8 MART

Benim kuşağımdan çoğu insanın annesi

biraz ekmek, biraz sabır,

biraz da acı ile yoğrulmuş

sessiz bir emekçidir.

Anam…

1912 doğumlu.

Saçlarında Selanik rüzgârı,

yüreğinde Balkan yollarının hatırası.

İki padişahın zamanını görmüş,

Cumhuriyet’in ilk sabahına uyanmış.

Ve bir kasım günü

1938’in ağır sessizliğinde

Atatürk’ün ardından

gözleri dolmuş.

Hayat

ona bazen dar, bazen geniş kapılar açmış.

Ama o

her kapıdan sabırla geçmiş.

Sonra Amasya…

Hayatın yavaşladığı,

insanın birbirine daha çok benzediği yıllar.

İşte o günlerde

anam bir yiyeceğin adını değiştirdi:

Pişiye

“cankurtaran” dedi.

Çünkü evde ekmek azsa

umut kızgın yağda kabarırdı.

Bir tencerenin içinde

üç çocuğun yarını kızarırdı.

Bazen komşulara gider,

bir işin ucundan tutardı.

Dostlukların sıcaklığı

yorgunluğunu hafifletirdi.

Hatırlıyorum

küçük bir asker maaşını 

büyük bir bereket gibi beklediğimiz günleri.

Anam çoğu zaman

kendi payını küçültür,

bizim tabağımıza büyütürdü.

Anneler böyledir.

Onlar

evin içindeki sessiz kuvvettir.

Bir zamanlar

Şevket Bey’in cevizhanesinde işçi olarak çalışmış anam.

Sonra sinema oldu o yer.

Perdede başka hayatlar akarken

bizim hayatımız

mutfakta, sokakta, evde

sakin bir film gibi sürüp gitti.

Güzel kadındı anam.

Ama güzelliğini

aynaya değil

çocuklarının yüzüne bıraktı.

Şimdi

8 Mart,

düşünüyorum:

Dünyanın dört yanında

ekmek için çalışan

nice kadın var.

Sessiz, sabırlı,

ama dimdik.

Biliyorum ki

onların her birinde

annemden bir parça var.

Ve ben hâlâ

pişi kokusunu duyunca anlarım:

Bazı anneler

mutfağında yalnız hamur kızartmaz

bir evin sıcaklığını,

bir ailenin yarınını

sevgiyle büyütür.

Bu yüzden

8 Mart’ı düşünürken

önce annemi hatırlarım.

Ve onun şahsında

bütün emekçi kadınları.

Bir kez daha 8 Mart kutlu olsun;

dünyanın bütün çalışkan, sabırlı, emekçi güzel kadınlarına. 

Macit CÜNÜNOĞLU