Ah dostlar…
Bir zamanlar aynı sokaklarda yürüdük,
aynı masada gülüp
yarını sonsuz sandık.
Şimdi kimi uzaklarda,
kimi bir mezar taşında,
kimi eski bir fotoğrafta kaldı.
Meğer insan yaş aldıkça
sahip olduklarını değil,
eksilenlerini biriktiriyormuş.
Kral Kaya Mezarları susuyor,
Yeşilırmak binlerce yıldır akıyor.
Krallar gitmiş, saltanatlar bitmiş;
taş kalmış, ırmak kalmış,
bir de insanın içinden çıkmayan
memleket sevdası…
Bir çocuk geçiyor gözlerimin önünden,
ceplerinde birkaç kuruş,
gözlerinde kocaman bir dünya.
Sesleniyorum; dönüp gülümsüyor
ve kalabalıkta kayboluyor.
Meğer çocukluğumu değil,
kendimi çağırmışım.
Akşam Amasya’nın üzerine inerken
sarı yapraklar çoğalıyor.
Ben artık hiçbir şeye yetişmeye çalışmıyorum;
biraz daha bakıyorum şehre,
biraz daha dinliyorum ırmağı,
biraz daha kokluyorum toprağı.
Bunca yolun, bunca ayrılığın sonunda
anladım ki insan
en çok ait olduğu yerde tamamlanıyor.
Ben Amasya’da değilim artık;
Amasya benim içimde.
Sen benim yolum değil,
dönüp dolaşıp geldiğim son duraksın.
Ve zaman Yeşilırmak gibi akıp giderken,
dostlar birer birer eksilir,
sonbahar yaprak yaprak ömrümden düşerken
bir tek gerçek kalıyor geriye:
Ben senden gidemedim Amasya…
Sen bende kaldın.
Ben sende kaldım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder