UMUT

Benimkisi bir tür can sıkıntısı değildi aslında,

adı konmamış bir yaraydı.

Dünyaya bakınca

insanın içini üşüten o eski soru:

Bunca acıdan sonra hâlâ neden?

Gezegen yorgun,

insanlık dalgın.

Hak dediğimiz şey

yüksek sesle konuşanın cebinde,

adalet ise

uzun zamandır ertelenmiş bir randevu.

Bir zamanlar

iki büyük savaş geçti bu topraklardan,

çocukların oyuncakları sustu,

annelerin dili tutuldu.

“Bir daha asla” dedik,

mezar taşlarına söz verdik.

Ama insan

en çabuk unutan varlık çıktı.

Şimdi yeniden

tek bir ses büyütülüyor,

kalabalıkların üstüne gölge gibi düşen.

Taç yok belki,

ama korku var;

saray yok belki,

ama duvarlar yükseliyor.

Sınırlar çiziliyor

insanın insana benzememesi için.

Barış,

bir bildirinin dipnotuna sıkıştırılmış,

savaş ise manşetlerde.

Silahlar kutsanıyor,

ölüm gerekçelendiriliyor.

Oysa hiçbir bayrak

bir çocuğun kefeninden daha ağır değildir.

Ben hâlâ inanıyorum,

inatla, yorula yorula.

İnsanın insana değdiği yerde

umut filiz verir.

Adalet bir gün

yüksek kürsülerden değil,

sokakların kalbinden konuşur.

Bir gün

hak, bağırmak zorunda kalmaz,

adalet özür dilemez,

barış savunulmak yerine

yaşanır.

İşte o gün

bu adı konmamış sıkıntı

yerini derin bir nefese bırakır.

Ve insanlık,

ilk kez gerçekten

insan olur.

Macit CÜNÜNOĞLU

AMASYA MUHABBETİ

Bir kentin kalbi

her zaman meydanlarda atmaz,

bazı şehirler

insanın çocukluğunda başlar.

İstanbul’un Taksim’i varsa

bizim de Selağzı'mız vardı;

ne tramvay sesi

ne acele,

sadece tanıdık adımların yankısı.

Beyoğlu’na karşılık

Kocacık Çarşısı,

vitrinleri hafızayla dolu,

her dükkân bir isim,

her isim yarım bir hikâye.

Çağlayan Kahvesi’nde

demli bir çay

daha yudumlanmadan soğurdu belki,

ama muhabbet

akşama kadar tütmeye devam ederdi.

Ayakkabıcılar Çarşısı’nda

selâmlar ağır ağır yürürdü,

bir boyacı önlüğünde

günün bütün renkleri,

bir ustanın suskunluğunda

yarım kalmış türküler vardı.

Sinema afişleri

rüzgârla konuşurdu:

birinde Ayşecik ağlar,

birinde Avare yollara düşer,

birinde Ayhan Işık 

sokağa adalet dağıtırdı.

Bir eczanenin dar tezgâhında

gençliğin ilk mesaisi,

şişelerin arasında

gelecek sessizce beklerdi.

Kimse zenginliği konuşmazdı,

sadece çalışmayı bilirdik.

Yeşilırmak akardı,

biz fark etmeden

yılları da alıp götürürdü.

Oysa biz sanırdık ki

her şey yerli yerinde kalacak.

Şimdi dönüp bakınca anlıyorum:

Amasya bir şehir değildi,

bir muhabbetti;

insanı insana bağlayan,

isimleri kalpten düşmeyen.

Ve bazı kentler vardır,

içinden hiç çıkmasan da

ömür boyu

seninle gelir.

Macit CÜNÜNOĞLU

RASTTA AKŞAM

Bu akşam rast makamından gidelim,

çünkü rast

söze doğruluk öğretir,

fazlasını sevmez

eksiği affetmez.

Sabah gibi başlar,

perdeleri açık bir evde

sessizce dolaşır.

İçeri güneş de girer

dün de.

Bir çay konur ocağa,

tam vaktinde.

Ne erken

ne geç.

Rast, zamanı incitmez.

Derken bir ses düşer masaya,

eskiden kalma bir plak gibi:

“Gönül penceresinden ansızın bakıp geçtin…”

Kimse devamını söylemez,

çünkü herkes bilir.

Sokaklar yerli yerindedir,

taşlar bile yerini ezbere bilir.

Bir başka masadan

yarım bir mısra sızar:

“Bak yeşil yeşil…”

Devamı suskunluk.

Rasttan söylenen şarkı

yük bindirmez insana,

hatırlatır.

“Üzülme” demez,

“buradayım” der sadece.

Bir usta başını sallar,

eli masada,

gözü boşlukta.

Dudaklarından dökülür:

“Kimseye etmem şikâyet…”

Söz orada durur,

tam karar perdesinde.

Akşam yaklaşır,

ışık sararır.

Son bir cümle asılı kalır havada:

“Bu akşam gün batarken gel…”

Gelen olmaz,

ama beklemek de rasttandır.

İşte böyle gider bugün.

Söz az,

his yerinde.

Rast makamı budur:

şarkıyı bitirir

ama insanı yarım bırakmaz.

Eski dostlar da düştü mü akla, hatıralar tamamlar 

yorgun gönülleri...

Ve bir umut yayılır kalbe,

nemli gözlerle 

bir ses duymak için 

geçmişe 

selâm gönderir... 

"İçime hep hüzün doluyor"

şarkıları eşliğinde.

Macit CÜNÜNOĞLU

AMASYA'DA 14 ŞUBAT

On dört Şubat

bizim takvimimizde bir tarihten ibaret değildir,

Amasya’nın kalbi o gün

biraz daha yüksek atar.

Çünkü biz sevgiyi

kartpostallardan öğrenmedik,

taş sokaklarda dizimizi kanatırken,

ırmak kıyısında hayal kurarken

öğrendik.

Bizimkisi salt şehir sevgisi değil,

çocuklukla gençliğin

aynı masada çay içmesidir.

Bir yanımız masum,

bir yanımız çoktan hüzünlü.

Yeşilırmak bilir bunu,

her akşam aynasına bakıp

bizden bir yüz seçer.

Kimi zaman bir çocuk gülüşü,

kimi zaman yarım kalmış 

bir aşk.

Kral mezarları yukarıdan susarak sever,

fazla söze gerek duymaz.

Onlar da bilir:

Bu şehirde aşk

yüksek sesle yaşanmaz.

Bir pencere önünde bekleyen akşamlar vardır,

bir mektup hiç gitmemiştir belki

ama kalpte çoktan okunmuştur.

Bir bakış,

yıllar boyu süren bir cümle olur.

Sevgililer Günü derler ya,

bizim sevgimiz

tek güne sığmaz.

Bir ömürlük yürüyüştür

aynı sokakta defalarca geçmek.

Ve Amasya…

Sen bizim ilk aşkımızsın.

Ne vazgeçilir,

ne unutulur.

Her on dört Şubat’ta

adını kalbimizin en eski yerine

bir kez daha yazarız.

Macit CÜNÜNOĞLU

"14 ŞUBAT"

Takvim yaprağından sızıyor aşk,

ama bizde

takvimler hep yaralıdır.

Şubat mesela

soğuk değil, sessizdir,

6 Şubat'a mühürlüdür.

Meydanlarda kalp yok,

bariyer var.

Birbirine sarılanlar değil,

birbirini itenler çoğunlukta.

Devletin dili

hiçbir sevgiliye benzemiyor.

Aşk bizde

asgari ücret kadar kısa,

ifade özgürlüğü kadar kırılgan.

Bir cümle kuruyorsun,

mahkeme tamamlıyor sonunu.

Birine “seni seviyorum” demek

riskli iştir bu ülkede;

yanlış anlaşılır,

yanlış yere çekilir,

dosyalanır.

Çiçekçiler çalışıyor bugün,

çünkü umut satılıyor hâlâ.

Ama toprağın altı kalabalık,

üstü yoksul.

Güller pahalı,

mezarlar bedava.

Televizyonlar kalpli grafiklerle

ülkeyi örtmeye çalışıyor,

oysa altta

çıplak bir gerçek yatıyor:

Sevgi burada

hep muhalifti.

Bir zamanlar

birbirine mektup yazan insanlar vardı,

şimdi dilekçe yazıyoruz.

Aşka değil,

adalete.

Bir çift göz

bir çift kelepçeye dönüşebiliyor,

bir çift söz

iki yıl ceza alabiliyor.

Biz yine de seviyoruz

inatla,

çünkü başka silahımız yok.

14 Şubat bu yüzden

bizde bayram değil;

bir hatırlatma:

Sevgi hâlâ yaşıyorsa

bunca şeye rağmen

belki de en devrimci sözümüz;

tek kelimelik "vazgeçmedimdir."

Macit CÜNÜNOĞLU

ERGUVANLAR

Erguvan vakti İstanbul,

mor bir sır gibi düşer omuzlarına.

Sabah ezanı ile çan sesinin

aynı göğe karıştığı o ince saatlerde.

Boğaz, usulca adını fısıldar.

İstanbul

yalnız bir şehir değildir;

bir imparatorluk yorgunluğu,

bir deniz sabrı,

bir rüzgâr terbiyesidir.

Sularından gemiler geçer

her biri biraz hüzün,

biraz gurbet taşır.

Martılar, beyaz bir imza gibi

göğe adını yazar.

Bir zamanlar mor,

yalnız hükümdarların omzuna değermiş.

I. Konstantinos’un gölgesi

taş kemerlerin arasında dolaşır hâlâ.

Kubbelere çarpan akşam ışığında

tarih, usulca diz çöker.

Ama İstanbul en çok

baharda güzeldir.

Erguvan açtığında

ne fetih kalır akılda

ne yenilgi

yalnızca renk.

Morun ağırbaşlı asaleti

yeşilin sabrına karışır.

Deniz, kıyıya bir sevda bırakır.

Adalar ufukta bir sükût gibi uzanır.

Büyükada’nın çamları,

Heybeliada’nın rüzgârı

eski bir şarkının nakaratını taşır.

Bir köşede,

Sait Faik Abasıyanık

martılara bakarak susar.

O suskunlukta

bin hikâye vardır.

İstanbul,

sen biraz Hüzzam’sın,

biraz nihavend akşamı.

Bir meyhane masasında

ince belli bardakta çınlayan

kırmızı bir şarapsın.

Ama en çok da

bir dal erguvansın

hiç kimseye ait olmayan,

herkesi içine alan.

Ey kadim şehir,

sana yakışan

ne gürültüdür

ne kibir.

Sana yakışan,

Boğaz kıyısında

sessizce açan

bir mor çiçektir.

Ve biz

o çiçeğin gölgesinde

biraz insan kalabildikçe

sen hep güzel kalacaksın. 🌸

Macit CÜNÜNOĞLU

MEHMET PAŞA

Bugün yine içimde bir sokak açıldı,

taşları çocuk sesleriyle döşeli.

Bir ucu Yeşilırmak’a iner,

bir ucu annemin sesine çıkar:

“Geç kalma!”

Bin dokuz yüz elli altı…

Siyah önlük, beyaz yaka,

dizlerimde toz, avuçlarımda tebeşir kokusu.

Adı Yeşilırmak olan okul,

Kılıçaslan’ın gölgesinde iki 

devreli umut.

Zil çalınca hayat başlar,

zil çalınca hayat susardı.

Nezahat hoca sert bir rüzgârdı,

Düriye hoca kışın ayazı.

Gülümsemek yasaktı sanki o yıllarda,

sevgi cetvelle ölçülürdü.

“Eti senin kemiği benim” diye

emanet edilirdik sınıflara.

Biz de emanettik işte,

biraz korku, biraz saygı,

biraz da anlaşılmamış çocukluk.

Mecit Bey’in yüzünde

hiç açmayan bir bahar vardı.

Eşini kaybetmiş bir adamın

içine çöken sessizlik gibi

konuşurdu bakışları.

Şamarın izi geçerdi yanağımızdan,

ama insanın içindeki kırık

uzun kalırdı.

Yine de öğrendik harfleri,

yine de yazdık adımızı dünyaya.

Sonra hamam günleri…

Anamın zoruyla

utancın buğusuna bırakılan çocukluk.

Kurnadan dökülen su

yalnız bedenimizi değil,

mahalleli olmayı da öğretirdi.

Kavun kokusu, karpuz serinliği,

dolma tenceresiyle girilen sıcaklık…

Amasya keyfi bilirdi,

sınırı bilmezdi.

Mahalle aralarında

karizma dolaşırdı:

Kelle Oğuz’un gölgesi,

Bülent’in rüzgârı…

Ahmet’le Hakkı ustaların fırınından çıkan

çörek kokusu

sabah ezanına karışırdı.

Bir poğaça alırdın,

yanında gençliğin bedava.

Ve biz beş kişi

Vehbi, Nihat, Fatih, Ömer ve ben

kapalı spor salonunun minderlerinde

terle yoğrulmuş arkadaşlık.

Parke zeminde düşer,

birbirimizi kaldırırdık.

Gençlik dediğin

düşe kalka büyüyen bir sevinçmiş meğer.

Şimdi her birine

binlerce selâm olsun.

Ama zaman…

Zaman dediğin

ne mahalle tanır ne hatıra.

Gümüşlü’nün hüznü,

Yakutiye’nin yıkımı

nasıl içime oturduysa,

Mehmet Paşa da aldı nasibini.

Evler gitti,

bahçeler sustu,

hatıralar istimlâk edildi.

Bir kapının önünde bekleyen çocuk

yerini beton bir sessizliğe bıraktı.

Zaman yakar,

zaman yıkar,

zaman unutturur sanırsın.

Oysa bir mahalle

insanın içine bir kez 

yerleşti mi

hiç çıkmaz.

Şimdi elektrik faturaları yakıyor canı,

o günler soba yakardı.

Ama sobanın ateşi sıcaktı,

bugünün ışığı soğuk.

Yine de…

Yine de yüce mevlâ

bu günümüzü aratmasın.

Biz çocukluğumuzu kaybettik belki

ama hatıralar hâlâ yerli yerinde:

Yeşilırmak akıyor,

mahalle susmuyor,

bir yerlerde hâlâ

zil çalıyor.

Ve ben,

Mehmet Paşa’nın bir sokağında

hâlâ çocuk kalıyorum.

Macit CÜNÜNOĞLU

UZUN BİR AKŞAM

Akşam ağır aksak yürür bu sokakta,

taşlar bile yorgun.

Bir masaya oturur insan bazen,

adını bilmeden yalnızlığın.

Biraz kül kalır geriye,

biraz duman 

o benim işte.

En yalnız masayı seçtim kendime,

çünkü nihâvend kalabalık sevmez.

Duman gözlerime doldu,

kül omzuma çöktü;

içimdeki akşamın adı çoktan konmuş:

uzun, çok uzun bir akşam.

Şarkılar seni söyler dillerde,

saklanmaz artık adın.

Şarkılar yazdım sana,

her biri yarım,

her biri eksik bir vedaydı.

Ahımı, hicranımı sakladım sandım,

meğer acı

çoktan herkese dağılmış.

Mihrabım…

Bu kelimeyi söylemek

bir kadehi devirmek gibi;

taşıyor insan.

Sesin,

neyin en ince yerinden geçen

kırılgan bir sızı.

Yüreğime kördüğüm atılmış,

çözmedim.

Çünkü bazı düğümler

çözülürse

insan eksilir.

Düşünürken seni

yüzüm gülüyor derler;

bilmezler ki

o gülüş

en çok yorulan yerdir.

Yine hazan mevsimi.

Takvim suskun.

Bazı sonbaharlar hiç bitmez;

yapraklar dökülürken

en çok kalp üşür.

Saatler sarhoş,

gece koyulaşır,

son nota uzar,

uzar

ve bitmez.

Ve artık hiçbir şey kalmaz söylenecek.

Masa susar.

Gece susar.

Ben susarım.

Sadece içimde

bir şarkı ayağa kalkar:

"İçimde nice yılların 

özlemi var,

ağla gitar, çal gitar."

Macit CÜNÜNOĞLU

ÖĞRETMEN VE UMUT

Çok kutuplu bir dünyadan geldik

ama şimdi

çok ekranlı bir çağın içindeyiz.

Bir zamanlar sağ ve sol diye bölünürdü koridorlar,

şimdi algoritmalar ayırıyor insanları.

O gün sürgün vardı,

bugün sessiz tasfiye.

O gün dağ başı kasabalar,

bugün görünmez yalnızlıklar.

Altmışlı yıllarda

öğretmen okulunda

tebeşir tozu yutardık ideallerle birlikte.

Yoksul halk çocuklarıydık çoğumuz,

cebimizde harçlık az,

yüreğimizde memleket çoktu.

Bir hocamız vardı,

yeni evli,

kundakta bebeği…

Bir imzayla

Köroğlu’nun rüzgârına savruldu.

Ama gittiği yerde

sobayı yakıp

çocukların gözlerini ısıttı.

Çünkü öğretmenlik

coğrafyaya değil

vicdana atanırdı o zaman.

Şimdi başka bir çağdayız.

Çocuklar bilgiye değil,

bilgi çocuklara koşuyor.

Ama bilgelik

aynı hızla büyümüyor.

Okullar beton,

sınıflar kalabalık,

hayaller taksitli.

Öğretmen

bir yandan geçim derdi,

bir yandan performans cetveli,

bir yandan velinin baskısı…

Sanki eğitimin yükü

tek bir omza bırakılmış gibi.

Tüketim çağının parlak vitrini

idealleri gölgede bırakıyor.

Sanat geri çekilmiş,

estetik lüks sayılmış,

merak ise sınav testlerine indirgenmiş.

Ve en kötüsü,

demokrasi

bir ders konusu kadar uzak artık.

Ama yine de

umut var.

Çünkü gençler

bizim kadar romantik değil belki

ama daha uyanık.

Dünyayı avuçlarında taşıyorlar.

Yanlış gördüklerinde susmuyor,

sorguluyorlar.

Onlar

tek tip düşüncenin içine sığmıyor.

Ne sağın kalıbına

ne solun sloganına.

Kendi yollarını arıyorlar.

Belki biz

fazla duygusaldık.

Onlar daha gerçekçi.

Biz hayal kurduk;

onlar sistem çözüyor.

Ve inanıyorum ki

bir öğretmen

yine bir çocuğun hayatına dokunduğunda

tüm politik hesaplar boşa düşecek.

Çünkü gelecek

nutuklarla değil,

sınıfta kurulan o sessiz bağla yazılır.

Bir gün

bir çocuk

sorularından utanmadığında,

bir öğretmen

cevap vermekten korkmadığında,

işte o gün

umut yeniden müfredata girecek.

Ve biz,

eski defterlerin sararmış sayfalarından

gülümseyerek bakacağız:

“Demek ki

hiçbir emek

boşa değilmiş…”

Macit CÜNÜNOĞLU

ELEMİN TERBİYESİ

Akşam yine ağırdır.

Kadehimde tortu tortu yıllar,

dilimde eski bir şarkının kırık makamı.

Şehir susmuş,

ben konuşuyorum içimle.

Gurbet dedikleri şey

yalnız uzaklık değildir;

insanın kendi gençliğine erişememesidir biraz da.

Elini uzatırsın 

bir sokak başı çıkar karşına,

bir cumbalı ev,

bir kapı tokmağında asılı çocukluğun.

Amasya…

Adını andığımda bile

içimde bir Yeşilırmak kıpırdar.

Harşena’dan süzülen gölge

akşamıma düşer.

Kaya mezarları

sanki benim susuşumu bekler.

Derler ya “Müze-Kent”…

Ben bilirim ki

asıl müze,

o evlerin içindeki hayatlardı.

Cumbalı odalarda

yoksulluk sessiz otururdu divana,

ama haysiyet hep ayakta kalırdı.

Ocağı zor yanan evlerde

çorba yavandı belki

ama paylaşmak sımsıcaktı.

Kızılcık şurubu içtim deyip

kan kusanların vakarı vardı.

Gözyaşı gösterilmezdi sokakta,

ama gece olunca

yastık bilirdi her şeyi.

Hiçbir şeyimiz yoktu,

evet…

Ne bisiklet,

ne vitrinde bekleyen oyuncaklar.

Ama sokağın tamamı bizimdi.

Bir taş kaleydi dünya,

iki adım arası cennet.

Veresiye defterine yazılan ekmek

ayıp değil,

dayanışmaydı.

Bakkal amcanın kalemi

adaletten yanaydı.

Zengin ile fakir

aynı teneffüste terlerdi.

Aynı sırada dirsek çürütür,

aynı öğretmenin bakışıyla hizaya gelirdi.

Şimdi düşünüyorum da,

bizim mutluluğumuz

fazlalıktan değil,

eksikliğin terbiyesindenmiş.

Bir doktor kapıyı çalınca

umut girerdi eve.

Bir fayton geçince sokaktan

atların nalında

şehrin kalbi atardı.

Annelerimiz:

Adlarını andığımda

içimde bir çınar gölgelenir.

Asalet dediğin

yüksek ses değilmiş meğer;

dik durmakmış,

az konuşup çok taşımakmış.

O nesil

şikâyeti bilmezdi.

Yük ağırdı belki

ama omuzlar genişti.

Şimdi?

Şimdi vitrinler parlak,

kalpler mat.

Görgüsüzlük bir meziyet gibi dolaşıyor caddelerde.

Gürültü çoğaldı,

insan azaldı.

Eskiden akşam ezanı

eve dönüş demekti.

Şimdi eve dönülüyor,

ama kimse kimseye varamıyor.

O eski Amasya yok belki,

ama ben hâlâ

bir sokağın başında bekliyorum.

Bir arkadaş “çık hadi” diye seslenecek sanıyorum.

Annem camdan bakacak,

“çok oyalanma” diyecek.

Zaman dediğin

insanı büyütüyor,

ama içindeki çocuğu

sürgüne gönderiyor.

Ben sürgündeyim belki,

ama gönlüm hâlâ

Yeşilırmak kıyısında.

Bir çay bahçesinde,

bir meyhane masasında,

bir hatıranın gölgesinde.

Kadehimi kaldırıyorum şimdi

ne isyana,

ne de kadere.

Sadece şuna:

Elem,

insanı terbiye eden en ağır ustadır.

Ve hatıralar,

gitmeyen misafirlerdir kalpte.

Dertleri zevk edindim,

bende neşe ne arar…

Bu yorgun yürekte

gülüş biraz misafir,

hüzün ev sahibi.

Ama bilin ki dostlar,

bir şehir insanın içine yerleşti mi

yıkılmaz.

Ben hâlâ o sokakta

adımı çağıran rüzgârı dinliyorum.

Hâlâ o evlerin cumbasında

çocukluğumu arıyorum.

Ve bilirim 

bir gün son kadeh kalkarken

hatıralar yine masada olacak.

Çünkü bazı şehirler

terk edilmez,

taşınır.

Ve bazı adamlar

gurbette yaşar

ama memlekette ölür.

Macit CÜNÜNOĞLU

MEYHANEDE ŞUBAT

Şubat akşamı erkenden çöker masaya,

sokak lambası daha yanmadan

gece olur kadehimizde.

Kapı aralanır,

içeri bir tutam ayaz girer

ama hüzzam başlayınca

soğuk susar.

Ud, ince bir sızıyla dokunur kalbe.

“Yarim İstanbul’u mesken mi tuttun…”

diye bir ses yükselir

ve Şubat,

omzumuza başını koyar.

Hüzzam ağırdır;

acele etmez.

Her notada biraz gurbet,

biraz iç çekiş,

biraz da kabullenmişlik vardır.

Masada beyaz peynir,

bir avuç leblebi,

rakının camdaki buğusu.

Kimse yüksek sesle konuşmaz;

çünkü hüzün

fısıltıyla anlaşır.

Bir kadeh kaldırırız

gelmeyenlere,

bir kadeh de

çoktan gidenlere.

Şubat meyhanesi

ne tam kıştır

ne de bahar;

iki mevsim arası bir iç çekiştir.

Ömrümüzün sonbaharında

hüzzam bir köprü olur

gençliğimizle aramızda.

Bir zamanlar hızlı atan kalbimiz

şimdi ağır bir makamla çarpar.

Ama çarpar.

En dipte bir umut kalır;

türkünün son dizesinde,

kadehin son yudumunda,

gecenin en koyu yerinde.

Garson ışıkları biraz daha kısar,

udî son taksimi yapar.

Biz susarız.

Çünkü Hüzzam

söylenmeyeni de söyler.

Şubat dışarıda ayazdır belki,

ama içeride

yüreğimiz yanar usul usul.

Ve biz biliriz:

Hüzün de bir asalettir,

makamına yakışırsa

insanı güzelleştirir.

Macit CÜNÜNOĞLU

GEÇMİŞE AĞIT

Adnan ağabeyim “çık artık 

o mahalleden” dedi,

Savadiye’den gir şehre,

başka sokaklarada uğra…

Oysa insan

doğduğu sokağı terk edemez ağabey,

terk etse de

içindeki çocuk

aynı kapının önünde oturmaya devam eder.

Benim Amasya’m

bir şehrin adından çok

uzun bir vedadır şimdi.

İçinden ırmak geçen o mahzun kent,

beş köprüsüyle

bir zamanlar göğe tutunurdu.

İstasyon’dan Tahta’ya,

Alçak’tan Hükümet’e,

Kuş Köprü’nün taşlarına kadar

her adımım bir tanıdıktı.

Irmak iki yakaya mahalleleri dizerdi,

sanki bir annenin saçlarını örer gibi.

Boğazköy yolunda Tatarlar,

Taşova tarafında Afırönü,

Gök Medrese’nin gölgesi,

İstasyon’un ağır akşamları…

Kaynarların evi suya bakardı,

Uzuneller dalların altında serinlerdi.

Henüz 55 Evler yoktu,

Kurşunlu uykudaydı.

Şehir kendine benzerdi o vakit,

yüzünde tarih denen ağır bir vakar vardı.

Sonra bir gün

takvim sustu.

Gökyüzü karardı.

Ve şehirlerin de kaderi değişti.

Yıkım önce bir fikir olarak geldi,

sonra bir kepçe dişi gibi

evlerin kalbine saplandı.

Avlular parçalandı.

Cumbalar söküldü.

Ahşabın o sabırlı kokusu

toza karıştı.

Beton dediler adına,

medeniyet dediler.

Oysa medeniyet

bir çocuğun akşamüstü top koşturduğu toprakta gizliydi.

Bahçeler gitti ağabey.

Bağlar gitti.

Elma ağaçları çiçek açarken utanır oldu,

kiraz dalları kimseye seslenemedi.

Yeşilırmak

yüksek duvarların arasında

boğazı sıkılmış bir mahkûm gibi aktı.

Salkım söğütler

suya değemeden kurudu.

Bülbüller susmayı öğrendi.

Kimse fark etmedi.

Evet, arabalar çoğaldı.

Ama yollar daraldı.

On dakikalık mesafe

insanın ömründen bir saat çalar oldu.

Direksiyon başında sıkışmış hayatlar,

radyoda bir şarkı:

“Artık solan bu bahçede bülbüllere yer yok…”

O bahçe bizdik ağabey.

Biz solduk.

Mahalleler şantiye çukuruna dönüştü,

çocukların misketleri betonun altında kaldı.

Saklambaç oynanan gölgeler

yerini asansör boşluklarına bıraktı.

Şimdi çocuklar

ekran ışığında büyüyor.

Irmağın serinliğini bilmeden,

taş köprüden koşarak geçmenin heyecanını tatmadan…

Dört duvar arasında,

parmak uçlarında kaydırılan bir hayat.

Ben hâlâ eski Amasya’da geziyorum.

Yıkılmış bir evin yerinde durup

gözlerimi kapatıyorum.

Bir kapı gıcırdıyor hayalimde,

bir anne sesleniyor içerden.

Sonra gözlerimi açıyorum:

karşımda ruhsuz bir apartman.

Adnan ağabey…

Savadiye’den de girerim elbet.

Yazarım bütün mahalleleri.

Ama bil ki

ben her satırda biraz daha eksileceğim.

Bekle beni İskender dayım…

Faytonun çıngırağını bir kez daha çal.

Aç bir 70’lik,

kadehi ırmağa doğru kaldıralım.

Belki gecenin bir yerinde

utanarak geri döner bir bülbül.

Belki bir söğüt,

rüyasında suya kavuşur.

Ve biz,

kaybettiğimiz şehrin yasını tutarken

anlarız ki

geçmişe özlem değil bu...

Bu,

bir şehrin yavaş yavaş ölüşüne

şahit olmanın ağırlığıdır.

Saygılarımla.

Macit CÜNÜNOĞLU

ŞARKILAR EŞLİĞİNDE

.“Ağladım günlerce arkandan…”

diye başlıyor gece,

daha ilk kadehte

sesin düşüyor masaya.

Kimse yüksek konuşmuyor artık,

çünkü Hüzzâm çalınca

insan kendi içine doğru yürür;

adımlar yavaştır,

gölgesi uzun.

“Ağla çeşmim, eski lezzet kalmamış peymânede…”

diyor bir başka ses,

kadehi dudaklarına götüren

ama aslında geçmişi içen bir adamın ağzından.

Lezzet mi?

O çoktan gitmiş.

Geriye tortusu kalmış hatıraların,

bir de cam kenarında unutulmuş

sonbahar rüzgârı.

“Ağlamakla âh ile geçti hayatım ser-te-ser…”

diyen eski bir İstanbul beyefendisi

rakıyı değil,

ömrünü süzüyor bardağından.

Bir ud giriyor araya,

tanbur ince bir sitemle cevap veriyor;

ney ise

kimsenin adını söylemeden ağlıyor.

“Acısıyla tatlısıyla hayat güzeldir sevgili…”

diyor Yavaşça,

sanki masadaki herkesi teselli eder gibi.

Ama biliriz,

bu cümle biraz da kendine söylenmiştir.

Çünkü Hüzzâm

ne tam isyandır

ne tam kabulleniş.

Bir yanın “gel” der,

öbür yanın “git”.

Bir yanın hâlâ sever,

öbür yanın susar.

Gece ilerler.

Sohbet azalır.

Kadehler çoğalır.

Ve bir noktada

herkes kendi şarkısının içine düşer.

Bir adam eski bir aşkı düşünür,

bir kadın hiç gelmeyen bir mektubu,

bir dost çocukluğunu,

bir başkası kaybettiği babasının sesini.

Hüzzâm ağır ağır döner masanın etrafında,

herkesin omzuna dokunur.

Kimseyi incitmez,

ama kimseyi de affetmez.

Sabaha karşı

ses biraz daha kısılır,

udun teli son bir defa titrer.

Ve biz anlarız ki

bazı şarkılar bitmez;

sadece içimize yerleşir.

O günden sonra

bir yerde “Ağladım günlerce…” çalarsa

başımızı eğmemizin sebebi müzik değildir.

Hüzzâm,

bize kendimizi hatırlatır.

Ve insan,

en çok

kendi hatırasına yenilir. 

🍷🎶

Macit CÜNÜNOĞLU

ÖNSÖZ NİYETİNE

Bir kent vardır

adını söylemesen de tanınır,

sabah erken saatlerde ekmek kokusuyla

akşamüstü yorgun bir gölge gibi uzar sokaklara.

Taşları eskidir,

ama eskimeyi bilen taşlardır bunlar;

üstünden geçen ayakların hikâyesini tutar,

kim gitti, kim dönmedi

hepsini bilir.

Bir adam yürür bu kentte

adı önemli değildir,

çünkü adı söylense de susar zaten.

Cebinde anahtarlar vardır,

kapı açmazlar artık

zaman açarlar.

Her metal sesi

bir evin ışığını yakar geçmişte.

Çocukluk,

en çok kaldırım kenarlarında durur.

Top kaçmıştır bir zamanlar,

bir anne seslenmiştir pencereden,

akşam olmuştur ansızın

ve kimse tam hatırlamaz

neden büyüdüğünü.

Şiir masada durmaz burada,

çünkü masa düzen ister.

Oysa hayat

biraz yamuk,

biraz döküktür.

Şiir daha çok

dar bir meyhanenin köşesinde

camı buğulu bir akşamda

kendi kendine konuşur.

Bir sandalye hep boştur,

kime ait olduğu bilinmez.

Belki erken gidenindir,

belki hiç gelmeyenin.

Kadehler tokuşmaz bazen,

sadece havada asılı kalır

söylenememiş cümleler gibi.

Makamlar dolaşır gecede,

bir ezgi başlar,

hangisi olduğu fark etmez.

Önemli olan

insanın içine nereden girdiğidir.

Birinde aşk bekler,

ötekinde akşam çöker,

bir başkasında

memleket ağır bir taş gibi

kalbe oturur.

Büyük sözler edilmez.

Kimse dünyayı kurtarmaz bu şiirde.

Ama bir park kurtulur belki,

bir meydan yıkılmaktan,

bir dost

hatırlanarak yaşar.

Zaman geçer,

ama herkes aynı hızda geçmez ondan.

Bazıları kavga eder,

bazıları susarak direnir.

Unutmak kolaydır,

zor olan

hatırlamaya razı gelmektir.

Yazmak,

bir şey eklemek değildir burada.

Eksilenleri geri çağırmaktır.

“Ben de vardım” demek kadar sade,

“Ben hâlâ buradayım” demek kadar inatçı.

Ve şiir bittiğinde

okur şaşırır biraz.

Bir metin okuduğunu sanmıştır,

oysa

birinin yanına oturmuş,

uzun uzun susmuş,

arada bir iç çekmiş

ve fark etmeden

kendi hikâyesini anlatmıştır.

Macit CÜNÜNOĞLU

TARİHİN İZİNDEN

Amasya’nın topolojisi

haritayla açıklanmaz;

belge ister, hafıza ister,

bir de susmayı bilen bir dil.

Yeşilırmak, kentin omurgasıdır.

Rastgele akmaz.

Vadinin en zayıf yerinden değil,

en çok hatırası olan yerinden geçer.

Kuzeyde Harşena Dağı yükselir;

jeologlar kalker der,

tarihçiler kale,

şairler kader.

Kayaya oyulmuş her boşluk

bir mühendislik değil yalnız,

bir iktidar beyanıdır.

Kentin yerleşimi

dikey bir hafıza gibidir:

Aşağıda su ve ticaret,

ortada mahalle ve ibadet,

yukarıda savunma ve ölüm.

Bu hiyerarşi tesadüf değildir;

Hititler’de başlar,

Helenistik dönemde belirginleşir,

Roma’da sistemleşir,

Selçuklu ve Osmanlı’da

ahlâk kazanır.

Kral Mezarları

jeolojik bir zorunluluğun

siyasi bir dile dönüşmüş hâlidir.

Dağın yüzü seçilmiştir,

çünkü görünmek istenmiştir.

Ölüm burada gizlenmez;

kaya kadar kalıcı,

şehir kadar merkezîdir.

Kale,

sadece askeri bir yapı değil,

bir gözlem noktasıdır:

ırmak, çarşı, ibadethane

aynı bakışta toplanır.

Bu, mekânın iktidarla

nasıl uzlaştığının belgesidir.

Amasya’nın camileri

düzlüğe yerleşir;

çünkü secde,

yüksekliği değil dengeyi sever.

Medreseler

geçiş noktalarındadır;

bilgi,

yolda karşılaşsın diye.

Türbeler ise

kenarda durur:

hayatın tam içinde değil,

tam dışında da olmayan bir sabırla.

Köprüler

iki yakayı değil,

iki zamanı birleştirir.

Taş kemerler

suyun hafızasını bastırmaz,

onu taşır.

Müze,

bu topolojinin arşividir.

Katmanlar üst üste değil,

yan yanadır.

Hattiler burada “ilk” değildir,

Hititler “orta” sayılmaz,

Persler “geçici” kalmaz.

Hepsi aynı mekânda

aynı ciddiyetle durur.

Amasya’nın topolojisi

serttir ama bağırmaz.

Belgelidir ama kuru değildir.

Dağ konuşur,

ırmak yazar,

şehir susarak anlatır.

Ve bu yüzden Amasya

bakılarak değil,

okunarak gezilir.

Macit CÜNÜNOĞLU

SABAH SENFONİSİ

Sevinçli bir telaşla açarım gözlerimi,

ne bir istasyon var önümde

ne de bekleyen bir kalabalık.

Yine de içimde

perdeleri aralayan görünmez bir maestro

çubuğunu havaya kaldırır.

Gün daha karanlığın içindeyken

ben ışığa doğru yürürüm,

çünkü bilirim

müzik en çok sabahın utangaç saatlerinde

kendini ele verir.

Kahvenin dumanı yükselirken

ilk notalar düşer fincanın kenarına;

bir yaylı, ince bir sızı gibi

kalbimin paslı kilidini yoklar.

Bir piyano,

sabahın alnına konmuş berrak bir öpücük olur.

Klasiklerin arasında gezinmek

sıradan bir dinleyiş değildir;

o, bir mabede adım atmaktır.

Duvarlarında yüzyılların yankısı,

tavanında sonsuzluğun kubbesi.

Her besteci

kendi okyanusunu bırakmıştır önümüze

içinde minik adacıklar,

her biri ayrı bir hatıra,

ayrı bir itiraf.

Bach’ta bir sabır saklıdır,

damla damla işleyen bir dua.

Mozart, çocuk yüzlü bir sevinci

kanat gibi omzuma iliştirir.

Beethoven ise

karanlığı yararak yürür;

fırtınalı bir gökyüzünde

insanın kaderine meydan okur.

Bu dünyaya dahil olmak

biraz cesaret ister.

Çünkü yüzeyde kalan

sadece ses duyar;

derine inen

kendi kalbini bulur.

Eğilip kulağını zamana dayarsan

bir sonatın içinde

yılların kırılganlığını işitirsin.

Bir senfoninin geniş omuzlarında

insanlığın yükünü hissedersin.

Müzik, yalnızca duyulan değil,

ruhun aynasında büyüyen bir ışıktır.

Ve ben her sabah

hiçbir yere yetişmeyecek 

olsam da

o ışığın peşinden giderim.

Çünkü sanat

insanı zamandan kurtaran tek gemidir.

Tökezleyen olur,

erken dönen olur kıyıya

ama biraz sabır,

biraz çalışılmış bir gönül

o dalgaların üzerinde yürümeyi öğrenir.

İşte o zaman

gün doğarken

dünya yalnız bir gezegen değildir artık;

içinden müzik geçen

kutsal bir boşluk olur.

Ve ben,

sevinçli bir telaş içinde,

her sabah yeniden

kendimi o sonsuzluğa bırakırım.

Macit CÜNÜNOĞLU

HEM KLASİK...

Gönül dünyamda

Türk müziği bir edep meselesidir;

adı anılınca susulur,

sesine gelince insan kendini dinler.

Bir beste kırk yıl susar içinde,

bir güfte yarım kalmış bir akşamdır;

dudakta değil,

tam kalbin ortasında bekler.

Gündüz dinlemek tehlikelidir,

çünkü insanı hayattan koparır;

alıp götürür

bir meyhane masasının

kimseye ait olmayan köşesine.

Hüzzam’da ağırlaşır akşam,

camlar buğu tutar,

rakı yavaş yavaş beyazlar.

Uşşak iç çektirir,

Segâh boyun büktürür,

Karcığar’da çözülür insanın dili.

Makamlar sandal gibidir,

hatıralarla dolu;

kalbin kıyısına yanaşır

sessizce.

Davetsiz gelir anılar

ama kimse kovmaz,

çünkü herkes onları bekler.

Bir eski dostun sesi düşer masaya,

bir annenin susuşu,

bir sevgilinin tamamlanmamış cümlesi.

Masa kalabalıktır,

yalnızlık daha kalabalık;

kadehler tokuşur,

suskunluklar içilir.

Gözler dalar elbet,

ama umut hâlâ oradadır;

masanın en ucunda,

yük olmamayı öğrenmiş bir misafir.

Şiir buradan doğar,

ne kürsüden

ne yüksek sözlerden,

hayatın tam ortasından.

Kelimeler rakı gibidir;

fazlası taşar,

azı acıtır,

kararı insanı kendine getirir.

Bir şarkı başlar usulca,

kimin söylediği mühim değildir,

yeter ki doğru yerden dokunsun.

Gece ilerledikçe

hüzün klasikleşir,

omuzlara soylu bir ağırlık çöker.

Meyhane dağılır,

şarkı kalır;

insanın içinden çıkmaz.

Herkes evine döner

ama bir parça

masada unutulur.

Ve insan anlar:

bazı geceler içmek için değil,

hatırlamak içindir.

Bazı şarkılar eğlendirmez,

adam eder.

Türk müziği budur işte;

vakur bir serserilik,

terbiyeli bir hüzün…

Hem klasik,

hem meyhane.

Macit CÜNÜNOĞLU

BİR ŞARKI

Gönül Dünyamdan

Türk müziğinin dokunduğu 

bir yer vardır,

adını bilmez insan

ama tanır acısını.

Bir eski şarkı girer içeri

kapıyı çalmadan,

gündüz vakti yakalar seni

en savunmasız yerinden.

Masa büyür, zaman daralır,

insan bir anlığına

rakı şişesinde balık olur,

itiraz etmez,

çünkü teslimiyet bazen

en zarif hâlidir kalbin.

Makamlar ardı ardına dizilir

bir iç yolculuk gibi:

Hüzzamda ağırlaşır akşam,

Karcığar’da çözülür düğüm,

bulutlar dağılır,

hülyalar başlar.

Hatıralar sessiz bir geçit yapar

hafızanın dar sokaklarında;

bir koku,

bir yarım cümle,

bir daha geri gelmeyen bakış…

Gözler kayar,

ama umut inatçıdır,

küçük bir ışık gibi

sönmeyi bilmez.

Şiir dökülür yürekten

fark etmeden,

kelimeler içki gibidir

fazlası zarar

azı yetmez.

Maksat unutmaktır biraz,

hafiflemektir,

günlük yükleri

kapının eşiğinde bırakmak.

Bazen bir şarkı

yorgun bir ruha

bir ömürlük merhem olur.

Eski zamanlar gelir akla

daha yavaş,

daha insani.

Sesler daha sahici,

suskunluklar daha anlamlıdır.

Bir şarkıcı sahneden seslenir,

sanki yalnız sana,

ve sen o anda anlarsın

kalabalıklar içinde

yalnız olmadığını.

Bu bir kaçış değildir,

bir dönüş belki;

kendine,

gönlünün eski odalarına.

Ne büyük iddialar vardır burada

ne de yüksek sesler,

sadece bir kalp

kendiyle baş başa.

Ve bir kaset dönüyordur hâlâ

hafifçe cızırtılı,

neşeyi de hüznü de

aynı şeride sığdırarak.

Macit CÜNÜNOĞLU

BENİM MEYHANELERİM

Gönül dünyamda

Türk müziğinin derin bir edebi vardır,

adını anınca susulur,

dinleyince iç çekilir.

Bir bestede saklıdır bazen

kırk yıllık bir yalnızlık,

bir güftede

yarım kalmış bir akşam.

Gündüz çalınırsa tehlikelidir,

çünkü insanı işinden eder,

alıp götürür

bir meyhane masasının

en uç köşesine.

Hüzzamda başlar akşam,

camlar buğulanır,

rakı ağır ağır beyazlar.

Uşşak’ta iç çekilir,

Segâh’ta baş eğilir,

Karcığar’da çözülür dil.

Makamlar birer sandal gibi

kalbin kıyısına yanaşır,

hatıralar davetsiz misafirdir

ama kovulmazlar.

Bir eski dostun sesi gelir akla,

bir annenin susuşu,

bir sevgilinin yarım kalan sözü.

Masa kalabalık görünür

ama herkes biraz yalnızdır,

kadehler tokuşur

suskunluklar içilir.

Gözler kayar evet,

ama umut hâlâ masadadır,

en kenarda,

kimseye yük olmadan.

Şiir buradan doğar işte,

ne kürsüden

ne de yüksek yerlerden,

tam ortasından hayatın.

Kelimeler rakı gibidir;

fazlası taşar,

kararı gönlü açar.

Bir şarkı başlar usulca

kim söylediği mühim değil,

yeter ki doğru yerden değsin.

Gece ilerler,

klasikleşir hüzün,

soylu bir ağırlık çöker omuzlara.

Meyhane dağılır ama

şarkı kalır,

insanın içinden çıkmaz.

Herkes evine döner,

fakat bir parça

masada unutulur.

Ve sen anlarsın

bazı geceler içki için değil,

hatırlamak içindir.

Bazı şarkılar

eğlendirmez,

terbiye eder insanı.

Türk müziği budur işte;

hem vakur,

hem serseri,

hem klasik,

hem meyhane…

Macit CÜNÜNOĞLU

UMUTLAR

Hayır, geçmişi sorgulamak yalnızca yaşlılığın hasleti değil,

hafızası olan her yüreğin alışkanlığıdır.

İnsan biraz durunca,

zaman geri çekilir;

sokaklar daralır, sesler berraklaşır.

Ben de geçmişte buluyorum kendimi,

dizleri yara bere içinde bir çocukta,

bir cümleyi dünyayı değiştirecek sanan bir gençte.

Mutluyum evet,

çünkü hatırlamak hâlâ diri olduğumun kanıtı.

O devrimci hâller…

Nasıl özlenmez?

Avuçlarımızda yalnız sloganlar değil,

koskoca bir gelecek taşırdık.

Bir ülke yetmezdi hayallerimize,

haritayı katlayıp dünyayı yeniden kurmaya çıkmıştık.

Yoksulduk ama inançtan zengindik,

ceplerimiz delikti,

umutlarımız kurşun geçirmez.

Bir şarkı yeterdi ayağa kalkmamıza,

bir haksızlık bütün geceyi uyutmamaya.

Şimdi soruyorum kendime:

Eksilen biz miyiz, yoksa zaman mı?

Belki devrim yaşlandı,

ama özlemi hâlâ genç.

Belki sesimiz kısıldı,

ama içimizdeki itiraz susmadı.

Geçmişi sorgulamak bir zaaf değil,

bir emanet sayıyorum ben.

Çünkü hatırladıkça anlıyorum:

Dünya hâlâ yeniden kurulmayı bekliyor

ve biz,

yaş alsak da,

o yola bir kez çıkmış olanlar,

içten içe hâlâ yürüyoruz.

Macit CÜNÜNOĞLU

SEVGİYLE YAŞAMAK

Zamanın omzuna çökmüş ağır 

bir ülkeyiz artık,

kelimeler bile tedirgin çıkıyor ağzımızdan.

Her cümlede bir yarım korku,

her susuşta bastırılmış 

bir çığlık var.

Birbirimize bakarken

önce kimliğimizi, sonra kalbimizi görüyoruz;

işte kırılma tam da burada başlıyor.

Oysa insan,

insana bakmayı yeniden öğrenebilse…

Bir yüzü okur gibi değil,

bir yarayı sarar gibi bakabilse.

Ne kadar çok “öteki” biriktirdik cebimizde,

ne kadar çok sevgiyi unuttuk

acıyla beslenen hafızamızda.

Bize öğretilen tarih

hep keskin, hep kanlı sayfalarla dolu;

oysa sevgi de yaşanmıştı 

bu topraklarda,

sessizdi belki,

ama köklüydü, derindi.

Yunus’un sözü hâlâ duruyor bir yerlerde,

Mevlâna’nın çağrısı rüzgârda,

Hayyam hâlâ soruyor:

“Bu kadar kin nereye?”

İnsan, yüzleşmeden iyileşemiyor.

Acıyı halının altına süpürmek

evin içini temiz yapmıyor.

Ruhun zulasında saklanan her nefret,

bir gün kapıyı kırıp çıkıyor.

Ve en çok da masumların kapısına dayanıyor.

Sevgiyle nefret

aynı kalpte uzun süre barınamaz.

Biri çoğaldıkça

öteki eksilir.

Ve sol memenin altında

kararmaya başlayan o cevahir

ya affetmeyle parlar

ya da suskunlukla körelir.

Gülümsemek devrimdir bazen,

anlamak başkaldırı.

Bir çocuğun saçını okşamak,

bir kadının sesine kulak vermek,

bir yabancıyı kendinden saymak

en güçlü direniştir belki de.

Çünkü dünya

kinle değil,

sevgiyle taşınır omuzlarda.

Çiçekler,

ancak nefret ekilmeyen topraklarda açar.

O yüzden

ötekileştirme,

yaraya tuz basma.

Anla, dokun, paylaş.

Kalbini zincire vurma;

bırak artezyen gibi fışkırsın sevgi.

Ve hatırla:

İnsan,

en çok sevgiyle yaşarken

insandır.

Macit CÜNÜNOĞLU

MERHABALAR AMASYA

Tüm dostlara bir merhaba düşer bu satırlardan,

yüksek sesle değil,

bir kapı eşiğinden içeri girer gibi.

Zaman ağır yürür artık,

insan yaş aldıkça

günler acele etmeyi bırakır.

Dostluklar seçilir,

kelimeler tartılır,

her söz mizan terazisinde 

bir an durur.

Evler dar gelmez,

dünya geniştir ama uzakta.

Bir pencere yeter bazen,

bir ekran,

bir fotoğraf…

İnsan memleketini

en çok oturduğu yerden özler.

İşte bu yüzden

bir araya geldik.

Bir isim etrafında,

bir kentin kalbinde: Amasya.

Irmak akar hâlâ,

kale aynı sessizlikle bakar ovaya.

Evler yan yana durur,

fotoğraflar birbirine yaslanır.

Bir kenti anlatmak

onu tüketmek değildir,

aksine

hafızasını diri tutmaktır.

Kısa zamanda çoğaldık,

sayılardan değil,

niyetten söz ediyorum.

Çünkü bazı kalabalıklar

sessizliği bozmaz.

Bir fotoğraf koyduk ortaya,

altına memleket düştü.

Eksikler var elbette,

her arşiv biraz yarımdır.

Amasya bir İstanbul değildir,

olmak zorunda da değil.

Başı bellidir,

sonu bellidir.

Dön dolaş Selağzı’na 

çıkar yollar,

orada durur insan,

bir an kendine bakar.

Irmak boyu evlerinden 

yorulduk mu?

Belki.

Ama her bakış

aynı değildir.

Bir fotoğraf

başka bir gözü bekler bazen.

Biz de elde olanı

incitmeden kullandık.

Ne fazlasına heves ettik

ne yokluğu inkâr ettik.

Sadece olanı sevdik.

Bugün beş yıllık bir mizan çıkarıyoruz.

Kazancımız para değil,

hatıradır.

Zarar hanesinde yalnızca

unuttuklarımız var.

Yola devam diyoruz.

Sükûnetle,

ısrarla,

bıkmadan.

Güzel günler elbet gelir.

Ama gelmese bile

biz bu kenti

fotoğraflarla ayakta tutarız.

İyi ki Amasya var.

İyi ki bakmayı bilen gözler var.

İyi ki yol hâlâ bitmedi.

Öyleyse bir kez daha 

merhabalar AMASYA.

Macit CÜNÜNOĞLU

YALNIZLIK

Yalnızlık

bir ev meselesi değildir,

aynı sofraya oturup

kimseye dokunamamak hâlidir.

Batı’da kapılar erken kapanır,

insan, kendi gölgesine komşudur.

Bizdeyse

bir çay bardağı hâlâ kalp taşır,

bir telefon

insanı çocukluğuna geri çağırır.

Bir ses yeter bazen,

“Orada mısın?” demesi yeter.

Torun girdi mi eve

duvarlar gevşer,

zaman diz çöker,

bayram gelir fark ettirmeden.

Ama herkes bu kadar şanslı değil,

bazıları

ekranlardan sever sevdiklerini,

parmak uçlarıyla okşar hasreti.

Dokunamayan sevinçtir

en ağır yalnızlık.

Dün güldüm,

fotoğraflara sığmayan bir kahkaha attım.

Sonra bir cümle düştü aklıma:

“Yaşa takılma.”

İnsan neye takılmaz ki?

Takılmak, yaşamanın

küçük bir itirazıdır zaten.

Her yaşın güzelliği var derler,

doğru.

Ama bazı yaşlar

daha çok susar.

“Yaşlı kim?” diye sordum kendime,

cevap:

hayalini erteleyip

bedenini ikna edemeyen insan.

Koşmak isterdim,

topun peşinden nefes nefese gitmek,

ağrısız sabahlara uyanmak…

Ama tren geçip gitti,

geriye

rayların sesi kaldı içimde.

Aşk mı?

O şimdi rüyaların emanetinde.

Uyanınca geri veriyorum,

çünkü gerçek

daha temkinli artık.

Bedenimi hor kullandım,

itiraf ediyorum.

Şimdi beynim düşünür,

kulağım dinler,

ikisi birlikte

hayata tutunur.

Şikâyet etmiyorum.

Çünkü hâlâ hissediyorum.

Ve insan

hissettiği sürece

yalnız değildir.

Ben

sonsuzluğa doğru

ağır ama gülerek yürüyorum.

Yarın

yine bir kelimede buluşuruz dostlar,

yalnızlığı

biraz daha insanlaştırmak için.

Macit CÜNÜNOĞLU

AMASYA ESİNTİLERİ

Bu kent

bir harita değildir yalnızca,

katlanınca cebine sığan;

açtığında

çocukluğun dökülür içinden,

ırmak kıvrılır,

kaya mezarları susarak bakar yüzüne.

Amasya

bir sabah ezanıyla

akşam rakısı arasında

ince bir sızıdır.

Dağları omuz omuza durmuş

eski bir aile gibidir,

her biri küskün

ama kimse terk etmez yerini.

Yeşilırmak

acele etmez burada,

bilir ki bu kentte

zaman hızlı akana kızar.

Suyunda yüzler vardır:

balıkçı Rıfkı’nın nasırlı elleri,

kasap tezgâhının sabah serinliği,

Vakıf Han’ın taşlarına sinmiş

bin adımın yankısı.

Selağzı’nda

ayak sesleri birbirini tanır.

Fotoğrafçı vitrini gibi

hafıza doludur sokaklar;

kim geçti, kim kaldı

hepsi asılıdır görünmeyen bir duvarda.

Bir çay buharında

bir ömür çözülür.

Bu kentte

esnaf tabeladan önce insandır.

Ziyereli Adil abi

yalnız yeşillik satmaz,

hal hatır da tartar terazide.

Saatçi zamanı değil

sabrı onarır.

Matbaacı mürekkep değil

hatıra basar.

Amasya

yüksek sesle konuşmaz.

Vakur durur,

içine doğru yaşar.

Sevinci bile

biraz mahcuptur burada.

Birinin başarısı

başka birinin suskunluğunu büyütür,

kıskançlık

gölge gibi uzar ikindi vakti.

Ama bilmezler ki

bu kent

kendi kendini affetmeyi de bilir.

Kırılır, küser

sonra bir türküde barışır.

Hüzzam bir akşamda

Nihavend’e göz kırpar,

dağlar dinler

kimse itiraz etmez.

Amasya

taşla konuşur,

insanla susar bazen.

Evlerin duvarları

anlatır olanı biteni.

Bir pencere aralığından

geçmiş sızar,

perdeler tanıktır.

Burada doğmak

bir şehre değil

bir hikâyeye göz açmaktır.

Gitmek mümkün,

unutmak zor.

Çünkü bu kent

arkandan konuşmaz,

içinden konuşur.

Ve sen

ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş,

bir fotoğraf karesinde

bir isimde

bir koku da

ansızın yakalar seni.

Amasya

tam da budur işte:

yakalamayı sever.

Ey kadim kent,

sana methiye düzmek kolay,

sana sitem etmek zor.

Çünkü sen

ne tamamen masum

ne bütünüyle suçlusun.

İnsan gibisin,

insan kadar karmaşık.

Ve yine de

şunu kim inkâr edebilir:

Bu topraklar

sevmeden anlatılmaz.

Amasya

bir aşk değildir belki,

ama onsuz yaşamak

eksik kalmaktır.

Ne dersiniz?

Macit CÜNÜNOĞLU

SAAT BEŞTEN SONRA

Saat beşten sonra

gün, kendini savunmayı bırakır.

Güneş bile acele eder batmaya,

çünkü bu ülkede

akşamlar ağırdır.

İnsan, tam o saatte

kendine rastlar.

Ne iş kalır,

ne gürültü,

ne yalanın mesaisi…

Sadece içimizde biriken

o suskun kalabalık.

Ben akşamı çocukluğumdan bilirim.

Annemin sesi kısılırdı,

babam eve biraz daha yorgun gelirdi.

Radyo konuşmazdı,

iç çekerdi.

Bir şehir,

bir ev,

bir kalp

aynı anda kararırdı.

Beyin derler buna,

hafıza derler,

bilimle açıklarlar.

Yalan.

Bu, insanın kendine

geri çağrılmasıdır.

Kaçtığın ne varsa

akşam seni bulur.

Rüyalar bu yüzden acımasızdır.

Gündüz cesaret edemediklerimizi

gece yüzümüze vurur.

Bir mezarlık gibi dizilir

yarım kalmış hayatlar.

Uyanırsın;

kalbin hâlâ oradadır.

Bir de memleket vardır…

İnsanı yoran

kendi gölgesidir bazen.

Aynaya bakarsın:

bir insan.

Devlete bakarsın:

bir yalan.

Bir sesin vardır

ama yankısı yoktur.

Yetmiş altı yaşında

ifade özgürlüğü

bir hatıraya dönüşür.

Konuşursan sus derler,

susarsan kabullen derler.

Elinde tespih,

zamanı sayarsın,

çünkü artık

zaman seni saymamaktadır.

Ama şarkılar…

İşte onlar hâlâ direniyor.

Hüner’in sesi

boğazına takılmış bir ülke gibidir.

Buğulu,

kırık,

ama sahici.

Saat beşten sonra

damara girer,

ruhu yoklar.

Radyo Alaturka

gaza basar,

akşam çöker,

insan ağırlaşır.

Ve ben tam da o anda

dünyayla arama

mesafe koyarım.

Dokunmayın bana.

Bu hüzün bana emanet.

Bu akşam,

"son kalemdir" derim.

Macit CÜNÜNOĞLU

AMASYA

Amasya’yı

harflerle değil

isimlerle yazmak gerekir.

Çünkü bu kentte

taşlar kadar

insanlar da kalıcıdır.

Maydanozun Aziz amca

sabahın erken saatinde

tezgâhını açarken

sadece yeşillik dizmez önüne,

bir ömrü yayar kaldırıma.

Meyhaneci Selim Süer

akşamı bilir,

hangi kadehin

hangi suskunluğa iyi geleceğini.

Müdür Yılmaz abi 

suyun sabrını öğretir insana,

Saatçi Hafız

zamanın aslında

kimseye yetişmediğini.

Tornacı Yervand usta

demire eğilirken

yılların sesini çıkarır ortaya.

Fanilacı Gülizar abla

soğuğu tanır,

insan bedeninden önce

hayatı sarar.

Toptancı Taşdemir kardeşler

yük taşır sırtlarında,

sadece mal değil

memleket taşırlar.

Matbaacı Nimet abla

harfleri dizerken

hatırayı da hizalar,

Fotoğrafçı Mustafa abi

bir kareye

yarım asır sığdırır.

Efsane müdür Şerafettin Erdem

bir kuşağın hafızasında

disiplinle merhameti

aynı cümlede bırakır.

Camcı Rasim

kırılganlığı bilir,

Bilgili ailesi

adı gibi

kentin aklında yer eder.

Kitapçı sülalesi

sayfalar arasında

Amasya’yı çoğaltır.

Evimizin alt bitişiğinde

Vakıf Han durur.

Taşında geçmiş,

kapısında bekleyiş vardır.

Kahvehanesini, otelini

İbrahim Acar işletir;

bir çayın buharında

kaç hikâye dinlenmiştir kim bilir.

Selağzı’nın çarşı esnafı

ayrı bir destandır:

Foto Abdullah

ışığı tanır,

oyuncakçı Şaban Ergün

çocukluğun nabzını tutar.

Canti esnaf Kemal Petriç

teşhir vitrininde

Nacar sergiler.

Rıfat Şekerci

tatlıyla barıştırır insanı.

Kasap Şükrü,

kasap Doğan,

kasap Ünal ağabey

bıçağı değil

adaleti keskin tutar.

Balıkçı Rıfkı

Yeşilırmak’la konuşur,

manav Adil Cebeci

mevsimi ezbere bilir.

Haldun abi

bir cümleyle

bir akşamı toparlar.

Nabi abi daima takım elbiseli, Vakko kravatlı...

Yazıcılar klanının piri Cafer Ağa

esnafın hafızasıdır.

Tandırcı Şuayip

ateşi tanır,

sabırla yoğurur ekmeği.

Bütün bu isimler

bir kenttir aslında.

Amasya

onların omzunda durur.

Irmak kıyısında,

parklarında,

dağlarında, taşlarında

bu sesler yankılanır.

Bu şehir

aysberg gibidir.

Görünen yüzü vakur,

alçak gönüllü.

Ama altında

haset de vardır,

ihtiras da.

Başarının hikâyesinde

defolar arar,

iftiraya kulp takmayı

marifet sayar bazen.

Yine de

Amasya’yı sevmek

bütün bunları bilerek sevmektir.

Çünkü bu kent

kusursuz değildir

ama sahicidir.

Ve ben

bu isimleri yazarak

kendimi yazıyorum aslında.

Çünkü insan

kentiyle birlikte yaşlanır,

kentiyle hatırlar.

Amasya

bir fotoğraf değil,

bir albümdür.

Sayfa sayfa

isim isim.

Macit CÜNÜNOĞLU

BENİM AMSYAM

Amasya’yı

harflerle değil

isimlerle yazmak gerekir.

Çünkü bu kentte

taşlar kadar

insanlar da kalıcıdır.

Maydanozun Aziz amca

sabahın erken saatinde

tezgâhını açarken

sadece yeşillik dizmez önüne,

bir ömrü yayar kaldırıma.

Meyhaneci Selim Süer

akşamı bilir,

hangi kadehin

hangi suskunluğa iyi geleceğini.

Müdür Yılmaz abi 

suyun sabrını öğretir insana,

Saatçi Hafız

zamanın aslında

kimseye yetişmediğini.

Tornacı Yervand usta

demire eğilirken

yılların sesini çıkarır ortaya.

Fanilacı Gülizar abla

soğuğu tanır,

insan bedeninden önce

hayatı sarar.

Toptancı Taşdemir kardeşler

yük taşır sırtlarında,

sadece mal değil

memleket taşırlar.

Matbaacı Nimet abla

harfleri dizerken

hatırayı da hizalar,

Fotoğrafçı Mustafa abi

bir kareye

yarım asır sığdırır.

Efsane müdür Şerafettin Erdem

bir kuşağın hafızasında

disiplinle merhameti

aynı cümlede bırakır.

Camcı Rasim

kırılganlığı bilir,

Bilgili ailesi

adı gibi

kentin aklında yer eder.

Kitapçı sülalesi

sayfalar arasında

Amasya’yı çoğaltır.

Evimizin alt bitişiğinde

Vakıf Han durur.

Taşında geçmiş,

kapısında bekleyiş vardır.

Kahvehanesini, otelini

İbrahim Acar işletir;

bir çayın buharında

kaç hikâye dinlenmiştir kim bilir.

Selağzı’nın çarşı esnafı

ayrı bir destandır:

Foto Abdullah

ışığı tanır,

oyuncakçı Şaban Ergün

çocukluğun nabzını tutar.

Canti esnaf Kemal Petriç

teşhir vitrininde

Nacar sergiler.

Rıfat Şekerci

tatlıyla barıştırır insanı.

Kasap Şükrü,

kasap Doğan,

kasap Ünal ağabey

bıçağı değil

adaleti keskin tutar.

Balıkçı Rıfkı

Yeşilırmak’la konuşur,

manav Adil Cebeci

mevsimi ezbere bilir.

Haldun abi

bir cümleyle

bir akşamı toparlar.

Nabi abi daima takım elbiseli, Vakko kravatlı...

Yazıcılar klanının piri Cafer Ağa

esnafın hafızasıdır.

Tandırcı Şuayip

ateşi tanır,

sabırla yoğurur ekmeği.

Bütün bu isimler

bir kenttir aslında.

Amasya

onların omzunda durur.

Irmak kıyısında,

parklarında,

dağlarında, taşlarında

bu sesler yankılanır.

Bu şehir

aysberg gibidir.

Görünen yüzü vakur,

alçak gönüllü.

Ama altında

haset de vardır,

ihtiras da.

Başarının hikâyesinde

defolar arar,

iftiraya kulp takmayı

marifet sayar bazen.

Yine de

Amasya’yı sevmek

bütün bunları bilerek sevmektir.

Çünkü bu kent

kusursuz değildir

ama sahicidir.

Ve ben

bu isimleri yazarak

kendimi yazıyorum aslında.

Çünkü insan

kentiyle birlikte yaşlanır,

kentiyle hatırlar.

Amasya

bir fotoğraf değil,

bir albümdür.

Sayfa sayfa

isim isim.

Macit CÜNÜNOĞLU

MEMLEKET HİKAYELERİ

Mevsimler geçer penceremden

adı konmamış bir hatıra gibi.

Yapraklar düşer

zamanın elinden bırakılmış mektuplar misali.

Güneş hâlâ oradadır

ama ısıtmaz artık;

çünkü insan

ısıyı bir yaştan sonra

içinde arar.

Bir ses dolaşır odada,

yabancı ama tanıdık:

Gençliği bilir insan,

yaşlılığı

ancak susarak öğrenir.

Zaman uçar,

hikâye anlatılır

ve anlatan da dinleyen de

yavaşça eksilir.

Geriye dönerim.

Çocukluğun tozlu ayak izleri

sokaklarda hâlâ durur.

Mahalle yok,

evler yok,

sadece bir cami

ve bir şadırvanın

suya sabrı kalmış.

Varsın olsun.

Irmak akıyorsa

şehir hâlâ nefes alıyordur.

Gidenleri rahmetle anarım,

kalanları

isimleriyle değil

yüzlerindeki çizgilerle severim.

Elimde bir poşet elma,

otururum eski bir bahçeye.

Tanıdık ararım,

çoğu yabancı çıkar.

Masalları bilmezler,

tokadın terbiye,

sözün emanet olduğu günleri

hiç yaşamamışlardır.

Oysa memleket

bir yer değildir yalnızca;

yüzmeyi öğrendiğin ırmaktır,

suyunu içtiğin kuyudur,

ilk sarhoşluğunu sakladığın meyhanedir.

Bir fotoğraf karesidir

arkasında vadi,

önünde arkadaşlar

henüz ölmemişken.

Pirler’de semaver tüter hâlâ

zamanı yavaşlatan bir duman gibi.

Bir çörek,

bir bakla dolması

hayata yettiğimiz günlerden kalma.

Her lokma

bir yılı geri alır insandan.

Şimdi

dizimin dibinde çocuklar,

onların çocukları.

Adlar değişir,

sesler incelir

ama bakış aynı bakıştır.

Gözlerim nemlenir,

çünkü bazı şeyler

ancak kaybedilince

tamamlanır.

Genç olmayı bilirdim.

Şimdi

yaşlı olmanın ne demek olduğunu

sessizce öğreniyorum.

Ve anlıyorum:

İnsan

en çok

yaşadıklarını

yanında götürür.

Macit CÜNÜNOĞLU

VİCDANIN YIL DÖNÜMÜ

Yıl döndü,

takvim aynı günü gösterdi yine

ama biz aynı yerde değiliz artık.

Toprak hâlâ sıcak,

enkazın hafızası taze,

elli binin üzerinde isim

sessiz bir yoklamada hâlâ eksik.

Bir şehir değil,

bir çağ çöktü aslında.

Duvarlar değil yalnızca,

insanın insana eğilen tarafı yıkıldı.

Çocuklar…

kimliksiz, fotoğrafsız,

bir ihtimalin içinde büyüyemeden

kayıp hanesine yazıldı.

Ama biz ne yaptık?

Bir acının başında durup

başka felaketlerin dedikodusunu tuttuk.

Dünyanın öbür ucunda bir sapığın

çürümüş defterlerini karıştırdık

ve buradan

ahlâk nutukları attık,

ellerimiz harç,

dilimiz kan kokarken.

Utanmak eski bir kelime şimdi,

sözlükte duruyor ama hayatta yok.

Ar, iffet, merhamet

bir enkazdan çıkarılamadı henüz.

İnsanlık,

derin bir kör kuyuya düşmüş,

sesleniyoruz ama

kimse ip sarkıtmıyor.

Depremden sonra

binalar yeniden yapılır sanıldı,

oysa asıl yıkım

kalbin kolonlarındaydı.

Vicdan çürük çıktı,

raporlar suskun,

müteahhit belli değil.

Yas tutmak zor geldi bize,

unutmak daha konforlu.

Bir paylaşım kadar ağladık,

bir sonraki gündeme kadar.

Sonra yüksek sesle konuştuk,

suskunluğumuz anlaşılmasın diye.

O çocuklar

hâlâ bir yerlerde

adlarını arıyor.

O anneler

beklemeyi biliyor ama

biz bakmayı unuttuk.

Yıl döndü.

Depremi andık,

ama kendimizi anmadık.

Çünkü bazı felaketlerin

yıl dönümü olmaz;

onlar

her gün içimizde yaşar ve ölür.

Macit CÜNÜNOĞLU

AMASYA'DA FUTBOLUN İLKLERİ

Toprak bir saha vardı önce,

henüz çizgileri bile tereddütlü,

kale direkleri rüzgâra emanet,

tribün dediğin

birkaç meraklı omuz

birkaç umutlu bakıştı.

O yıllar

top yuvarlak değildi yalnızca,

ekmek kadar kıymetliydi,

gelecek kadar kırılgan.

Bir şehir gençti henüz,

Amasya…

Yeşilırmak akıyordu

ama çocukların kalbi

daha hızlı akıyordu sudan.

Moto Fahri kaptandı,

adımını attığında

saha susardı.

Kürt Aslan

çarpışmanın adını yeniden yazardı,

Faşik Zeki topa değil

kaderine vururdu bazen.

Kasap Ünal’ın omzunda

mahallenin gücü,

Arap Orhan’ın koşusunda

sabah ezanı kadar temiz bir inat,

Şoför Ahmet

deplasmanı kamyon kasasında öğrenmişti,

yol bozuktu ama hayal dümdüz.

Rahtuvan Zeki,

Arabacı İhsan,

Kova Yılmaz…

Hepsi bir lakap,

hepsi bir hayat,

hepsi bir şehrin

unutulmuş nüfus cüzdanıydı.

Ve Erol Çevikçe…

İstanbul’a giden,

Kabataş sıralarında oturan

ama ayağındaki çamuru

hiç silmeyen çocuk.

Büyük şehirler öğretti ona kitapları,

Amasya öğretti

dik durmayı.

Ayakkabı yoktu bazen,

forma eksikti,

antrenör yoktu,

para hiç yoktu.

Ama

birbirine yaslanan omuzlar vardı,

“on bir kişi yetmezse on iki oluruz”

diyen bir inanç vardı.

Maç bulmak zordu,

rakip yoktu,

hakem desen

bazen mahalleden biri.

Ama sahaya çıkmak

başlı başına bir devrimdi

ellilerin Amasya’sında.

Bir avuç seyirci…

Ama her biri

bin kişilik dua gibiydi.

Alkışlar kısa,

hatıralar sonsuzdu.

Bugün bakıyoruz o fotoğraflara,

arkası tarihlenmiş,

isimler titrek yazıyla not düşülmüş.

Bir şehir

kendini unutmamak için

bir albüme sığınmış.

Çoğu gitti…

Toprak onları da aldı,

saha gibi sessiz.

Ama isimleri hâlâ

bu şehrin rüzgârında koşuyor.

Ey Amasya,

sen ne zenginmişsin de

biz fark etmemişiz.

Yeşilırmak boyu muhabbetlere sığmayacak kadar

derinmiş meğer tarihin.

Bu şiir

bir gol sevinci değil,

bir başlangıç düdüğüdür.

Bu şiir

yoksulluktan doğan bir zaferdir.

Rahmet olsun gidenlere,

ömür versin kalanlara.

Ve selâm olsun

toprak sahada ter döken

o ilk gençlere…

Çünkü

dünün gençleri

bugün bizim

hafızamızdır.

Macit CÜNÜNOĞLU

AMASYA

Bir şehir düşün

dağa yaslanmış,

ırmağın alnından öptüğü.

Taşında sabır,

suyunda vakit var.

Aceleyi sevmez Amasya,

insanı da yavaşlatır.

Sabahları

dağların gölgesi düşer 

evlerin içine,

pencereler eski bir masal 

gibi açılır.

Bir çocuk geçer sokaktan,

ceplerinde yaz,

ayakkabılarında toz.

O çocuk benim,

hâlâ oradayım.

Irmak konuşur akşamları,

herkese başka bir hikâye anlatır.

Kimi kaybını dinler ondan,

kimi ilk sevdayı.

Ben susarım,

çünkü bazı şehirler

dinlenerek sevilir.

Taş evler bilir

kimler gelip kimlerin gittiğini.

Bir selamı unutmaz duvarlar,

bir vedayı yıllarca saklar.

Zaman burada

yürüyerek değil

hatırlayarak geçer.

Bir kentin kalbi olur mu demeyin,

olur.

Çarşısında atar,

parklarında soluklanır.

Bir kahkaha yükselir bir yerden,

eski bir dostun sesi gibidir.

Geçmiş sandığın şey

bir anda yanına oturur.

Amasya

büyük laflar etmez,

gösterişe heves etmez.

Ama bir kez sevdi mi

insanı ömür boyu bırakmaz.

Gidersin,

aklın kalır.

Unuttum dersin,

bir türküyle geri dönersin.

Ben bu kenti

haritalardan değil

kalbimden biliyorum.

Çünkü bazı şehirler vardır,

orada doğmazsın sadece,

oradan hiç çıkamazsın.

Macit CÜNÜNOĞLU

AŞK ile ÖMÜR

"İstanbul’u sevmeyen aşkı ne anlar", demiş Yahya Kemal,

haklıdır;

çünkü bazı şehirler vardır

insanın kalbine ev kurar,

kirasını da hatıralarla ödetir.

Yarım yüzyıldır aynı rüzgârı solurum burada,

taşı bilirim, gölgesini bilirim,

adını bilmediğim sokakların bile

sesini tanırım.

Namaz kılmam belki,

ama kubbeler beni tanır,

mihraplar göz ucuyla selam verir.

Bir tarih geçer içimden

Osmanlı’dan kalma bir sabırla,

taş taş, kemer kemer.

Sonra Amasya düşer aklıma,

biraz Yeşilırmak,

biraz çocukluk,

biraz da içimde hiç yaşlanmayan sevdâ.

Aşk demem belki ona

ama sevda işte,

toprakla insanın birbirini ezbere bilmesi gibi.

Doğduğun yer seni terk etmez,

sen ne kadar uzaklaşsan da.

Yazmak…

Ben yazmadan duramam.

Fotoğraflar da öyledir,

binlercesi birikir arşivimde,

hepsi gözümden geçmiş,

hepsi kalbime değmiştir.

Sohbet eder gibi anlatırım dünyayı,

çünkü hayat

resmî bir tutanak değil,

iki dost arasında uzayan bir masadır.

Gönül işlerine gelince…

Orada sınır tanımam,

çünkü kalp haritalarla ölçülmez.

Ruh sağlığı için şarttır bu,

doktoru vicdan olan bir delilik.

Politika mı?

O benim kavgamdır,

ömür verdiğim kutsal bir inat.

Doğru bildiğini söylemekten

sesin kısılana kadar vazgeçmemek.

Ve sanat…

Udumu elime aldım mı,

hüzzamdan girerim geceye,

nihaventten çıkarım sabaha.

Son fasıl bellidir zaten:

“Bu son fasıl,

nasıl geçersen geç…”

İnsan kendini en iyi

şarkının bittiği yerde tanır.

Hayat mı?

Fena değildi doğrusu.

Üç buçuk evlilik,

dört nikâh masası,

bir sürü yarım kalmış cümle…

Daha ne olsun?

Şimdi evlâtlar,

genç bir eş,

torunların gülüşü…

Mihrap yıkıldı belki

ama gönül minberi sapasağlam.

Beyin hâlâ çalışıyor,

kalp hâlâ meraklı.

“Z” kuşağına yetişmeye çalışıyorum,

çünkü koparsam

birden ihtiyarlayacağımı biliyorum.

Neme lâzım,

daha görülecek çok güzel günler var.

Nazım kadar iyimser olmasam da,

hani olur ya…

rüzgâr bir gün tam arkamdan eser,

yelken kendiliğinden dolar…

Yeni bir aşka açılmak,

neden olmasın?

Aşk dediğin,

bazen bir şehir,

bazen bir nehir,

bazen de insanın

kendi hayatına yeniden inanmasıdır.

Macit CÜNÜNOĞLU