Bir zamanlar Yeşilırmak kıyısında yan yana dizilmiş sarı evler vardı,
güneş vurunca duvarlarına
Amasya'nın eski bir türküsü
sessizce başlardı.
Bitişiğinde Kuş Köprü,
karşısında Kumacık Hamamı…
Pirinççi Mahallesi'nin sonuydu burası,
ama bizim çocukluğumuzun
dünyasıydı.
Bayramlar önündeki geniş caddede
bir başka güzel olurdu.
Pamuk şeker kokuları,
çocuk sesleri,
uzaktan gelen davulun ritmi…
Sarı evlerse her fotoğraf karesinde
doğal bir dekor,
her hatırada başka bir hikâyeydi.
Bir evde bir aile oturmazdı yalnız;
duvarların ardında
kaç hayat, kaç sevinç, kaç hüzün yaşardı.
Kapılar birbirine açıktı,
sofralar paylaşılır,
dertler bölüşülürdü.
Komşuluk vardı o zaman,
sadece selamlaşmak değil;
birbirinin yükünü omuzlamak,
çocuğuna göz kulak olmak,
mutluluğuna ortak olmaktı.
Şimdi Yeşilırmak akıyor hâlâ,
Kuş Köprü yerinde…
Ama sarı evlerin gölgesinde kalan
o eski muhabbet nerede?
Ben ne zaman Amasya'yı ansam,
önce o sarı evlere dönerim.
Çünkü bazı şehirler
sokaklarıyla değil,
insanlarının birbirine bıraktığı
sıcaklıkla hatırlanır.
Ve benim Amasya'm,
biraz Yeşilırmak,
biraz çocukluk,
biraz da sarı evlerde kalmış
eskimeyen bir muhabbettir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder