KİŞİLİKLİ BİR ŞEHİR: AMASYA

Betonla aynılaşıyor şehirler,

haritalar ezber bozuyor.

Bir avuç müteahhit,

bir ülkenin siluetini

kepçenin ucunda sallıyor.

Urfa Maraş’a benziyor

Uşak Tokat’a karışıyor;

şehirler adlarını unutuyor,

ağaçlar susuyor,

taş nefessiz kalıyor.

Ama Amasya

direniyor.

Yeşilırmak hâlâ nazlı,

kayalar hâlâ hafızalı.

Sağı kaya, solu kaya,

ortası Ali Kaya.

Bu şehir kendini saklamamış,

kendisi olarak kalmış.

Kırk yıl önceden kalan bir selâm.

vuruyor yüzüme:

“Hoş geldin” diyor taş,

“Geç kalmadın” diyor insan.

Elmalar bölünüyor,

kardeş payı oluyor hayat.

Bir ses, bir iyilik,

bir çocuğun tutunduğu gelecek

parlıyor gözlerde.

Minnet suskun ama derin.

12 Eylül’ün açtığı yaralara

insan merhemi sürülmüş.

Yukarıdan bakıyorum şehre:

Kral mezarları

Roma’dan Selçuklu’ya

Osmanlı’dan bugüne

aynı sessizlikle anlatıyor zamanı.

Bayrak dalgalanıyor,

davul sesi karışıyor akşama;

tarih burada

sadece anlatılmıyor,

yaşatılıyor.

Bir dostun sesi geliyor uzaktan,

memleket burnunda tüten;

Amasya

hasreti bile onurlu kılıyor.

Özlem duyarken anlıyorum:

Bazı şehirler

bozulmaz.

Bazı insanlar

kirlenmez.

Ve bazı yerler

ülkenin vicdanıdır.

Selam olsun Amasya’ya,

selam olsun

çıkarın dokunamadığı

güzel insanlığa.

Macit CÜNÜNOĞLU

Not: Esin kaynağım Cumhuriyet Gazetesi yazarı değerli SAY

Alper Akçam'a saygıyla.

AŞKALE'YE BİR İKİ!

Takvimler sustu

Ağustos’un beşi bin dokuz yüz kırk iki,

Bir cümle okundu kürsülerden

Ve o cümle

Bazı evlerin kapısına mühür oldu.

Gazeteler bağırıyordu sabahları,

Mürekkep kararmıştı vicdandan.

Karikatürlerde bir yüz,

Hep aynı yüz…

Adı yoktu,

Sadece işaret harfi vardı.

Defterlere insanlar yazıldı,

İsim değil — harf kondu yanlarına.

M, G, D…

Bir kalemin ucunda

Bir ömrün tartısı.

On beş gündü verilen süre,

On beş gün

Bir hayatı bozdurmak için.

Duvarlar satıldı,

Merdivenler el değiştirdi,

İstiklal Caddesi

Başını eğdi.

Kapılar çalındı ocak sabahlarında,

Soğuk yalnız havadan değildi.

Evler boşaldı,

Hatıralar haczedildi,

Bir fincanın dibi bile borç sayıldı.

Ve bir gün

Yük vagonları durdu peronda.

Kimse “nereye” diye sormadı,

Çünkü cevap zaten belliydi:

Aşkale.

Kürek verdiler ellerine,

Toprak ağırdı,

Hafıza daha ağır.

Kazılan sadece yol değildi,

İnsan onuru da gömülüyordu 

kar altına.

Yarı ücret, yarım hayat,

Borçtan düşülen nefesler…

Bazıları döndü,

Bazıları bir daha

Hiçbir takvimde yer bulamadı.

Bu bir vergi hikâyesi değil,

Bu bir harf hikâyesi değil.

Bu,

Bir devletin aynaya bakmayı unuttuğu,

Bir toplumun susarak 

suç ortağı olduğu

Uzun bir kışın şiiridir.

Ve Aşkale

Hâlâ soğuktur,

Çünkü orada

Sadece insanlar değil,

Adalet de üşümüştür.

Macit CÜNÜNOĞLU

SU YOLUNU ARARKEN

Akıp gidiyor hayat,

bir nehir gibi değil,

daha çok sızıntı halinde.

Acı, endişe, sevinç

aynı çuvala doldurulmuş,

omuzlarımızda taşınıyor.

Gelecek kaygısı en ağır yük,

ülke denen kelime

boğazda düğüm.

Barış, uzakta bir ses

kulağımıza değip geçiyor

ama kalmıyor.

Bir gün Su fısıldadı bana,

daha on beş yaşında,

oyunla dünya arasında ince bir çizgi.

“Eğitim sistemini beğenmedim” dedi,

ne büyük cümle

bu kadar küçük bir ağızdan.

Ne anlatılır ki?

Değişimi, kökünden sökülmüş düzeni,

ezber bozmayı değil

ezberi dayatmayı…

“Su çatlağını bulur” dedim,

masumiyetle geçiştirdim.

Ama sordu yine:

“Nasıl yani?”

İçim kan ağladı,

kelimelerim tutuklandı.

Ben bile anlamakta zorlanırken

bu dünyayı

bir çocuğa nasıl anlatılır karanlık?

Batı, batılılığını yitirmiş,

bizim topraklar

bataklık gibi ağır.

Nefes almak bile izinle,

hapishaneler dolu

düşüncelerle.

Bir zamanlar 141–142 vardı,

duvarlar yıkıldı sanmıştık.

Şimdi OHAL, şimdi KHK,

adı ileri

kendi geri demokrasi.

Faşizmin süslü hali.

Bizden geçti belki,

biliyorum.

Ama torunlar…

İkisi de kız.

Yarın başlarına ne örülür

kim bilir?

Göç etmek kaçmak mı,

kalmak direniş mi

bilemiyorum.

Tek umudum

suyun yolunu bulması.

Kurbağanın gözü çatlamadan.

Macit CÜNÜNOĞLU

BİR KUPLE HAYAT

Yetmiş altı yıl…

Bir gezegen dolusu yorgunluk

ve hâlâ avuç içimde atan

inatçı bir kalp.

Amasya’da doğdum,

taşın hafızası vardı orada,

Yeşilırmak konuşurdu geceleri,

cenazelerle saklambaç oynardık

musalla taşının gölgesinde.

Çocukluk dediğin,

ölümü erken tanımaktır bazen.

Babamın sesi sertti,

rakının buğusu ağır.

Bir tokat düştü mü hayata

uzun sürer yankısı.

Öldüğünde

utangaç bir sevinç geçti içimden,

affet Tanrım,

çocuk kalbi böyle işliyor.

Annem…

Göçle yoğrulmuş bir kadın.

Selanik’ten kopup gelmiş,

yoksulluğu “cankurtaran” diye adlandırmış.

Ekmek yokken

pişi vardı,

umut yokken

direnç.

Tokat’ta yatılı bir yalnızlık,

tuvalet köşelerinde gizli ağlayışlar.

Devlet baba bakıyordu bize,

meğer sistem sosyalmiş de

biz fark etmemişiz.

Sonra kitaplar…

Gaz lambasının titrek ışığında

Lenin,

Nisan Tezleri,

belde silah,

bir avuç hayâl.

Devrim sandığımız şey

meğer gençliğin ateşiymiş.

Öğretmen oldum,

sürgün oldum,

işçi oldum,

sendikacı,

kaçak,

mahkûm…

Bir tek şeye teslim olmadım:

susmaya.

Sevdiklerim öldü.

Önce annem, bir ay sonra karım,

sonra ağabeyim,

sonra gençliğim.

Bir mezarlık büyüklüğünde

hatıra taşıyorum içimde.

Oğlum…

Bir bölük asker,

bir gece,

Dağlıca.

Otuz altı saatlik cehennem.

“Vatan sağ olsun” dediler,

ben sustum.

Keşke vatan batsaydı da

evlatlar yaşasaydı.

Kızım…

Hayata benzeyen tek doğru cevap.

Torunlarım…

Zamanın beni affetme şekli.

Yetmiş altıma geldim.

Hâlâ müzik dinliyorum,

hâlâ kitap kokusu seviyorum,

hâlâ barış diyorum.

Demek ki yenilmemişim.

Bu şiir bir son değil.

Bu,

yaşadım demenin

en yalın hâli.

Ve bilinsin:

İnsan olmak,

bütün ideolojilerden

daha ağır bir sorumluluktur.

İşte bir kuple hayat 

Yolculuğum sonsuzluktur.

Macit CÜNÜNOĞLU

BAHARI BEKLERKEN

Her Mayıs

iki duygu girer içeri;

biri sevinç

biri hüzün

aynı kapıdan.

Birinde 1 Mayıs vardır

ter kokar avuçlar

ekmek kadar gerçektir umut.

Sonra altısı gelir ayın

bir ip sarkar gökyüzünden

Deniz’in boyu kadar genç

Yusuf’un bakışı kadar berrak

Hüseyin’in suskunluğu kadar onurlu.

Yıl bin dokuz yüz yetmiş iki

toprak erken yaşta

üç fidanı tanır.

On birinde

takvim durur benim için.

Bin dokuz yüz seksen iki…

"Onur" gider.

Lösemiyle savaşan

ince bir bedendi

ama yüreği

bu memlekete fazla gelirdi.

İki çocuk kalır avuçlarımda

iki yarım sabah

iki eksik gece.

Ayakta durmak

öğretilmez insana

öğrenilir.

Düştükçe.

Rezil olmadan

hayata tutunmak da

bir tür direniştir

kimse bilmez.

Bugünlerde

herkes yirmili yaşlarını asıyor duvarlara.

Gülüşler,

ince beller,

geleceğe inanmış bakışlar.

Ben askerlik fotoğrafımı koydum.

Güneş yanığı yüzümde

emir almayı öğrenmiş bir gençlik.

Yıl yetmiş.

Dal gibiyim

ama köklerim

çoktan toprağa yazılmış.

Bir buçuk ay sonra

sivil hayat geri gelir,

ben köye.

Tezkereyi

“er öğretmen” diye verirler.

Bilmezler

hayatın asıl dersini

henüz almadığımı.

Aslında

yazacaktım Onur’u.

Yirmi sekiz yaşında

ölmenin ne demek olduğunu.

Ama Denizler girdi araya.

Sonra Erdal…

On altı yaşında

bir çocuğun

nasıl idam edildiğini düşündüm.

Ben yetmiş altıya yürürken

o çocuklar

zamanın dışına asıldı.

O an anladım:

Benim acım

benim yüreğimde dursun.

Ama onların acısı

namuslu insanların

ortak yarası.

Her Mayıs

ateş benim ocağıma düşer

ama üç fidanın külü

milyonların yüreğinde

bayrak olur,

anıta dönüşür

susmaz.

Ve ben

her Mayıs

başımı eğerim.

Ne kendim için

ne yalnız geçmiş için…

İnsan kalabilen herkes için. 

Macit CÜNÜNOĞLU

ŞİİRİN DÜNYASI

Çağ, şiiri hızlı tüketti

paketledi, etiketledi, sattı.

Oysa biz

bir dizeyi günlerce cebinde taşıyan

insanlardık.

Nazım geçer aklımdan,

bir dünya haritası gibi açılır sesi,

vatan derken insanlığı kucaklayan

o büyük yürek.

Cemal Süreya dokunur omzuma,

bir kadın saçından düşer zaman,

aşk bir kelimeyle yaralanır.

Orhan Veli gelir sonra,

ceketinin cebinde deniz,

ayağında nasır,

dilinde sade ama sonsuz bir isyan.

Şimdi

şiir bağırıyor vitrinlerden,

çok satıyor,

çabuk tüketiliyor,

derinliği kadar değil

gürültüsü kadar alkışlanıyor.

Ben yine de

eski şairlerin arasına sığınıyorum,

tozlu sayfalarda nefes alıyorum.

Her dize bir yolculuk,

her okuma yeni bir şehir içimde.

Günlük hayat yorgun,

siyaset çamur,

eğitim yaralı.

İnsan insanı taşımakta zorlanıyor artık.

Geriye

bir tek liman kalıyor:

sanat.

Ve sanatın kalbinde

şiir atıyor.

Şiir,

kelimelerin kristal hâli.

Kolay değil,

bir ömürlük birikim ister.

Biraz acı,

biraz aşk,

biraz da susmayı bilmek.

Kelimeleri dansa kaldırırsın,

duygular utangaçça yaklaşır,

bir satır titrer,

sonra bir diğeri…

Ve ince ruhlara dokunan

o sessiz mucize doğar.

Popülist gürültüler geçer elbet,

hamaset yorulur,

pazar kapanır.

Ama iyi şiir kalır.

Klasik müzik gibi,

anlaşılması zaman ister

ama bir kez girince kana

çıkmaz.

Aşk da böyledir,

her yürek taşıyamaz.

DNA’larda karanfil açmalı,

kan kırmızı gül taşımalı.

Sonra…

ölçüyü boş ver,

kafiyeyi unut.

Şiirin anayasası yoktur zaten.

Yeter ki

bir yer olsun içimizde,

her şeyi söylemek mümkün. 

Yaklaşalım,

duyalım…

Anlatamasak bile

şiir bilsin.

Macit CÜNÜNOĞLU

HELENA'NIN GÖZYAŞLARI

Erken uyananların

sessiz bir kulübü vardır

kapısı gıcırdamaz,

içeri girince

zaman yavaşlar.

Güneş

utangaç bir çocuk gibi

ufuktan başını uzatırken

ben

hayata değil

önce kendime bakarım.

Derin bir sessizlik var,

ses değil bu,

insanın içinden geçen

uzun bir yankı.

İçeriden Vivaldi sızıyor,

Dört Mevsim…

Ama ben hâlâ karar veremedim

hangi mevsimdeyim.

Takvim bahar yakın diyor,

Ege ılıman,

imbat yüzümü okşuyor

bir ana eli gibi.

Ama gönlüm

sonbahardan geçiyor:

Eylül, Ekim, Kasım…

hazan ağır basıyor.

Karşımda komşu adalar,

uzaktan rembetiko,

sahilde

güzeller güzeli Helena

el sallıyor bana.

El değil bu,

geçmiş çağırıyor.

Birden

tarihi eşeliyorum,

toprak hafızasını açıyor.

1915’teyim.

Çok kalmam, demiştim

ama rakamlar tutuyor yakamdan.

Amasya…

Yirmi bir bin küsur insan,

yarısı kadar

başka diller, başka dualar.

Aynı sokak,

aynı çeşme,

aynı gökyüzü.

Nazım geliyor aklıma:

“Bu memleket bizim…”

Diyorum ki

hangimizin?

Marx fısıldıyor ardından:

“Başka türlü olamazdı.”

Belki.

Ama yine de soruyorum

kendi kendime:

Ayrılık niye?

Tanrı birken,

insan niye bu kadar çok?

Dinler inceldiği yerden kopsaydı,

kardeşlik daha sağlam olmaz mıydı?

Herkes inancını cebinde taşısaydı,

insanlık ortak payda olsaydı…

Heyhat!

Güzeller güzeli komşum Helena’nın

gözyaşları

hâlâ

içime akıyor.

Güneş yükseliyor,

sessizlik dağılıyor.

Ama bazı ayrılıklarda

hiç sabah olmuyor.

Macit CÜNÜNOĞLU

BİR ÖMÜR

Bu fotoğraf için ömrümü verdim

Oğlum, kızım

ve ben.

Evet, rakı içiyoruz,

doya doya, kana kana.

Ne bayram

ne yıldönümü,

sıradan mı sıradan bir gün.

Bizim gibi.

Beraber büyüdük,

beraber yaşlandık.

Oğlum elliyi gördü,

Kızım kırk yediyi.

Bense…

Zaman bana sayıları unutturdu.

Kimi der genç,

bana sorarsan

yüzyıllar geçti içimden.

Fena değildi geride kalan yıllar.

Bin dokuz yüz seksen ikide

annemiz koptu hayattan.

On iki Eylül’dü,

kolumuz kanadımız kırıktı.

Yaraları sardık,

acıya isim koymadan.

Karanlıkla aydınlık

sarılıp uyudu içimizde.

Her şeye rağmen

dik durmayı becerdik.

Her buluşmamızda

yüreğim sessizce ağlar.

Geçmiş dökülür

sayfa sayfa önüme.

Ey hayat,

benden ne istedin de

yetmedi sana?

Dünü çok özlüyorum.

Elimde kadehim,

sağ yanımda

oğlum ve kızım.

Yarınlara

utangaç bir umutla bakıyorum.

Duygusalım, evet.

Hiç şikâyet etmedim hâlimden.

Ama evlatlarım yanımdayken

coşar içim,

sessizce.

Heyecanımla,

yalnızlığımla içerim.

Dört torun verdiler bana,

Umudum var gelecekten.

Macit CÜNÜNOĞLU

İNADINA AŞK

Uzun zamandır

kitaplarla aram açık,

gözlerim çabuk yorulur artık

harfler küser bana.

Ama müzik…

İyi ki var.

Damarımda dolaşan kan gibisin,

susarsan

ben de susarım.

Siyaset mi?

Benden uzak, Tanrı’ya yakın olsun.

Bir gün bir ekran kazasıyla

bitti bütün inancım.

O gün

zihnim siyasetten istifa etti,

kimliğimi masaya bıraktım,

arkama bakmadan çıktım.

Felsefe başka,

psikoloji başka,

tarih…

Onun önünde dersime çalışmadan

konuşmam ben.

Belgesiz cümle kurmam,

kurarsam da

ayıptır söylemesi

haklı çıkarım.

Kırkından sonra

sanat oldu yaşam biçimim.

En çok müzik,

ekstrası: aşk.

Evet, aşk…

İnanması zor ama

gönlüm yirmi dört saat açık.

Bir acil servis gibi.

Gelen geri dönmez,

tecrübeyle sabit.

Son zamanlarda 

saha çalışmalarından 

uzak olsam da

bir el,

bir bakış

yetiyor bazen.

Delil yok,

parmak izi yok,

sadece

kişiye özel

bir kalp sıcaklığı.

Geriye

kapalı devre hayatlar kalır:

dört torun,

iki kadeh mey,

uzayan sohbetler.

Ulusal kanallar, dijital mecralar…

ödemeler evlatlardan.

Diziyle işim olmaz,

yarışma bana göre değil.

Benim derdim sinema.

Keşke film eleştirmeni olsaydım,

yakışırdı bana.

Fellini, Kubrick, Kurosawa…

Brando’yla büyüdük,

Delon’la serserileştik,

Niro’yla sertleştik.

Aynı mahallenin çocuklarıyız biz.

Bizden olanlar da vardı:

Fikret Hakan’ı tek geçerim.

Ülvi Uraz, Vahi Öz…

Hepsi iz bıraktı.

Kadınlara gelince…

Ah Fahriye abla.

Ve Müjde Ar.

Tam bitirecekken

hayat kaptı gitti.

Ama olsun.

Bu hayat boşuna yaşanmadı.

Selâm olsun geçen yıllara.

Tanrı bugünü aratmasın.

İnadına sanat,

inadına insan,

inadına aşk.

Macit CÜNÜNOĞLU

MAHUR VAKTİ

Bu akşam mahurdayım.

Gözlerinin rengindeyim.

Tarih: 6 Mayıs 1972.

İzmir'de bir şair...

Vapurun güvertesinde 

O mahur beste çalıyor: 

''Müjganla beraber ağlaşıyor''.

Ah Attila İlhan

Hiç yaşanmamış aşkların kahramanı

Üç fidan için parçalanan yürek

Bu kalp seni unutur mu?

Bu akşam mahurdayım.

''Açıldı gönlümün sevda kapısı...''

Nedense bu makamın aşığıyım.

Belki de yüksek perdeden başladığı içindir.

Gençlikten yaşlılığa geçen zaman gibi.

İlk başlarda delikanlıdır...

Giderek tempo düşer, finalde zayıflar.

Evet, ''Andıkça bütün ömrümü ruhum yine ağlar...''

Mahur duyguludur, hisleri kuvvetlidir.

''Anılar mazide kaldı artık...'' diyecek kadar derviştir.

Hele fasıl parçaları, gönül meyleder meye...

Gözler Giriftzen Asım Bey'i arar:

''Acırım aşık olupta yanana...''

Daha dün gece, Tamburi Cemil Bey'in misafiriydim...

Gönül okşayıcı peşrevleriyle yad ettik Kemençeci Nikolaki...

Çalan saz semaisi O'nun eseriydi.

Sadettin Kaynak'sız olur mu meşk:

Aldı sazı eline: ''Alem bizar oldu, benim zarımdan...'' 

dedi ve sahneye Lemî Atlı ustayı davet etti:

''Aman sâkî lûtfuna âmedeyim...'' sözleri girizgâh oldu. 

Sâkîmiz Ömer Hayyam, bestekârımız Emin Ongan:

''Ağlama harab gönlümü, gel gör neye döndüm...''

Bir köşede Hacı Ramazan, eller havada:

''Ayırma beni senden yaradan...'' derken...

Mahur neşelidir, şendir, meraklıdır.

Lavtacı Hristo ''Bakın şu kıza ne kadar Bülend...''

diyecek kadar.

Ayrıca küstahtır, Kaynak üstadın bestesinde:

''Ben güzele güzel demem, güzel benim olmayınca...''

Evet, bu akşam mahurdayım...

Zekâi Dede'nin gül kokulu bahçesindeyim.

Aman tanrım, bu ne samimiyet?

''Ben neler çekmekteyim bilsen, dil-î âvâreden...''

Boş geçmemek lâzım mahuru, hovardadır ruhu.

''Beyoğlu'nda gezersin, güzelleri süzersin...''

Aynen benim gibi.

O nedenle mahuru çok severim...

Ya o beni?

Sevse de sevmese de bu akşam mahurdayım.

Macit CÜNÜNOĞLU

"GELDİK GİDİYORUZ" DERKEN...

Ama “Geldik gidiyoruz” demeyeceğim,

daha yapacak çok işim var.

Topu topu

üç çeyrek yüzyıl yaşadım,

aceleye ne gerek var.

Önce torunlarımın

düğün halaylarını göreceğim,

sonra bir partinin 

tarihe gömülüşüne tanık olacağım.

Diyeceksiniz ki

“Hayâl görme.”

Haklısınız,

hayâl görmek bedava zaten.

Bırakın da

düşlerimde nefes alayım,

çünkü gerçeğin

boğazıma dolan tozundan

hiçbir şey anlamadım.

Ömrüm boyunca

basit hayatların

nasıl zorlaştırıldığını izledim.

Çocuklar hatırına sürdürülen

mutsuz evlilikler,

aşksız, sevdasız, tutkusuz

ömrünü törpüleyen insanlar…

Herkes

bir makinenin dişlisi,

aynı çark,

aynı gıcırtı.

Bu ne arkadaş?

Oysa dışarıda

kocaman bir dünya var.

Rengârenk çiçekler,

pamuk eller,

yeşil gözler,

cilveli bakışlar,

şuh kahkahalar…

Bir de mihrap yerindeyse

yemede yanında yat.

Sanat var meselâ.

insanı insan yapan o sihirli formül.

Tuval ol,

gönlün gökkuşağıyla dolsun.

Piyano ol,

tuşlarında kediler gezsin,

konçertolara ilham olsun.

Hamlet ol,

sahneye çık,

herkes hayran kalsın.

Hiçbir şey olamıyorsan

futbolcu ol,

insanlık seni ayakta alkışlasın.

Gördünüz mü,

hayat aslında

bu kadar basit.

Ama…

bir de siyaset gibi

kötü alışkanlıkların tutkunuysan,

ne yersen ye,

ruhen ölmüşsündür.

Bağışlayın

üst perdeden konuşuyorum,

ama tecrübeyle sabit:

Yıllardır izlerim parlamentoyu,

bir şiir duymadım kürsüden,

bir bağlama sesi de.

Varsa yoksa

kameraya bakıp

türkü söylemek:

“Tiridine tiridine bandım,

bedava mı sandın,

para verip aldım…”

Belki de haklılar,

milletvekili olmak

öyle kolay iş değil.

Marifet yetmez,

kimliğin sıkı olacak,

liderinle

dirsek temasın hissedilecek.

Kafa-kol ilişkilerini

söylememe gerek yok sanırım.

Gerisi kolay.

Tiridine de banarsın,

yarınların dibine de koyarsın.

Sonra çıkarsın meydanlara:

“Yandan Halimem yandan,

severim seni candan…”

İbo’yu da örgütlediysen

patlatırsın “Yalan yalanı”.

Halk coşar,

sen de coşarsın.

Yalanın bini bir para,

sandıkta

yüzde elli iki.

Finalde ne mi yaparsın?

Çek bir SİHA,

alçaktan uçsun.

Çek bir TOGG,

fakirin sofrasına konacak diye

dünyaya haykırırsın.

Ama ben…

“Geldik gidiyoruz” demeyeceğim.

Henüz

söylenecek çok sözüm,

yaşanacak çok düşüm var.

Macit CÜNÜNOĞLU

AKŞAMA DOĞRU

Akşama doğru

sözler de yorulur,

gürültü susar,

hakikat kalır geriye.

Gündüz bağıranlar

akşam olunca

aynaya bakamaz.

Koltuğun gölgesi uzar,

vicdan kısalır.

Bir ülke düşün

cehaletle idare edilir,

muhalefeti de

kaderine razı.

Al birini vur ötekine

ama yara hep aynı yerde.

Akşama doğru

demokrasi bir kelime olur,

herkes ağzında çiğner

kimse tadını bilmez.

Kurultaylar geçer,

bahanesi bol zamanlar…

Birlik çağrıları

hep yukarıdan aşağıya.

“Öpün beni” der güç,

alkışlar gecenin içine karışır.

Kimse sormaz

Magna Carta’yı,

1789'un ruhunu…

Zümrüdüanka sanılır

elde kalan serçe.

Ben siyasetçi derken

zarafet demiştim,

bilgi, incelik,

biraz da utanma…

Ama akşama doğru anladım:

halk neyse ayna da o.

Kubbelere çökerken akşam

dualardan çok kameralar vardı.

Secde eden huzurlu,

öteki dünya kederli.

Bir taş daha kondu

insanlığın ayrılığına.

Ve karanlık

usulca yaklaştı.

Ne sloganla geldi

ne marşla.

Sadece ışığı söndürdü

birer birer.

Akşama doğru

sormak zor gelir artık:

“Nereye gidiyoruz?”

Çünkü cevap

çoktan kararmıştır.

Macit CÜNÜNOĞLU

VEFASIZ ŞİİRLER

Silinmiş adımlarım

Yollar mı reddetti

Yoksa toprak mı

Belki rüzgâr

Ayak izlerimin hepsi yok olmuş.

Oysa dünya bu sabah  

yeniden kuruldu 

Ya dün?

Gece mi örttü ayak izlerimi.

Bak yine güneşin aydınlığında kayboldum.

Bilirim, sık sık başıma gelir

Ne zaman aşka yakın dursam

Önce başım döner

Sonra gölgem kaybolur.

Bir şarkı düşer dudaklarıma

Segâhtan: "Ayrılık Yaman Kelime..."

Ah be Sadettin usta,

yine damardan girdin...

"Ah" çektirdin yorgun gönlüme.

Öyleyse "kapat gözlerini, kimse görmesin..."

Madem şarkılar doğdu  segâhtan: "Ben seni unutmak için sevmedim..."

Of ki offf!

Hep geçmiş hep geçmiş 

Bırak artık yakamı 

Kaybolmak istiyorum anılarda, yarınlarda.

Zaten aşk için doğmuşum 

Ah çekmek için sık sık

segâhta dolaşırım.

İyi gelir yalnızlığıma...

Bir de kapanmayan yaralarıma.

Ne çok el tuttum

Ne çok gözde yitip gittim

Adına sonsuzluk diyorlar 

Bense sevdanın derinliği.

Evet, zamana yenildi hafızam

Silinmiş adımlarım 

Her sabah yeniden başlayan bir dünya vardı

Gece dünü örttü, 

Artık her şey yabancı.

Hayatımın emeği toz ve rüzgâr 

Sanki rüzgârın önündeki ince bir toz tabakası.

Yollar sahipsiz 

Yürüdüğüm sokaklar yabancı 

Biriktirdiğim anılar bir başkasının zihninde kök salmaz.

Yoksulluk ve kimsesizlik de hayatın içine karıştığında, kendi izini kendi karanlığıyla örter.

Dünya sizi öyle bir susturmuştur ki, varlığınız bir gürültü bile koparamaz.

​Hiç var olmamış gibi

​En çok can yakanı da budur; silinmiş adımlar, sadece geride bir iz bırakmamak değil, geçtiğiniz yolların hafızasından da kovulmaktır. 

Bir insanın yokluğu, arkasında bıraktığı boşluğun büyüklüğüyle ölçülür. 

İz bırakmayanların yokluğu ise hissedilmez; çünkü yerleri zaten hiçbir zaman dolmamış, 

hep boş kalmıştır

Bir vedanın vefasız şiiri gibi.

Macit CÜNÜNOĞLU

ŞİKÂYETİM YOK

ŞİKÂYETİM YOK 

Akşamın kendine özgü bir hissiyatı var,

Sanki bir yerlerden 

izin almış gibi.

Güneş mi el verdi, tanrı mı,

Yoksa çaresiz yalnızlık mı?

Ne yapsam çözemedim.

İçimde başka türlü bir 

çarpıntı var.

Ne alışıldık, ne de yabancı.

Sevda desem eksik kalıyor

Aşk desem fazla iddialı.

İkisi arasında bir yerde 

duruyor kalbim.

Adını koymaya cesaret edemediğim bir hâl.

Doğrusunu söylemek gerekirse...

Serseri bir ruh taşıdığım kesin.

İstanbul sokaklarında büyüdü.

Hayatı kaldırım taşlarından öğrendi.

Pera’da olgunlaştı

Galata’da gökyüzüne inandı.

Taksim’de diplomasını aldı.

Zaten kaybolmadan 

yaşanmaz ki bu şehir.

Gel de sevgisiz kal bu dünyada.

Gel de kalbinin kapılarını kapa.

Hesaplı duygular hiç bana göre değil...

Ölçülüp biçilmiş bakışlar.

Gözlerinin rengi önemli mi,

Bana bakman yeter. 

Gerisini kalbim tamamlar

Elbette kaybolmak isterim

bir şarkının orta yerinde,

bir cümlenin sonunda 

bir sevdanın en savunmasız anında.

Yaşın ne önemi var ki,

Gönül hâlâ sokaklarda yürüyorsa

Hâlâ bir el arıyorsa karanlıkta.

Tek derdim aşkta masumiyet

Yalana bulaşmamış yakınlıklarsa...

Kendini saklamayan gülüşler.

Sımsıcak sarılmalar

Utanmadan, sıkılmadan,

Hayata karşı dik duran insanlarla aynı safta olabilmek...

İşte bütün mesele bu.

Bir de küçük, ama derin bir dileğim var:

Yağmur altında yürümek,

Islanmayı dert etmeden.

Ruhumda kelimeler biriksin,

Taşsın, dökülsün topraklara.

Aşka şiir yazmalıyım,

İnandığımı inkâr etmeden.

Çok mu şey istiyorum bu hayattan?

Bazen haykırıyorum,

Ama sesim başkasına ulaşmıyor.

Özlemler sessizce akıyor  içime.

Geçmişin tortusu,

Yarınların belirsizliği.

Yine de şikâyetim yok

Geldik, gidiyoruz işte.

Macit CÜNÜNOĞLU

AH AMASYA

AH AMASYA

Uzun zamandır

uğramadım sana Amasya,

oysa hep aklımdasın.

İhmal dedikleri

insanın kendine gecikmesi 

belki de.

Kusura bakma toprağım,

şehirler de küser bazen

unutulunca.

İstanbul’dan sonra

adın düşer dilime,

tarihinle ağır,

taşın toprağın hazine.

Her kapıdan bir roman çıkar,

her sokakta

yarım kalmış bir masal.

Mabetler, türbeler,

sessizliğe yaslanmış dualar…

Pontus’un gölgesi

efsaneler bırakmış ardında.

Ferhat’ı suya yazmışsın,

Şirin’i kayalara.

Kızlar Sarayı

zamana karışmış bir kervan gibi.

Yeşilırmak geçer içimden,

vadinin kalbi gibi atar.

Toprak onunla doyar,

hatıralar onunla dirilir.

Huzurun adını

sana vermişler sanki.

Belki de

aşkların ilk taslağı

kıyında çizildi.

Amasyalı utangaçtır,

anılarını cebinde taşır.

Ar ile edep

başka türlü durur yüzünde.

Osmanlı’nın sesi

genlerinde hâlâ fısıltı.

Ama o günler geçti.

Şimdi üniversite var,

gençlik var,

yeni bir dil büyüyor şehirde.

Yalıboyu geceleri

rock’la uyanıyor,

Mahsuni sabaha karışıyor.

Eren Erbaş çaldığında

karlı kayın ormanları

seriliyor gözlerimin önüne.

Umut diyorum buna,

başka adı yok.

Gelsin istiyorum insanlar,

yüzbinlerce.

Kral mezarlarına çıksınlar,

kaleyi dolaşsınlar.

Tokat kebabına gömülüp

şehri seyretsinler.

Ziyere’de semaver,

Ebemü’de rakı…

Bunlar da birer ibadet.

Elma mevsimi şimdi,

misket kokusu

ömre bedel.

Bağ bozumu gelince

üzüm çağırır şarabı.

Ama…

Ermeni kardeşlerimiz yok artık.

En güzelini onlar yapardı.

Koparıldılar topraklarından.

Acı bir suskunluk kaldı geriye.

Ah Amasya…

Nelere kadirsin sen.

Hem vefalı

hem hoyratsın.

Onca hazineyi harcadın,

onca insanı yitirdin.

Kusura bakma ama

bazen Osmanlı'yı aratmıyorsun.

Macit CÜNÜNOĞLU

GÖNÜL İŞTE, ESTİ YİNE

GÖNÜL İŞTE, ESTİ YİNE 

Yetmiş altının kapısındayım

Saçlarımda zamanın beyaz imzası.

Bir ömür geçti avuçlarımdan

Kimi yara, kimi şarkı bırakarak.

Yirmi altıda baba oldum,

Çocuklar büyüdü, ben de onlarla.

Bir kadın vardı, genç yaşta giden,

Adı hâlâ kalbimde yarım bir cümle.

Şimdi dört torun gülüyor hayatıma,

En saf hâliyle yeniden başlıyorum.

Anladım ki en büyük servet

Aynı sofrada çoğalan nefesmiş.

Biraz müzik, biraz rakı,

Udun tellerinde saklı akşamlar.

Dünya gürültülü, siyaset hoyrat,

Ben kalbimin sesini dinliyorum.

Memleket zor bir sınavdan geçiyor,

Bayrak yorulmuş, umut yıpranmış.

Ama hâlâ direnen bir şey var içimde,

Adı: yarınlara inat yaşamak.

Dostlarım vardı, toprağa düşen,

Her biri bir çağdı omuzlarımda.

Gezdim, gördüm, sevdim, yandım,

Eksik kaldım ama pişman olmadım.

Aşka kapımı hiç kilitlemedim,

İnsanı sevdim, masumca.

Yalnızlığı öğrenirken

Rüyalarla barıştım çoğu gece.

Geriye kalan

Şişenin dibinde bir suskunluk,

Udun telinde bir hüzün

Ve gözü açık giden bir adam.

Bugün yetmiş beşinci yılım,

Dostlarıma sarılıyorum kelimelerle.

Selâm olsun güzel yüreklilere,

Selâm olsun güneşli günlere.

Macit CÜNÜNOĞLU

YOLCULUKLAR

Martıların kanadında Amasya

Bahar rüzgârları esiyor içimde,

Yılın daha başı

ama yüreğim erkenci bir çiçek gibi

zamansız açıyor.

Bir yerlerden çağrılıyorum,

bedenim değil de hatıralarım yola çıkıyor.

Nereye?

Belki memlekete,

belki çocukluğumun çamurlu sokaklarına.

Bir martının kanatlarındayım şimdi,

bulutlara yakın,

aşağısı masmavi.

Dağların gölgesi düşüyor denize,

bir şarkı dolanıyor dudaklarımda:

“Uçun kuşlar uçun,

İzmir’e doğru…”

Yelkovan kuşları uzaktan selâm duruyor,

erguvanlar bahçelerden el sallıyor.

Adalar yakın,

mimozalar altın sarısı,

davetkâr.

Tanrım, bu güzellik gerçek mi,

yoksa kısa bir rüya mı?

Silkiniyorum.

Biliyorum benim yolum

doğduğum topraklara çıkar.

Ve yüksek huzurlarınızda Amasya…

Yeşilırmak’ın can verdiği şehir.

Bizim oralarda martı yoktur,

güvercin vardır cami avlularında,

serçe vardır parkların çınarlarında.

Ama yine de soruyorum martıya:

“Götürür müsün beni sevdaya?”

İlk seferi olur onun da,

benim gibi.

İki kanatlı yolcu,

bembeyaz

delikanlı bir martı.

Varınca

ırmak kenarında çay içeriz,

çöreklerin en lezzetlisi benden.

Rıfkı amcadan yarım kilo pullu sazan…

Karaköy simidi yok, 

kusura bakmasın.

O yerken

ben de iki duble mehtap patlatırım.

Hüzzam dolaşır gecemde:

“Gecenin matemini

aşkıma örtüp sarayım…”

Yetmişi geçmiş yaş,

ama gönül hâlâ çocuk.

Memleket siyasetle çalkalanır,

baharlar beklenir.

Ben derim ki

bir kapansın cehennemin kapısı,

üstü kalsın,

güzellik bize yeter.

Amasya çok yakında 

bahar kokar,

erik dalları seslenir:

“Gel kopar beni,

nasıl olsa sahibim görmez.”

Bilirim,

meyveler paylaştıkça çoğalır.

Gecenin sessizliğinde ilerlerken

uzaktan meydanlar coşar,

genç sesler zincirleri kırar.

Ah gençliğim…

Bu yürek o bedende olsaydı…

Yine de razıyım.

İki duble rakı,

bir kuple şarkı,

bir ömür dolusu hatıra.

İşte

ben buyum.

Macit CÜNÜNOĞLU

NASIL BİLİRSİNİZ?

Barış hayâl ettim,

olmadı.

“Savaşsız dünya” diye bağırdım,

sesim duvarlara çarpıp geri döndü.

Sömürüsüz bir düşe inandım,

kavga verdim,

cezamı mahpus damlarında çektim.

Yine de vazgeçmedim.

Şimdi yetmişin üzerindeyim.

Torunların sesi var evde,

beni seven bir eş,

martılarla çiçekler yoldaşım.

Kahveyle camiyle aram yok,

bir küçük rakı,

bir kaç sigara

ve uzun susuşlarım var.

Emekli maaşıyla

kısa bir hayat hesabı tutuyorum.

Kimseye borcum yok,

sabıkam var,

o da siyasetten.

Alnı açık yaşadım,

bu en büyük lüksüm oldu.

Erasmus fısıldar kulağıma:

“Yaşarken ölümü düşünmem,

ölüm geldiğinde ben yokum.”

Benjamin Franklin ekler ardından:

“Öğrenme isteği bitti mi,

işte orada yaşlanırsın.”

O yüzden beynimi diri tutarım,

beden ne derse desin.

Geçenlerde rüyamda

Sharon Stone vardı,

bütün cazibesiyle.

Davetkârdı hayat,

ama bende tık yoktu.

Dostça gülümsedik,

kardeşçe ayrıldık.

Üzülmedim,

doğanın kanunlarıyla pazarlık yapılmaz.

Yalan dünya işte,

gençlikte hayâl sandıklarımız

yaşlılıkta gerçek oldu.

Kanaatkârım.

Müzik, edebiyat sığınağım,

biraz da eski alışkanlık: siyaset.

Fotoğraf çekerim,

anı biriktiririm.

Telefonum sessiz,

dostlarım az

çoğu toprağın altında.

Bundan sonra hayat 

değerliymiş,

öyle diyorlar.

“Kitap yaz” diye ısrar ederler.

Diyemem ki

yazacaklarımı yaşadım.

Ben yazar değilim,

kırk kere söyledim.

Yalnızca

yüreğimden sızanı

kâğıda bıraktım.

Okuyan sağ olsun,

okumayan da.

Geldik,

gidiyoruz bu fani dünyadan.

Arkamdan ne derler bilmem,

ama derlerse eğer:

“İyi bilirdik,”

işte bana bu

fazlasıyla yeter.

Macit CÜNÜNOĞLU