TARİHE NOT DÜŞMEK

İstanbul

dünyanın gözbebeği,

objektiflere yakışan kadim bir yüz…

Her karesi hatıradır,

her sokağı bir mısra.

Şiirler ona yazıldı,

şarkılar onunla çoğaldı.

Beyoğlu’nda gezersin,

güzelleri süzersin;

aklın Ortaköy’de kalır,

Emirgân’da erguvan olur yüreğin.

Mimoza kokar sabahlar,

yelkovan kuşları gibi

Boğaz’da süzülür gönlün.

Martı olur özgürleşirsin,

bazen bir simidin peşinden

çocukça koşarsın.

Masaldır İstanbul,

yazmakla bitmez,

yaşamakla eksilmez.

Ya Amasya?

İstanbul’la ancak cennet yarıştırılır,

Amasya da onlardan biridir.

Denizi yok derler,

oysa Yeşilırmak

canın ta kendisidir.

On dört uygarlık

iz bırakmıştır taşına toprağına.

Hattiler, Hurriler, Etiler

müzede susarak konuşur.

Krallar

kayaları oyarak ölümsüzlüğe yürür.

Köprüler direnir zamana,

dağlar suyla tanışır.

Kaleler göğe yaslanır,

sarnıçlar sır saklar.

Toprağı berekettir,

elması masal,

kirazı kral,

kayısıyla şeftali

güneşle yarışır.

Üzüm…

Çavuş’tan kınalı yapıncağa

Merzifon Karası’na selâm durur.

Taşova’nın çiçek bamyası girer araya,

sebzelerin aristokratı,

etiketiyle bile mağrur.

Amasya anlatılmaz,

yaşanır.

Irmak boyu yürüyerek,

dağlara tırmanarak,

sofrada muhabbetle çoğalarak.

Boraboy uzaktan çağırır insanı,

çam kokulu bir davetle.

Göl, yeşilin kalbidir,

aşk iksiridir,

gençliği saklar koynunda.

Kraliçe gibi poz verir zamana,

dört mevsim misafir ağırlamaktan

mutludur bu şehir.

Bir de Amasyalı dostun varsa,

servettir ömre eklenen.

Güvenirsin,

seni alır götürür

anıların en derin sularına.

Selamet Hatun’dan başlar yol,

Ulu Mama’da durur.

Pirler Bahçesi’nde semaver çayı,

Çilehane’de sabır

düşer akla.

Dört metrekarede

kırk gün kırk gece,

ışık yanar ruhta.

Edison’dan çok önce.

İnanın,

Amasya da bir masal kenttir,

İstanbul gibi…

Hatta fazlası var,

azı yoktur.

Zaman tünelinde

dingin adımlarla yürür.

Ben de

Amasya Fotoğraf Platformu’nun

bir emekçisi olarak

bu şiirle

tarihe not düşüyorum.

Ne mutlu bana.

Macit CÜNÜNOĞLU

SEVDALAR

Ben bugünü yazmam,

bugün çok gürültülü.

Ben hatıraları yazarım,

sessizliğin içinden süzülen

eski bir ezgi gibi.

Okunuyorsa yazdıklarım,

demek ki geçmiş hâlâ diri,

demek ki insan

yorulunca dönüp

kendine bakıyor.

Çağ dediğin yordu bizi,

insan insanlıktan çıktı.

Kurumlar tabelada kaldı,

adalet kelimede.

Cennete mi bu gidiş,

yoksa kıyametin provası mı,

bilen yok.

İçimiz yanıyor,

çünkü örgütsüzüz,

çünkü sesimiz

duvara çarpıp geri dönüyor.

O yüzden kaçarım ben

günlük politikanın girdabından,

boğulmamak için

Amasya’ya sığınırım.

Yeşilırmak açar kucağını,

“gel” der,

söğüt dalları gölgelik,

ırmak tanıdık.

Ilganus balıkları

kaytan bıyıklarıyla selam verir,

su bile hatırlar beni.

Uzaklardan bir musiki yükselir,

Asım hocanın neyi,

Necmi abinin kemanı,

Ruhat’ın klarneti,

Rıza’nın kanunu

ve ağabeyim Adnan’ın udu…

Bir hüzzam peşrevi geçer içimden,

işte huzur,

işte hayat.

Irmak kenarında

herkese yetecek kadar yer var,

ne itiş kakış,

ne boğazın kibri.

Sırtımı dağlara veririm,

yanımda bağlar,

dostum kiraz, şeftali, zerdali.

Bir sevgili gibi

dudağıma uzanırlar.

Tarih yanı başımda yürür,

Strabon yalnız hemşerim değil,

akrabamdır zihnen.

Yüzyıllar ötesinden

göz kırpar bana.

Yeşilırmak durgundur,

birazdan Tersakan’la buluşur,

sonra Karadeniz’e varır yol.

Hırçındır deniz,

ama güzeldir;

lüferiyle, kalkanıyla,

levreğiyle,

olmazsa olmazı hamsisiyle.

Gel keyfim gel.

Memleketim diye söylemem,

Amasya yaşanacak kenttir.

Ama ah…

Şu İstanbul sevdası yok mu,

işte o

yüreğimde durur

hiç susmaz.

Macit CÜNÜNOĞLU

DÜŞÜNCE DÜNYASI

Bazen hayatın hızına yetişemiyorum. 

Yapmam gereken o kadar çok işim var ki,

bu kadar iş ne zaman birikti diye inanın ben de şaşırıyorum.

Demek ki dünya düzeni böyle, geldik gidiyoruz derken hiç ölmeyecekmiş gibi çalışıyorum.

Sakın ha şikâyetçi olduğumu sanmayın, ne kadar çok iş o kadar ruh sağlığı ve huzur.

Elbette taş taşımıyorum, cam çerçeve silmiyorum, yemek yapmıyorum, alış verişe gitmiyorum...

Emeklilikte tek işim var, o da: ''Düşünmek''.

Aman ha küfür etmeye kalkmayın, yerin kulağı var.

Ayrıca düşünme eylemini küçümsemeyin, ciddi iştir.

Yaşım gereği doğal olarak güne erken başlıyorum.

Uykumda yazılar kaleme almışım, onlarca rüya görmüşüm.

Tabii bir kısmı hafızamdan silinse de, iz bırakanlar çoğunlukta.

Hani derler ya: ''Dervişin zikri neyse fikri de odur.''...

Biliyorsunuz aşk çocuğuyum, sevda sanat yaşam biçimim.

''İnsan yedisinde neyse yetmişinde de aynıdır'' derler...

Ne kadar da haklılar, müzik sevgisi çocuk yaşlarımda içime işlemiş.

Bilhassa kadınların gözleri hayâl dünyamın merkezi, âdeta kâbesi.

Bu kadar zengin hasletlerden sonra ne beklerim hayattan?

Öyleyse şükretmesini bilenler safındayım.

Cami de, medrese de değil canım...

Kadıköy postanesinin arkasında kırk yıldır mudavimi olduğum meyhanede.

Adı: Benusen, dostlarım Ömer Hayyam, Neyzen Tevfik, Şair Eşref ...

Cümbür cemaaat kadeh kaldırıp koro hâlinde şükrederiz kutsal suyun başında: ''Hayat eksikliğini göstermesin'' diye.

Gördünüz mü yapılacak ne çok işim varmış?

Evet: Düşünmek.

Günde üç beş satır yazmam düşünmem sayesinde...

Gönül dünyamda da sık sık yolculuğa çıkarım...

Hem de tahmin edemeyeceğiniz kadar uzaklara.

Bu arada yalnızlığı sevmem, yanımda bir nefes, bir yoldaş, bir can illâki olacak.

Hele de gözler zümrüt yeşiliyse..

Artık bana her yer cennet.

Oysa gençliğimde Elizabeth'e hayrandım.

Tabii menekşe gözlerine.

Fakat bu yaşıma geldim, menekşe gözlü kadını bırakın tanışmayı uzaktan bile görmedim.

Ne büyük kayıp?

İnşallah kalan ömrümde görürüm de bu dünyadan gözüm açık gitmem.

Evet, düşüncenin yaşamıma kattığı güzellikleri burada sıralamaya kalksam ciltlerle 

kitap olur.

Aşk, sanat tamam, bir de torunlarımla zaman geçirmem lâzım.

Az buz değil, iki kız iki oğlan dört mücevher.

Hepsi pamuk elli, hepsi ateş parçası...

Tahmin edeceğiniz gibi hepsi telefonun ayrılmaz parçası.

Evde, yolda izde...

Bir sohbet bir sohbet desem de inanmayın...

Zaten bu dert çağımızın insanlığa sunduğu en kazık hediye!

Atsan atamazsın, satsan satamazsın...

Açtırmayın kutuyu...

Evet, bugünlük bu kadar hasbıhal yeter.

Hepiniz öpüldünüz...

Yarın görüşmek umuduyla hoşça kalın canlar!

Macit CÜNÜNOĞLU

MEDYA GÜLLERİ(!)

Dün Fatih Altaylı'yı YouTube kanalından izledim, 
akşam da Ertuğrul Özkök'ü Sözcü Tv'de dinledim. 
Öncelikle belirtmek isterim ki Altaylı'ya büyük geçmiş olsun, hiç bir suçu yokken yedi buçuk ay boş yere yattı. 
Bu düzende olur böyle vakalar, allah daha beterinden sakınsın diyelim... 

Ve geçelim asıl mevzuya, elbette ilk sözüm Fatih Altaylı'ya. 
Kardeşim hiktiri moktan bir lâf uğruna zindana tıkıldın, lâkin o nasıl Silivri güzellemesidir... 
Vallahi kendi adıma çok şaşırdım ve üzüldüm.
Biliyoruz ensesi kalın adamsın, para pul sıkıntın yok. 
Diyorsun ki hücreme adım atar atmaz televizyon ile buzdolabı satın aldım, aferin iyi yapmışsın. 
Hapishane tarihinde bir ilki gerçekleştirmişsin...
O da kantine avokado ile brokoli getirttirmişsin... 
Bir aferin de buna, hakikaten iyi yapmışsın. 
Bir de ziyaretçi trafiğinden gına gelmiş, resmen bunalmışsın... 
Sabrın için bir aferin daha!
Banka müdiresi Seçil Herzan'a da çok üzülmüşsün... 
Hassas kalbin ve insanlığın için bu kez yüz kere aferin... 
Başka, yatak altında gömlek ütüleme numaralarını bırak... 
Almışsın karşına Emre diye bir çocuk, bu millete ne anlatıyorsun?
Silivri şöyle güzel böyle güzel, konfor beş yıldız on numara, hizmet kusursuz, personel kibarlığın nezaketin üst sınırında...
Eee, ne yapalım yani, tatil programlarımızı Silivri'ye göre mi ayarlayalım?
Nasıl olsa girmesi kolay, basarsın birilerine üç beş kalay, akşamına kalmaz zindandasın!
Ya çıkış vizesi?

Bizim adımız Fatih değil, baldırı çıplak emekliyiz...
Ayrıca avukat tutacak kadar bile ekonomik gücümüz yok.
Hepsinden ötesi torunlarımı çok özlerim...
Düşürmem onları Silivri yollarına, kıyamam içim parçalanır.

Neyse, tekrar geçmiş olsun Fatih usta, bir lokma utanma duygun varsa Kavala'dan, Demirtaş'tan utan...
Baştan sona hesap et, ay gün sayma, kaç yıldır içerdeler?
Evet, öfkeliyim...
Suçsuz yere zindanlarda yatan insanlarla atıyor yüreğim...
7,5 aylık hapislik macerasını Bodrum tatiline dönüştüren zibidileri çekemiyorum.

Şimdi gelelim zamanın ruhu prensi Ertuğrul Özkök'e.
Sözcü'de konuştu, iki saate yakın süre sabırla dinledim.
Ufku geniş, fantazisi bol adam.
Yarım saate yakın asrın devrimci gazetecisi Fatih Altaylı'yı övdü, yere göğe sığdıramadı.
Normaldir, ordan geçti Hintli Budist rahiblere...
ABD'de 3700 km önlerinde köpek yürüyeceklermiş...
Dertleri barış çiçek böcek...
Ertuğrul abinin yakın takibindeymiş...
Belki kovboy bozuntusu Trump etkilenirmiş...
Tabii bir güldüm bir güldüm...
Ondan sonra da ''Nerdesin Papa?'' şarkısına geçtik...
Tüm dünya bu parçayı dinliyormuş...
Cahil kaldığım için vallahi çok utandım..
Tam ''caz yapma'' Ertuğrul diyecektim ki... 
Adam geçmez mi caza...
Pes doğrusu, hakikaten hayatı magazin.
Bir de demez mi: ''Dünyayı çiçek çocukları kurtaracak''...
Ve ben, tahmin edersiniz bastım en nadide küfürlerimi...
Hanım beni susturmak için zor yetişti televizyonun başına, anında kapattı.
Bilahare sakinleştim, ve Fatih ile Ertuğrul'un gözüktüğü mecralardan uzak durmaya karar verdim...
İyi mi?
Evet, televizyon eleştirilerim bugünlük bu kadar...
Hepinize televizyonsuz akşamlar dilerim.

Macit CÜNÜNOĞLU

KİŞİLİKLİ BİR ŞEHİR: AMASYA

Betonla aynılaşıyor şehirler,

haritalar ezber bozuyor.

Bir avuç müteahhit,

bir ülkenin siluetini

kepçenin ucunda sallıyor.

Urfa Maraş’a benziyor

Uşak Tokat’a karışıyor;

şehirler adlarını unutuyor,

ağaçlar susuyor,

taş nefessiz kalıyor.

Ama Amasya

direniyor.

Yeşilırmak hâlâ nazlı,

kayalar hâlâ hafızalı.

Sağı kaya, solu kaya,

ortası Ali Kaya.

Bu şehir kendini saklamamış,

kendisi olarak kalmış.

Kırk yıl önceden kalan bir selâm.

vuruyor yüzüme:

“Hoş geldin” diyor taş,

“Geç kalmadın” diyor insan.

Elmalar bölünüyor,

kardeş payı oluyor hayat.

Bir ses, bir iyilik,

bir çocuğun tutunduğu gelecek

parlıyor gözlerde.

Minnet suskun ama derin.

12 Eylül’ün açtığı yaralara

insan merhemi sürülmüş.

Yukarıdan bakıyorum şehre:

Kral mezarları

Roma’dan Selçuklu’ya

Osmanlı’dan bugüne

aynı sessizlikle anlatıyor zamanı.

Bayrak dalgalanıyor,

davul sesi karışıyor akşama;

tarih burada

sadece anlatılmıyor,

yaşatılıyor.

Bir dostun sesi geliyor uzaktan,

memleket burnunda tüten;

Amasya

hasreti bile onurlu kılıyor.

Özlem duyarken anlıyorum:

Bazı şehirler

bozulmaz.

Bazı insanlar

kirlenmez.

Ve bazı yerler

ülkenin vicdanıdır.

Selam olsun Amasya’ya,

selam olsun

çıkarın dokunamadığı

güzel insanlığa.

Macit CÜNÜNOĞLU

Not: Esin kaynağım Cumhuriyet Gazetesi yazarı değerli SAY

Alper Akçam'a saygıyla.

AŞKALE'YE BİR İKİ!

Takvimler sustu

Ağustos’un beşi bin dokuz yüz kırk iki,

Bir cümle okundu kürsülerden

Ve o cümle

Bazı evlerin kapısına mühür oldu.

Gazeteler bağırıyordu sabahları,

Mürekkep kararmıştı vicdandan.

Karikatürlerde bir yüz,

Hep aynı yüz…

Adı yoktu,

Sadece işaret harfi vardı.

Defterlere insanlar yazıldı,

İsim değil — harf kondu yanlarına.

M, G, D…

Bir kalemin ucunda

Bir ömrün tartısı.

On beş gündü verilen süre,

On beş gün

Bir hayatı bozdurmak için.

Duvarlar satıldı,

Merdivenler el değiştirdi,

İstiklal Caddesi

Başını eğdi.

Kapılar çalındı ocak sabahlarında,

Soğuk yalnız havadan değildi.

Evler boşaldı,

Hatıralar haczedildi,

Bir fincanın dibi bile borç sayıldı.

Ve bir gün

Yük vagonları durdu peronda.

Kimse “nereye” diye sormadı,

Çünkü cevap zaten belliydi:

Aşkale.

Kürek verdiler ellerine,

Toprak ağırdı,

Hafıza daha ağır.

Kazılan sadece yol değildi,

İnsan onuru da gömülüyordu 

kar altına.

Yarı ücret, yarım hayat,

Borçtan düşülen nefesler…

Bazıları döndü,

Bazıları bir daha

Hiçbir takvimde yer bulamadı.

Bu bir vergi hikâyesi değil,

Bu bir harf hikâyesi değil.

Bu,

Bir devletin aynaya bakmayı unuttuğu,

Bir toplumun susarak 

suç ortağı olduğu

Uzun bir kışın şiiridir.

Ve Aşkale

Hâlâ soğuktur,

Çünkü orada

Sadece insanlar değil,

Adalet de üşümüştür.

Macit CÜNÜNOĞLU

SU YOLUNU ARARKEN

Akıp gidiyor hayat,

bir nehir gibi değil,

daha çok sızıntı halinde.

Acı, endişe, sevinç

aynı çuvala doldurulmuş,

omuzlarımızda taşınıyor.

Gelecek kaygısı en ağır yük,

ülke denen kelime

boğazda düğüm.

Barış, uzakta bir ses

kulağımıza değip geçiyor

ama kalmıyor.

Bir gün Su fısıldadı bana,

daha on beş yaşında,

oyunla dünya arasında ince bir çizgi.

“Eğitim sistemini beğenmedim” dedi,

ne büyük cümle

bu kadar küçük bir ağızdan.

Ne anlatılır ki?

Değişimi, kökünden sökülmüş düzeni,

ezber bozmayı değil

ezberi dayatmayı…

“Su çatlağını bulur” dedim,

masumiyetle geçiştirdim.

Ama sordu yine:

“Nasıl yani?”

İçim kan ağladı,

kelimelerim tutuklandı.

Ben bile anlamakta zorlanırken

bu dünyayı

bir çocuğa nasıl anlatılır karanlık?

Batı, batılılığını yitirmiş,

bizim topraklar

bataklık gibi ağır.

Nefes almak bile izinle,

hapishaneler dolu

düşüncelerle.

Bir zamanlar 141–142 vardı,

duvarlar yıkıldı sanmıştık.

Şimdi OHAL, şimdi KHK,

adı ileri

kendi geri demokrasi.

Faşizmin süslü hali.

Bizden geçti belki,

biliyorum.

Ama torunlar…

İkisi de kız.

Yarın başlarına ne örülür

kim bilir?

Göç etmek kaçmak mı,

kalmak direniş mi

bilemiyorum.

Tek umudum

suyun yolunu bulması.

Kurbağanın gözü çatlamadan.

Macit CÜNÜNOĞLU

BİR KUPLE HAYAT

Yetmiş altı yıl…

Bir gezegen dolusu yorgunluk

ve hâlâ avuç içimde atan

inatçı bir kalp.

Amasya’da doğdum,

taşın hafızası vardı orada,

Yeşilırmak konuşurdu geceleri,

cenazelerle saklambaç oynardık

musalla taşının gölgesinde.

Çocukluk dediğin,

ölümü erken tanımaktır bazen.

Babamın sesi sertti,

rakının buğusu ağır.

Bir tokat düştü mü hayata

uzun sürer yankısı.

Öldüğünde

utangaç bir sevinç geçti içimden,

affet Tanrım,

çocuk kalbi böyle işliyor.

Annem…

Göçle yoğrulmuş bir kadın.

Selanik’ten kopup gelmiş,

yoksulluğu “cankurtaran” diye adlandırmış.

Ekmek yokken

pişi vardı,

umut yokken

direnç.

Tokat’ta yatılı bir yalnızlık,

tuvalet köşelerinde gizli ağlayışlar.

Devlet baba bakıyordu bize,

meğer sistem sosyalmiş de

biz fark etmemişiz.

Sonra kitaplar…

Gaz lambasının titrek ışığında

Lenin,

Nisan Tezleri,

belde silah,

bir avuç hayâl.

Devrim sandığımız şey

meğer gençliğin ateşiymiş.

Öğretmen oldum,

sürgün oldum,

işçi oldum,

sendikacı,

kaçak,

mahkûm…

Bir tek şeye teslim olmadım:

susmaya.

Sevdiklerim öldü.

Önce annem, bir ay sonra karım,

sonra ağabeyim,

sonra gençliğim.

Bir mezarlık büyüklüğünde

hatıra taşıyorum içimde.

Oğlum…

Bir bölük asker,

bir gece,

Dağlıca.

Otuz altı saatlik cehennem.

“Vatan sağ olsun” dediler,

ben sustum.

Keşke vatan batsaydı da

evlatlar yaşasaydı.

Kızım…

Hayata benzeyen tek doğru cevap.

Torunlarım…

Zamanın beni affetme şekli.

Yetmiş altıma geldim.

Hâlâ müzik dinliyorum,

hâlâ kitap kokusu seviyorum,

hâlâ barış diyorum.

Demek ki yenilmemişim.

Bu şiir bir son değil.

Bu,

yaşadım demenin

en yalın hâli.

Ve bilinsin:

İnsan olmak,

bütün ideolojilerden

daha ağır bir sorumluluktur.

İşte bir kuple hayat 

Yolculuğum sonsuzluktur.

Macit CÜNÜNOĞLU

BAHARI BEKLERKEN

Her Mayıs

iki duygu girer içeri;

biri sevinç

biri hüzün

aynı kapıdan.

Birinde 1 Mayıs vardır

ter kokar avuçlar

ekmek kadar gerçektir umut.

Sonra altısı gelir ayın

bir ip sarkar gökyüzünden

Deniz’in boyu kadar genç

Yusuf’un bakışı kadar berrak

Hüseyin’in suskunluğu kadar onurlu.

Yıl bin dokuz yüz yetmiş iki

toprak erken yaşta

üç fidanı tanır.

On birinde

takvim durur benim için.

Bin dokuz yüz seksen iki…

"Onur" gider.

Lösemiyle savaşan

ince bir bedendi

ama yüreği

bu memlekete fazla gelirdi.

İki çocuk kalır avuçlarımda

iki yarım sabah

iki eksik gece.

Ayakta durmak

öğretilmez insana

öğrenilir.

Düştükçe.

Rezil olmadan

hayata tutunmak da

bir tür direniştir

kimse bilmez.

Bugünlerde

herkes yirmili yaşlarını asıyor duvarlara.

Gülüşler,

ince beller,

geleceğe inanmış bakışlar.

Ben askerlik fotoğrafımı koydum.

Güneş yanığı yüzümde

emir almayı öğrenmiş bir gençlik.

Yıl yetmiş.

Dal gibiyim

ama köklerim

çoktan toprağa yazılmış.

Bir buçuk ay sonra

sivil hayat geri gelir,

ben köye.

Tezkereyi

“er öğretmen” diye verirler.

Bilmezler

hayatın asıl dersini

henüz almadığımı.

Aslında

yazacaktım Onur’u.

Yirmi sekiz yaşında

ölmenin ne demek olduğunu.

Ama Denizler girdi araya.

Sonra Erdal…

On altı yaşında

bir çocuğun

nasıl idam edildiğini düşündüm.

Ben yetmiş altıya yürürken

o çocuklar

zamanın dışına asıldı.

O an anladım:

Benim acım

benim yüreğimde dursun.

Ama onların acısı

namuslu insanların

ortak yarası.

Her Mayıs

ateş benim ocağıma düşer

ama üç fidanın külü

milyonların yüreğinde

bayrak olur,

anıta dönüşür

susmaz.

Ve ben

her Mayıs

başımı eğerim.

Ne kendim için

ne yalnız geçmiş için…

İnsan kalabilen herkes için. 

Macit CÜNÜNOĞLU

ŞİİRİN DÜNYASI

Çağ, şiiri hızlı tüketti

paketledi, etiketledi, sattı.

Oysa biz

bir dizeyi günlerce cebinde taşıyan

insanlardık.

Nazım geçer aklımdan,

bir dünya haritası gibi açılır sesi,

vatan derken insanlığı kucaklayan

o büyük yürek.

Cemal Süreya dokunur omzuma,

bir kadın saçından düşer zaman,

aşk bir kelimeyle yaralanır.

Orhan Veli gelir sonra,

ceketinin cebinde deniz,

ayağında nasır,

dilinde sade ama sonsuz bir isyan.

Şimdi

şiir bağırıyor vitrinlerden,

çok satıyor,

çabuk tüketiliyor,

derinliği kadar değil

gürültüsü kadar alkışlanıyor.

Ben yine de

eski şairlerin arasına sığınıyorum,

tozlu sayfalarda nefes alıyorum.

Her dize bir yolculuk,

her okuma yeni bir şehir içimde.

Günlük hayat yorgun,

siyaset çamur,

eğitim yaralı.

İnsan insanı taşımakta zorlanıyor artık.

Geriye

bir tek liman kalıyor:

sanat.

Ve sanatın kalbinde

şiir atıyor.

Şiir,

kelimelerin kristal hâli.

Kolay değil,

bir ömürlük birikim ister.

Biraz acı,

biraz aşk,

biraz da susmayı bilmek.

Kelimeleri dansa kaldırırsın,

duygular utangaçça yaklaşır,

bir satır titrer,

sonra bir diğeri…

Ve ince ruhlara dokunan

o sessiz mucize doğar.

Popülist gürültüler geçer elbet,

hamaset yorulur,

pazar kapanır.

Ama iyi şiir kalır.

Klasik müzik gibi,

anlaşılması zaman ister

ama bir kez girince kana

çıkmaz.

Aşk da böyledir,

her yürek taşıyamaz.

DNA’larda karanfil açmalı,

kan kırmızı gül taşımalı.

Sonra…

ölçüyü boş ver,

kafiyeyi unut.

Şiirin anayasası yoktur zaten.

Yeter ki

bir yer olsun içimizde,

her şeyi söylemek mümkün. 

Yaklaşalım,

duyalım…

Anlatamasak bile

şiir bilsin.

Macit CÜNÜNOĞLU

HELENA'NIN GÖZYAŞLARI

Erken uyananların

sessiz bir kulübü vardır

kapısı gıcırdamaz,

içeri girince

zaman yavaşlar.

Güneş

utangaç bir çocuk gibi

ufuktan başını uzatırken

ben

hayata değil

önce kendime bakarım.

Derin bir sessizlik var,

ses değil bu,

insanın içinden geçen

uzun bir yankı.

İçeriden Vivaldi sızıyor,

Dört Mevsim…

Ama ben hâlâ karar veremedim

hangi mevsimdeyim.

Takvim bahar yakın diyor,

Ege ılıman,

imbat yüzümü okşuyor

bir ana eli gibi.

Ama gönlüm

sonbahardan geçiyor:

Eylül, Ekim, Kasım…

hazan ağır basıyor.

Karşımda komşu adalar,

uzaktan rembetiko,

sahilde

güzeller güzeli Helena

el sallıyor bana.

El değil bu,

geçmiş çağırıyor.

Birden

tarihi eşeliyorum,

toprak hafızasını açıyor.

1915’teyim.

Çok kalmam, demiştim

ama rakamlar tutuyor yakamdan.

Amasya…

Yirmi bir bin küsur insan,

yarısı kadar

başka diller, başka dualar.

Aynı sokak,

aynı çeşme,

aynı gökyüzü.

Nazım geliyor aklıma:

“Bu memleket bizim…”

Diyorum ki

hangimizin?

Marx fısıldıyor ardından:

“Başka türlü olamazdı.”

Belki.

Ama yine de soruyorum

kendi kendime:

Ayrılık niye?

Tanrı birken,

insan niye bu kadar çok?

Dinler inceldiği yerden kopsaydı,

kardeşlik daha sağlam olmaz mıydı?

Herkes inancını cebinde taşısaydı,

insanlık ortak payda olsaydı…

Heyhat!

Güzeller güzeli komşum Helena’nın

gözyaşları

hâlâ

içime akıyor.

Güneş yükseliyor,

sessizlik dağılıyor.

Ama bazı ayrılıklarda

hiç sabah olmuyor.

Macit CÜNÜNOĞLU

BİR ÖMÜR

Bu fotoğraf için ömrümü verdim

Oğlum, kızım

ve ben.

Evet, rakı içiyoruz,

doya doya, kana kana.

Ne bayram

ne yıldönümü,

sıradan mı sıradan bir gün.

Bizim gibi.

Beraber büyüdük,

beraber yaşlandık.

Oğlum elliyi gördü,

Kızım kırk yediyi.

Bense…

Zaman bana sayıları unutturdu.

Kimi der genç,

bana sorarsan

yüzyıllar geçti içimden.

Fena değildi geride kalan yıllar.

Bin dokuz yüz seksen ikide

annemiz koptu hayattan.

On iki Eylül’dü,

kolumuz kanadımız kırıktı.

Yaraları sardık,

acıya isim koymadan.

Karanlıkla aydınlık

sarılıp uyudu içimizde.

Her şeye rağmen

dik durmayı becerdik.

Her buluşmamızda

yüreğim sessizce ağlar.

Geçmiş dökülür

sayfa sayfa önüme.

Ey hayat,

benden ne istedin de

yetmedi sana?

Dünü çok özlüyorum.

Elimde kadehim,

sağ yanımda

oğlum ve kızım.

Yarınlara

utangaç bir umutla bakıyorum.

Duygusalım, evet.

Hiç şikâyet etmedim hâlimden.

Ama evlatlarım yanımdayken

coşar içim,

sessizce.

Heyecanımla,

yalnızlığımla içerim.

Dört torun verdiler bana,

Umudum var gelecekten.

Macit CÜNÜNOĞLU

İNADINA AŞK

Uzun zamandır

kitaplarla aram açık,

gözlerim çabuk yorulur artık

harfler küser bana.

Ama müzik…

İyi ki var.

Damarımda dolaşan kan gibisin,

susarsan

ben de susarım.

Siyaset mi?

Benden uzak, Tanrı’ya yakın olsun.

Bir gün bir ekran kazasıyla

bitti bütün inancım.

O gün

zihnim siyasetten istifa etti,

kimliğimi masaya bıraktım,

arkama bakmadan çıktım.

Felsefe başka,

psikoloji başka,

tarih…

Onun önünde dersime çalışmadan

konuşmam ben.

Belgesiz cümle kurmam,

kurarsam da

ayıptır söylemesi

haklı çıkarım.

Kırkından sonra

sanat oldu yaşam biçimim.

En çok müzik,

ekstrası: aşk.

Evet, aşk…

İnanması zor ama

gönlüm yirmi dört saat açık.

Bir acil servis gibi.

Gelen geri dönmez,

tecrübeyle sabit.

Son zamanlarda 

saha çalışmalarından 

uzak olsam da

bir el,

bir bakış

yetiyor bazen.

Delil yok,

parmak izi yok,

sadece

kişiye özel

bir kalp sıcaklığı.

Geriye

kapalı devre hayatlar kalır:

dört torun,

iki kadeh mey,

uzayan sohbetler.

Ulusal kanallar, dijital mecralar…

ödemeler evlatlardan.

Diziyle işim olmaz,

yarışma bana göre değil.

Benim derdim sinema.

Keşke film eleştirmeni olsaydım,

yakışırdı bana.

Fellini, Kubrick, Kurosawa…

Brando’yla büyüdük,

Delon’la serserileştik,

Niro’yla sertleştik.

Aynı mahallenin çocuklarıyız biz.

Bizden olanlar da vardı:

Fikret Hakan’ı tek geçerim.

Ülvi Uraz, Vahi Öz…

Hepsi iz bıraktı.

Kadınlara gelince…

Ah Fahriye abla.

Ve Müjde Ar.

Tam bitirecekken

hayat kaptı gitti.

Ama olsun.

Bu hayat boşuna yaşanmadı.

Selâm olsun geçen yıllara.

Tanrı bugünü aratmasın.

İnadına sanat,

inadına insan,

inadına aşk.

Macit CÜNÜNOĞLU

MAHUR VAKTİ

Bu akşam mahurdayım.

Gözlerinin rengindeyim.

Tarih: 6 Mayıs 1972.

İzmir'de bir şair...

Vapurun güvertesinde 

O mahur beste çalıyor: 

''Müjganla beraber ağlaşıyor''.

Ah Attila İlhan

Hiç yaşanmamış aşkların kahramanı

Üç fidan için parçalanan yürek

Bu kalp seni unutur mu?

Bu akşam mahurdayım.

''Açıldı gönlümün sevda kapısı...''

Nedense bu makamın aşığıyım.

Belki de yüksek perdeden başladığı içindir.

Gençlikten yaşlılığa geçen zaman gibi.

İlk başlarda delikanlıdır...

Giderek tempo düşer, finalde zayıflar.

Evet, ''Andıkça bütün ömrümü ruhum yine ağlar...''

Mahur duyguludur, hisleri kuvvetlidir.

''Anılar mazide kaldı artık...'' diyecek kadar derviştir.

Hele fasıl parçaları, gönül meyleder meye...

Gözler Giriftzen Asım Bey'i arar:

''Acırım aşık olupta yanana...''

Daha dün gece, Tamburi Cemil Bey'in misafiriydim...

Gönül okşayıcı peşrevleriyle yad ettik Kemençeci Nikolaki...

Çalan saz semaisi O'nun eseriydi.

Sadettin Kaynak'sız olur mu meşk:

Aldı sazı eline: ''Alem bizar oldu, benim zarımdan...'' 

dedi ve sahneye Lemî Atlı ustayı davet etti:

''Aman sâkî lûtfuna âmedeyim...'' sözleri girizgâh oldu. 

Sâkîmiz Ömer Hayyam, bestekârımız Emin Ongan:

''Ağlama harab gönlümü, gel gör neye döndüm...''

Bir köşede Hacı Ramazan, eller havada:

''Ayırma beni senden yaradan...'' derken...

Mahur neşelidir, şendir, meraklıdır.

Lavtacı Hristo ''Bakın şu kıza ne kadar Bülend...''

diyecek kadar.

Ayrıca küstahtır, Kaynak üstadın bestesinde:

''Ben güzele güzel demem, güzel benim olmayınca...''

Evet, bu akşam mahurdayım...

Zekâi Dede'nin gül kokulu bahçesindeyim.

Aman tanrım, bu ne samimiyet?

''Ben neler çekmekteyim bilsen, dil-î âvâreden...''

Boş geçmemek lâzım mahuru, hovardadır ruhu.

''Beyoğlu'nda gezersin, güzelleri süzersin...''

Aynen benim gibi.

O nedenle mahuru çok severim...

Ya o beni?

Sevse de sevmese de bu akşam mahurdayım.

Macit CÜNÜNOĞLU

"GELDİK GİDİYORUZ" DERKEN...

Ama “Geldik gidiyoruz” demeyeceğim,

daha yapacak çok işim var.

Topu topu

üç çeyrek yüzyıl yaşadım,

aceleye ne gerek var.

Önce torunlarımın

düğün halaylarını göreceğim,

sonra bir partinin 

tarihe gömülüşüne tanık olacağım.

Diyeceksiniz ki

“Hayâl görme.”

Haklısınız,

hayâl görmek bedava zaten.

Bırakın da

düşlerimde nefes alayım,

çünkü gerçeğin

boğazıma dolan tozundan

hiçbir şey anlamadım.

Ömrüm boyunca

basit hayatların

nasıl zorlaştırıldığını izledim.

Çocuklar hatırına sürdürülen

mutsuz evlilikler,

aşksız, sevdasız, tutkusuz

ömrünü törpüleyen insanlar…

Herkes

bir makinenin dişlisi,

aynı çark,

aynı gıcırtı.

Bu ne arkadaş?

Oysa dışarıda

kocaman bir dünya var.

Rengârenk çiçekler,

pamuk eller,

yeşil gözler,

cilveli bakışlar,

şuh kahkahalar…

Bir de mihrap yerindeyse

yemede yanında yat.

Sanat var meselâ.

insanı insan yapan o sihirli formül.

Tuval ol,

gönlün gökkuşağıyla dolsun.

Piyano ol,

tuşlarında kediler gezsin,

konçertolara ilham olsun.

Hamlet ol,

sahneye çık,

herkes hayran kalsın.

Hiçbir şey olamıyorsan

futbolcu ol,

insanlık seni ayakta alkışlasın.

Gördünüz mü,

hayat aslında

bu kadar basit.

Ama…

bir de siyaset gibi

kötü alışkanlıkların tutkunuysan,

ne yersen ye,

ruhen ölmüşsündür.

Bağışlayın

üst perdeden konuşuyorum,

ama tecrübeyle sabit:

Yıllardır izlerim parlamentoyu,

bir şiir duymadım kürsüden,

bir bağlama sesi de.

Varsa yoksa

kameraya bakıp

türkü söylemek:

“Tiridine tiridine bandım,

bedava mı sandın,

para verip aldım…”

Belki de haklılar,

milletvekili olmak

öyle kolay iş değil.

Marifet yetmez,

kimliğin sıkı olacak,

liderinle

dirsek temasın hissedilecek.

Kafa-kol ilişkilerini

söylememe gerek yok sanırım.

Gerisi kolay.

Tiridine de banarsın,

yarınların dibine de koyarsın.

Sonra çıkarsın meydanlara:

“Yandan Halimem yandan,

severim seni candan…”

İbo’yu da örgütlediysen

patlatırsın “Yalan yalanı”.

Halk coşar,

sen de coşarsın.

Yalanın bini bir para,

sandıkta

yüzde elli iki.

Finalde ne mi yaparsın?

Çek bir SİHA,

alçaktan uçsun.

Çek bir TOGG,

fakirin sofrasına konacak diye

dünyaya haykırırsın.

Ama ben…

“Geldik gidiyoruz” demeyeceğim.

Henüz

söylenecek çok sözüm,

yaşanacak çok düşüm var.

Macit CÜNÜNOĞLU

AKŞAMA DOĞRU

Akşama doğru

sözler de yorulur,

gürültü susar,

hakikat kalır geriye.

Gündüz bağıranlar

akşam olunca

aynaya bakamaz.

Koltuğun gölgesi uzar,

vicdan kısalır.

Bir ülke düşün

cehaletle idare edilir,

muhalefeti de

kaderine razı.

Al birini vur ötekine

ama yara hep aynı yerde.

Akşama doğru

demokrasi bir kelime olur,

herkes ağzında çiğner

kimse tadını bilmez.

Kurultaylar geçer,

bahanesi bol zamanlar…

Birlik çağrıları

hep yukarıdan aşağıya.

“Öpün beni” der güç,

alkışlar gecenin içine karışır.

Kimse sormaz

Magna Carta’yı,

1789'un ruhunu…

Zümrüdüanka sanılır

elde kalan serçe.

Ben siyasetçi derken

zarafet demiştim,

bilgi, incelik,

biraz da utanma…

Ama akşama doğru anladım:

halk neyse ayna da o.

Kubbelere çökerken akşam

dualardan çok kameralar vardı.

Secde eden huzurlu,

öteki dünya kederli.

Bir taş daha kondu

insanlığın ayrılığına.

Ve karanlık

usulca yaklaştı.

Ne sloganla geldi

ne marşla.

Sadece ışığı söndürdü

birer birer.

Akşama doğru

sormak zor gelir artık:

“Nereye gidiyoruz?”

Çünkü cevap

çoktan kararmıştır.

Macit CÜNÜNOĞLU

VEFASIZ ŞİİRLER

Silinmiş adımlarım

Yollar mı reddetti

Yoksa toprak mı

Belki rüzgâr

Ayak izlerimin hepsi yok olmuş.

Oysa dünya bu sabah  

yeniden kuruldu 

Ya dün?

Gece mi örttü ayak izlerimi.

Bak yine güneşin aydınlığında kayboldum.

Bilirim, sık sık başıma gelir

Ne zaman aşka yakın dursam

Önce başım döner

Sonra gölgem kaybolur.

Bir şarkı düşer dudaklarıma

Segâhtan: "Ayrılık Yaman Kelime..."

Ah be Sadettin usta,

yine damardan girdin...

"Ah" çektirdin yorgun gönlüme.

Öyleyse "kapat gözlerini, kimse görmesin..."

Madem şarkılar doğdu  segâhtan: "Ben seni unutmak için sevmedim..."

Of ki offf!

Hep geçmiş hep geçmiş 

Bırak artık yakamı 

Kaybolmak istiyorum anılarda, yarınlarda.

Zaten aşk için doğmuşum 

Ah çekmek için sık sık

segâhta dolaşırım.

İyi gelir yalnızlığıma...

Bir de kapanmayan yaralarıma.

Ne çok el tuttum

Ne çok gözde yitip gittim

Adına sonsuzluk diyorlar 

Bense sevdanın derinliği.

Evet, zamana yenildi hafızam

Silinmiş adımlarım 

Her sabah yeniden başlayan bir dünya vardı

Gece dünü örttü, 

Artık her şey yabancı.

Hayatımın emeği toz ve rüzgâr 

Sanki rüzgârın önündeki ince bir toz tabakası.

Yollar sahipsiz 

Yürüdüğüm sokaklar yabancı 

Biriktirdiğim anılar bir başkasının zihninde kök salmaz.

Yoksulluk ve kimsesizlik de hayatın içine karıştığında, kendi izini kendi karanlığıyla örter.

Dünya sizi öyle bir susturmuştur ki, varlığınız bir gürültü bile koparamaz.

​Hiç var olmamış gibi

​En çok can yakanı da budur; silinmiş adımlar, sadece geride bir iz bırakmamak değil, geçtiğiniz yolların hafızasından da kovulmaktır. 

Bir insanın yokluğu, arkasında bıraktığı boşluğun büyüklüğüyle ölçülür. 

İz bırakmayanların yokluğu ise hissedilmez; çünkü yerleri zaten hiçbir zaman dolmamış, 

hep boş kalmıştır

Bir vedanın vefasız şiiri gibi.

Macit CÜNÜNOĞLU

ŞİKÂYETİM YOK

ŞİKÂYETİM YOK 

Akşamın kendine özgü bir hissiyatı var,

Sanki bir yerlerden 

izin almış gibi.

Güneş mi el verdi, tanrı mı,

Yoksa çaresiz yalnızlık mı?

Ne yapsam çözemedim.

İçimde başka türlü bir 

çarpıntı var.

Ne alışıldık, ne de yabancı.

Sevda desem eksik kalıyor

Aşk desem fazla iddialı.

İkisi arasında bir yerde 

duruyor kalbim.

Adını koymaya cesaret edemediğim bir hâl.

Doğrusunu söylemek gerekirse...

Serseri bir ruh taşıdığım kesin.

İstanbul sokaklarında büyüdü.

Hayatı kaldırım taşlarından öğrendi.

Pera’da olgunlaştı

Galata’da gökyüzüne inandı.

Taksim’de diplomasını aldı.

Zaten kaybolmadan 

yaşanmaz ki bu şehir.

Gel de sevgisiz kal bu dünyada.

Gel de kalbinin kapılarını kapa.

Hesaplı duygular hiç bana göre değil...

Ölçülüp biçilmiş bakışlar.

Gözlerinin rengi önemli mi,

Bana bakman yeter. 

Gerisini kalbim tamamlar

Elbette kaybolmak isterim

bir şarkının orta yerinde,

bir cümlenin sonunda 

bir sevdanın en savunmasız anında.

Yaşın ne önemi var ki,

Gönül hâlâ sokaklarda yürüyorsa

Hâlâ bir el arıyorsa karanlıkta.

Tek derdim aşkta masumiyet

Yalana bulaşmamış yakınlıklarsa...

Kendini saklamayan gülüşler.

Sımsıcak sarılmalar

Utanmadan, sıkılmadan,

Hayata karşı dik duran insanlarla aynı safta olabilmek...

İşte bütün mesele bu.

Bir de küçük, ama derin bir dileğim var:

Yağmur altında yürümek,

Islanmayı dert etmeden.

Ruhumda kelimeler biriksin,

Taşsın, dökülsün topraklara.

Aşka şiir yazmalıyım,

İnandığımı inkâr etmeden.

Çok mu şey istiyorum bu hayattan?

Bazen haykırıyorum,

Ama sesim başkasına ulaşmıyor.

Özlemler sessizce akıyor  içime.

Geçmişin tortusu,

Yarınların belirsizliği.

Yine de şikâyetim yok

Geldik, gidiyoruz işte.

Macit CÜNÜNOĞLU