NARİNCE

Facebook hatırlattı:

İki yıl önce bugün paylaşmışım.

Ah canım yavrum, zaman 

ne de çabuk geçiyor...

Lâkin duyarlı kalpler seni asla unutmuyor...

Ve bir kez daha Narin için narince...

NARİNCE

Aç kapıyı cennet,

ben geldim...

Ayakkabılarım elimde,

çıplak ayaklarımla

uzun bir yoldan geçtim.

Artık sonsuza kadar birlikteyiz,

öyle mi?

İstop oynar mıyız meleklerle?

Sek sek de oynayalım mı?

Ne de olsa

ben hâlâ sekiz yaşındayım.

Ayşelerin değil artık,

meleklerin yoldaşıyım.

Kursta öyle söylemişlerdi:

“Allah'tan kork,

müminden korkma.”

Oysa ben öğrendim ki

bazı insanlar

meleklerden daha karanlık,

bazı yürekler

cehennemden daha soğukmuş.

Bir canavar çöktü üzerime,

evimizin bahçesinde.

Önce sesimi aldı,

sonra nefesimi...

Beni bir çuvala koyup

karanlığın içine bıraktı.

Suyun sessizliğine,

toprağın unutkanlığına,

büyüklerin suskunluğuna...

Bitti artık, diyorsunuz belki.

Ama bitmedi.

Çünkü benim umutlarım vardı,

hayâllerim vardı,

okula gidecektim yarın.

Arkadaşlarımla

ip atlayacaktık.

Ben ipi elimde tutacaktım,

onlar gülecekti.

Oysa ipi

boğazıma doladılar...

Ve çocukluğumun son şarkısı

orada sustu.

Yaşım henüz sekiz.

İnanmayacaksınız belki ama

tabutuma gelinlik de serpiştirdiler.

Halbuki benim aklım

gelinliklerde değildi.

Ben daha

defterimin kenarlarına çiçekler çiziyordum.

Şekerleri seviyordum,

saklambaç oynamayı,

akşamüstü eve çağrılmayı...

Bir annenin sesini

duymayı seviyordum.

Ne doya doya oynayabildim,

ne çocukluğuma doyabildim.

Büyüklerin dünyasında

kaybolup gittim.

Daha doğrusu,

saklandım...

Bir, iki, üç, dört...

Beş, altı, yedi, sekiz...

Dokuz...

On!

Sağım, solum, sobe!

Saklanmayan ebe!

Ama ben bulunmak istemiyorum artık.

N'olur

kimselere söylemeyin yerimi.

Abilerim, ablalarım,

teyzelerim, amcalarım...

Biraz daha sessiz olun.

Çocukların korkmadan oynadığı,

annelerin kapıda beklediği,

kimsenin kimseye kıymadığı

bir dünya kurun.

Ben gelene kadar...

Şimdi cennetin kapısındayım.

Ayakkabılarım elimde.

Sekiz yaşındayım hâlâ.

Ve n'olur,

biri bana söylesin:

Çocuklar neden

büyüklerin günahını taşır?

Macit CÜNÜNOĞLU

13 Eylül 2024