Haberlere bakmam artık,
yoruldu gözlerim aynı manzaradan.
Meydanlarda büyür sözler, vaatler, savaşlar,
ama insanın içi
bazen sessizce küçülür.
Barış, demokrasi, eşitlik, adalet…
Uzak bir kıyının isimleri gibi.
Belki torunlarım görür o sahili,
bizim payımıza
beklemek düşer çoğu zaman.
Bir rüya mı bu, bilmem.
Belki aç tavuğun darı düşü.
Ama insan yine de hayâl kurar,
çünkü hayâl bazen
bir ömrü aydınlatan tek ışıktır.
Ben mi?
Ben çoktan çekildim kalabalıktan.
Eteğimde torunların gülüşü,
başımın üstünde martılar.
Bir gün Amasya’da yürümek isterim,
Yeşilırmak ağır ağır akarken.
Sularında eski zamanların sesi,
kıyısında yorgun bir sabah.
Harşena bakar şehre
asırlık bir bekçi gibi.
Kayalara oyulmuş krallar susar,
ama tarih
rüzgârla fısıldamayı sürdürür.
Ben orada
geleceğe küçük bir umut bırakmak isterim;
bir söz, bir selâm,
sessiz bir hatıra.
Çünkü bilirim:
ömrümüz okyanusta bir damla.
Ama yine de
her sabah başka bir güneş doğar bu ülkeye…
Yeter ki tarih
bizi bir kez daha kazıklamasın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder