beyaz

ruhu daraltır.

İnsan

griyi öğrenmelidir;

çünkü hayat

en çok orada nefes alır.

Müzik

yüksek sesle değil,

derinden konuşmalıdır.

Ruh,

bir an geçmişin tozlu peronunda,

bir an henüz gelmemiş yarınların

kıyısında gezinir.

Ama şimdi…

şimdi de azizdir;

durulur,

bir yudum alınır zamandan.

Derin bir nefes.

Sonra

bir çift göz düşer akla:

kimi yeşil

bahar gibi,

kimi mavi

uzak denizler,

kimi ela

akşamüstü hüznü.

Hepsi

yorgun ruhu onarır.

Masallar başlar.

Hafıza

en sadık yoldaşın olur;

sessiz,

ama her şeyi hatırlayan.

Sanmayın şiir yazdığımı,

haddim değil.

Onca usta dururken

ben kimim ki?

Sadece

hissine tutunan,

kelimeyle kendini oyalayan

bir insanım.

Üç beş kişi okusa yeter.

Çünkü ben

bir kudretin değil;

güzelliğin,

doğruluğun,

sevginin,

ahlâkın,

hakikatin,

eşitliğin

ve özgürlüğün tarafındayım.

Ömrüm

bu tarafı tutmakla geçti.

Bedeller ağırdı,

yüküm fazlaydı;

ama dönüp baktığımda

hiçbir pişmanlık

yakışmıyor bu hayata.

Şimdi

romantik bir ezgi

odanın duvarlarına yaslanıyor.

Bir kitap açık masada;

kelimeler

yoksul gönlümü doyuruyor.

Hayat,

nereden baktığına bağlı elbet.

Ama şunu bilirim:

duygusallık

zayıflık değil,

bir meziyettir.

Gözyaşı bile

yalnız ruhu değil,

yüreği de temizler.

Çünkü biz

kırılan,

yanılan,

seven

ve yine de yürüyen varlıklarız.

Çünkü biz

İNSANIZ.

Macit CÜNÜNOĞLU

BORABOY

Bugün yeşile doğru uzanalım,

suyun sustuğu yerde konuşan

ağaçların yanına.

Bir göl var 

adını fısıldayınca bile serinlik

iner insanın yüzüne:

Boraboy Gölü.

Deniz bana hep gürültü verdi,

oysa yeşil sabırlıdır;

bekler, dinler, iyileştirir.

Suya yaslanmış çamların

gölgesinde

zaman ağır aksak yürür,

taşlar bile yorulmaz burada.

Seyretmek bir iştir Boraboy’da,

seyrettikçe

içimdeki paslı kapılar açılır.

Göl, aynasını tutar yüzüme,

gençliğim geçer içinden 

dokuz, on yaş;

bir piknik örtüsü,

bir krater sırrı,

şaşkın bir çocukluk.

Kulaklarımda

Pastoral Senfoni,

ağaçlar tempo tutar,

rüzgâr yaylılar gibidir.

Oksijen sarhoşluğu dedikleri

meğer

dünyaya yeniden inanmakmış.

Sonra düşünce düşer suya:

Doğa bizden ne çekti?

Nerede bir gölge varsa

üzerine beton döktük,

nerede bir sessizlik

oraya tabela diktik.

Koyları fethettik,

ormanları yorduk,

gökyüzünü bile

kiraya verdik.

Oysa Boraboy hâlâ direniyor,

tabiatın alnında

küçük ama inatçı bir mühür gibi.

Her gelişimde

“Uygar insanın evi burası olmalıydı”

diye iç geçiriyorum,

sonra biliyorum 

nafile.

Keşke arada bir

göl kenarına otursak,

derin bir nefes alsak,

kuş sesleriyle

dünkü Amasya’ya yolculuk yapsak.

Nereden geldik,

nereye gidiyoruz

diye sorsak kendimize.

Belki dünya değişmez,

ama insan

bir ağacın gölgesinde

biraz düzelebilir.

Yazmam da bu nedenle:

Yorgun ruhuma

serin bir kıyı bulmak için.

Macit CÜNÜNOĞLU

AMASYALI ESTER’E AĞIT

Yeşilırmak bir sabah

uyandı kırmızı,

su değil hatıra taşıyordu

taşlarına çarpa çarpa.

Kimse “akıyor” demedi,

çünkü akan şey sudan ağırdı.

Ester,

adın bir sokağın hafızasında kaldı.

Savadiye’de bir kapı gıcırtısı,

bir avluda yarım kalmış çocukluk.

On beş yaşındaydın,

daha saçına rüzgâr yakışıyordu

ölüm değil.

Evleri ezberlemiştin,

duvarların nabzını,

pencerelerin öğle uykusunu.

Sonra bir emir indi gökten,

insan sesiyle değil

demir bir sessizlikle.

Ve hayatın

bir gecede

valize sığdırıldı.

Yürüdün.

Yürümek denirse buna…

Ayakların değil, korkun ilerledi.

Malatya,

Sivas,

adı olan ama yüzü olmayan duraklar.

Her durakta bir eksilme,

her gecede biraz daha yetim dünya.

Çığlıklar vardı

ama ağız yoktu,

gözyaşı vardı

ama toprak içmiyordu.

Anneler susarak öldü,

çocuklar adlarını unutarak.

Sen unutmadın Ester,

çünkü yaşamak

inatçı bir duaydı sende.

Bir mucize gibi

okyanus geçti önünden.

Sular seni boğmadı,

ama memleket

boğazında kaldı.

New York’ta bir pencere kenarı,

Amasya’ya bakmayan

her yer kadar yabancıydı.

Yaşlandın.

Her gün biraz daha öldün.

Bir kez değil,

her sabah.

Ve her sabah

Yeşilırmak yeniden aktı içinde.

Şimdi sen yoksun,

ama sokaklar hâlâ seni biliyor.

Savadiye’de bir gül açarsa

nedensiz,

bil ki kalbin

toprağa değmiştir.

Rahat uyu Ester,

sen ölmedin.

Biz eksildik.

Macit CÜNÜNOĞLU

MARTILARIN KANATLARINDA

Bahar rüzgârları esiyor içimde,

takvim yalan söylüyor, Şubat'’ın ortası diyor.

Oysa içimde çoktan haziran yanığı,

çoktan sonbahar bilgeliği.

Bir sevinç var

nedensiz,

yerini bilmeyen,

beni benden alıp bir yerlere sürükleyen.

Ama nereye?

Memlekete mi,

bir şarkının sesine mi,

yoksa çoktan yıkılmış bir 

akşama mı?

Şimdi bir martının kanatlarındayım.

Bulutlara yakın uçuyoruz,

aşağısı masmavi bir suskunluk.

Dağların gölgesi düşmüş denize,

insan kendi gölgesine basmadan yürüyemiyor.

Dilimde yarım bir ezgi:

"Uçun kuşlar uçun,

İzmir’e doğru…"

Yelkovan kuşları uzaktan başını sallıyor,

erguvanlar bahçelerde sessizce yanıyor.

Adalar çok yakın,

mimozalar altın sarısı

her biri bir eski dost gibi 

çağırıyor beni.

Bir an duruyorum.

Bu güzellik fazla tanıdık.

İnsan ancak rüyada

bu kadar eksiksiz sevinir.

Silkiniyorum.

Hayır, diyorum.

Benim yolum içeri doğru.

Benim pusulam doğduğum topraklar.

Yeşilırmak’ın ses verdiği şehir…

Suların bile ağırbaşlı aktığı yer.

Bizim oralarda martı yoktur.

Cami avlularında güvercin,

parklarda serçe vardır.

Alçak uçuşludur sevinçlerimiz.

Gösterişsiz.

Ama kalıcı.

Yine de soruyorum:

Bir martı,

ilk kez içeri uçar mı?

İki kanatlıyız o vakit

biri İstanbul kokar,

biri çocukluk.

Bembeyaz, irikıyım,

yaşı sorulunca gülümseyen bir delikanlı.

Gel, diyorum,

ver elini cennetin yeryüzündeki izdüşümüne.

Önce birer çay içeriz ırmak kenarında.

Çay buharında çözülür yıllar.

En lezzetli çörekler benden.

Bilirim,

Karaköy simitinden de ağırdır tadı.

Bir de yarım kilo ılganus…

Oh!

Zaman bile durur.

Ben bakacak değilim ya,

iki duble patlatırım mehtap aşkına.

Kadehte ay kırılır,

gece biraz daha derinleşir.

Ve düşerim hüzzamın karanlık sularına:

Gecenin matemini

aşkıma örtüp sarayım…

Bak gör,

yaş yetmişi geçmiş olsa da

gönül hâlâ delikanlı.

Hâlâ ilk şarkıda yanıyor,

son şarkıda susuyor.

Memleket gürültülü.

Herkes bahar bekliyor.

Kimi cennet kapısı sanıyor sabahı.

Ben diyorum ki:

Hele cehennemin kapısı bir kapansın,

üstü kalsın.

Geri kalan sessizlik

bize yeter.

Bak Amasya’ya

buram buram bahar.

Bir adım ötede erik ağaçları fısıldıyor:

“Gel,” diyor,

“çocukluğundaki gibi kopar beni.

Nasıl olsa kimse görmez.

Zaten meyve

paylaştıkça güzeldir.”

İşte bu sözlerle

gecenin sessizliğine doğru yürüyorum.

Gençlik uzaktan bağırıyor,

kalabalıklar coşuyor,

sözler havada çarpışıyor.

Benim payıma düşen belli:

İki duble rakı,

bir kuple şarkı,

bir ömürlük susuş.

İşte o benim.

Macit CÜNÜNOĞLU

BİN TANRI İLİ

Anadolu,

adı söylenirken sesi kalınlaşan toprak,

diz çöken çağların alnında

bir çizik gibi duran ülke.

Doğduk biz burada

kilin hafızasında,

ateşin ilk titremesinde,

bir çocuğun eline yapışan tarih kadar eskiyiz.

Çatalhöyük’te bir duvarın gölgesiyiz,

Çayönü’nde suskun bir kemik,

Göbekli’de göğe kaldırılmış taş

henüz tanrılar çoğalırken

insanlar henüz masumken.

Bu toprak

bin tanrıyı taşıdı sırtında

ve hepsine birden ana oldu.

Ana dili oldu medeniyetin,

ana rahmi oldu insanlığın.

Sümer geçti,

yazıyı bıraktı avucumuza.

Hitit geçti,

yasayı.

Helen güzelliği,

Roma düzeni bıraktı.

Selçuklu rüzgârı,

Osmanlı gölgesi geçti üstümüzden.

Hepsi kiracıydı zamanın,

biz ev sahibi acının.

Yüzlerce dil konuşuldu burada,

ama acı hep aynı dille söylendi.

Türküsü değişti yalnız,

ağıdı hiç.

Bir kilise doğdu bu toprakta,

bir başka kilise kubbeye dönüştü.

Ayasofya

bin beş yüz yıllık bir dua gibi

hâlâ ayakta

biz değiliz.

“Güneşin doğduğu ülke” dediler adına.

Doğdu güneş,

ama biz

üstüne üstüne gölge diktik.

1912’den beri

takvim kanla yırtık.

Savaşlar geçti,

mezhepler çarpıştı,

sınırlar değişti

ölüler hiç değişmedi.

Kardeş dedik,

sonra hedef aldık.

Aynı ekmeği böldük,

aynı toprağa kurşun sıktık.

Bir ad verdik kavgaya,

vicdanımızı unuttuk.

Anadolu,

nasıl sustun bunca rezilliğe?

Nasıl razı oldun

çocukların toprağa erken girmesine?

Dayanamıyorum artık

taze kanın sıcaklığına.

Bu toprak

yalnız bizim değil

insanlığın mezarı değil,

beşiği olmalıydı.

Lânet etmekten yoruldum.

Çünkü adres çok,

suç çok,

eller fazla.

Devlet devlete benzemez,

düşman düşmana.

Dost yüzlü hançerler

dört yanımı tutmuş.

Dönerim,

dönerim

çıkmaz sokak.

Ay karanlık Anadolu…

Ama hâlâ

senin toprağında

ışık var.

Bunu öldürmeye

kimsenin hakkı yok.

Macit CÜNÜNOĞLU