UMUT VAR
Bu memlekette
herkes biraz bilge şimdi.
Biraz Osho’dan cümleler,
biraz Mevlâna’dan öğütler,
biraz da Bernard Shaw’dan kesilmiş sözler
dolaşıyor cep telefonlarının ışığında.
Parmak uçlarında bilgelik,
ekranlarda huzur tarifleri.
Aşkın ilacı var diyorlar,
yalnızlığın çaresi var,
kırık kalplere merhem var.
Ama nedense
ekmek pahalı.
Yoksulluğun ilacı
hiçbir veciz sözde yazmıyor.
Bir ölçek din koy diyorlar,
bir ölçek bayrak…
Araya da slogan serp:
“Şehitler ölmez!”
Kalabalık alkışlasın,
sorular suskun kalsın.
Kimse
“Devrim vakti” demiyor artık.
Çünkü ortada
ne yürünecek bir yol var
ne de yolu gösterecek bir önder.
Sağ dedikleri
çoktan eski bir harita.
Sol dedikleri
yırtılmış bir afiş duvarda.
Ve umut…
Bir zamanlar
gençlerin cebinde taşıdığı o kelime
şimdi sessiz bir köşede
yaralı bir kuş gibi.
Ama bilsinler:
Bu memlekette
kuşlar da yakıldı.
Hrant düştü,
Tahir Elçi susturuldu,
daha niceleri…
Aydınlığa ateş etmek
serbest bırakıldı bir zaman.
Devlet arkada,
silah omuzda,
karanlık önde yürüdü.
Ama unuttukları bir şey var:
İnsan kolay tükenmez.
Bir düşeriz
bin kalkarız.
Toprağa düşen her umut
yeni bir filiz verir.
Çünkü biz
ekmeği de
özgürlüğü de
aynı ellerle yoğuran insanlarız.
Ve bilsinler:
Güneş
bir gün mutlaka doğar
bu memleketin üstüne.
Çünkü
umut dediğin şey
insanın inadıdır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder