BAHARI BEKLERKEN

Her Mayıs

iki duygu girer içeri;

biri sevinç

biri hüzün

aynı kapıdan.

Birinde 1 Mayıs vardır

ter kokar avuçlar

ekmek kadar gerçektir umut.

Sonra altısı gelir ayın

bir ip sarkar gökyüzünden

Deniz’in boyu kadar genç

Yusuf’un bakışı kadar berrak

Hüseyin’in suskunluğu kadar onurlu.

Yıl bin dokuz yüz yetmiş iki

toprak erken yaşta

üç fidanı tanır.

On birinde

takvim durur benim için.

Bin dokuz yüz seksen iki…

"Onur" gider.

Lösemiyle savaşan

ince bir bedendi

ama yüreği

bu memlekete fazla gelirdi.

İki çocuk kalır avuçlarımda

iki yarım sabah

iki eksik gece.

Ayakta durmak

öğretilmez insana

öğrenilir.

Düştükçe.

Rezil olmadan

hayata tutunmak da

bir tür direniştir

kimse bilmez.

Bugünlerde

herkes yirmili yaşlarını asıyor duvarlara.

Gülüşler,

ince beller,

geleceğe inanmış bakışlar.

Ben askerlik fotoğrafımı koydum.

Güneş yanığı yüzümde

emir almayı öğrenmiş bir gençlik.

Yıl yetmiş.

Dal gibiyim

ama köklerim

çoktan toprağa yazılmış.

Bir buçuk ay sonra

sivil hayat geri gelir,

ben köye.

Tezkereyi

“er öğretmen” diye verirler.

Bilmezler

hayatın asıl dersini

henüz almadığımı.

Aslında

yazacaktım Onur’u.

Yirmi sekiz yaşında

ölmenin ne demek olduğunu.

Ama Denizler girdi araya.

Sonra Erdal…

On altı yaşında

bir çocuğun

nasıl idam edildiğini düşündüm.

Ben yetmiş altıya yürürken

o çocuklar

zamanın dışına asıldı.

O an anladım:

Benim acım

benim yüreğimde dursun.

Ama onların acısı

namuslu insanların

ortak yarası.

Her Mayıs

ateş benim ocağıma düşer

ama üç fidanın külü

milyonların yüreğinde

bayrak olur,

anıta dönüşür

susmaz.

Ve ben

her Mayıs

başımı eğerim.

Ne kendim için

ne yalnız geçmiş için…

İnsan kalabilen herkes için. 

Macit CÜNÜNOĞLU

ŞİİRİN DÜNYASI

Çağ, şiiri hızlı tüketti

paketledi, etiketledi, sattı.

Oysa biz

bir dizeyi günlerce cebinde taşıyan

insanlardık.

Nazım geçer aklımdan,

bir dünya haritası gibi açılır sesi,

vatan derken insanlığı kucaklayan

o büyük yürek.

Cemal Süreya dokunur omzuma,

bir kadın saçından düşer zaman,

aşk bir kelimeyle yaralanır.

Orhan Veli gelir sonra,

ceketinin cebinde deniz,

ayağında nasır,

dilinde sade ama sonsuz bir isyan.

Şimdi

şiir bağırıyor vitrinlerden,

çok satıyor,

çabuk tüketiliyor,

derinliği kadar değil

gürültüsü kadar alkışlanıyor.

Ben yine de

eski şairlerin arasına sığınıyorum,

tozlu sayfalarda nefes alıyorum.

Her dize bir yolculuk,

her okuma yeni bir şehir içimde.

Günlük hayat yorgun,

siyaset çamur,

eğitim yaralı.

İnsan insanı taşımakta zorlanıyor artık.

Geriye

bir tek liman kalıyor:

sanat.

Ve sanatın kalbinde

şiir atıyor.

Şiir,

kelimelerin kristal hâli.

Kolay değil,

bir ömürlük birikim ister.

Biraz acı,

biraz aşk,

biraz da susmayı bilmek.

Kelimeleri dansa kaldırırsın,

duygular utangaçça yaklaşır,

bir satır titrer,

sonra bir diğeri…

Ve ince ruhlara dokunan

o sessiz mucize doğar.

Popülist gürültüler geçer elbet,

hamaset yorulur,

pazar kapanır.

Ama iyi şiir kalır.

Klasik müzik gibi,

anlaşılması zaman ister

ama bir kez girince kana

çıkmaz.

Aşk da böyledir,

her yürek taşıyamaz.

DNA’larda karanfil açmalı,

kan kırmızı gül taşımalı.

Sonra…

ölçüyü boş ver,

kafiyeyi unut.

Şiirin anayasası yoktur zaten.

Yeter ki

bir yer olsun içimizde,

her şeyi söylemek mümkün. 

Yaklaşalım,

duyalım…

Anlatamasak bile

şiir bilsin.

Macit CÜNÜNOĞLU

HELENA'NIN GÖZYAŞLARI

Erken uyananların

sessiz bir kulübü vardır

kapısı gıcırdamaz,

içeri girince

zaman yavaşlar.

Güneş

utangaç bir çocuk gibi

ufuktan başını uzatırken

ben

hayata değil

önce kendime bakarım.

Derin bir sessizlik var,

ses değil bu,

insanın içinden geçen

uzun bir yankı.

İçeriden Vivaldi sızıyor,

Dört Mevsim…

Ama ben hâlâ karar veremedim

hangi mevsimdeyim.

Takvim bahar yakın diyor,

Ege ılıman,

imbat yüzümü okşuyor

bir ana eli gibi.

Ama gönlüm

sonbahardan geçiyor:

Eylül, Ekim, Kasım…

hazan ağır basıyor.

Karşımda komşu adalar,

uzaktan rembetiko,

sahilde

güzeller güzeli Helena

el sallıyor bana.

El değil bu,

geçmiş çağırıyor.

Birden

tarihi eşeliyorum,

toprak hafızasını açıyor.

1915’teyim.

Çok kalmam, demiştim

ama rakamlar tutuyor yakamdan.

Amasya…

Yirmi bir bin küsur insan,

yarısı kadar

başka diller, başka dualar.

Aynı sokak,

aynı çeşme,

aynı gökyüzü.

Nazım geliyor aklıma:

“Bu memleket bizim…”

Diyorum ki

hangimizin?

Marx fısıldıyor ardından:

“Başka türlü olamazdı.”

Belki.

Ama yine de soruyorum

kendi kendime:

Ayrılık niye?

Tanrı birken,

insan niye bu kadar çok?

Dinler inceldiği yerden kopsaydı,

kardeşlik daha sağlam olmaz mıydı?

Herkes inancını cebinde taşısaydı,

insanlık ortak payda olsaydı…

Heyhat!

Güzeller güzeli komşum Helena’nın

gözyaşları

hâlâ

içime akıyor.

Güneş yükseliyor,

sessizlik dağılıyor.

Ama bazı ayrılıklarda

hiç sabah olmuyor.

Macit CÜNÜNOĞLU

BİR ÖMÜR

Bu fotoğraf için ömrümü verdim

Oğlum, kızım

ve ben.

Evet, rakı içiyoruz,

doya doya, kana kana.

Ne bayram

ne yıldönümü,

sıradan mı sıradan bir gün.

Bizim gibi.

Beraber büyüdük,

beraber yaşlandık.

Oğlum elliyi gördü,

Kızım kırk yediyi.

Bense…

Zaman bana sayıları unutturdu.

Kimi der genç,

bana sorarsan

yüzyıllar geçti içimden.

Fena değildi geride kalan yıllar.

Bin dokuz yüz seksen ikide

annemiz koptu hayattan.

On iki Eylül’dü,

kolumuz kanadımız kırıktı.

Yaraları sardık,

acıya isim koymadan.

Karanlıkla aydınlık

sarılıp uyudu içimizde.

Her şeye rağmen

dik durmayı becerdik.

Her buluşmamızda

yüreğim sessizce ağlar.

Geçmiş dökülür

sayfa sayfa önüme.

Ey hayat,

benden ne istedin de

yetmedi sana?

Dünü çok özlüyorum.

Elimde kadehim,

sağ yanımda

oğlum ve kızım.

Yarınlara

utangaç bir umutla bakıyorum.

Duygusalım, evet.

Hiç şikâyet etmedim hâlimden.

Ama evlatlarım yanımdayken

coşar içim,

sessizce.

Heyecanımla,

yalnızlığımla içerim.

Dört torun verdiler bana,

Umudum var gelecekten.

Macit CÜNÜNOĞLU

İNADINA AŞK

Uzun zamandır

kitaplarla aram açık,

gözlerim çabuk yorulur artık

harfler küser bana.

Ama müzik…

İyi ki var.

Damarımda dolaşan kan gibisin,

susarsan

ben de susarım.

Siyaset mi?

Benden uzak, Tanrı’ya yakın olsun.

Bir gün bir ekran kazasıyla

bitti bütün inancım.

O gün

zihnim siyasetten istifa etti,

kimliğimi masaya bıraktım,

arkama bakmadan çıktım.

Felsefe başka,

psikoloji başka,

tarih…

Onun önünde dersime çalışmadan

konuşmam ben.

Belgesiz cümle kurmam,

kurarsam da

ayıptır söylemesi

haklı çıkarım.

Kırkından sonra

sanat oldu yaşam biçimim.

En çok müzik,

ekstrası: aşk.

Evet, aşk…

İnanması zor ama

gönlüm yirmi dört saat açık.

Bir acil servis gibi.

Gelen geri dönmez,

tecrübeyle sabit.

Son zamanlarda 

saha çalışmalarından 

uzak olsam da

bir el,

bir bakış

yetiyor bazen.

Delil yok,

parmak izi yok,

sadece

kişiye özel

bir kalp sıcaklığı.

Geriye

kapalı devre hayatlar kalır:

dört torun,

iki kadeh mey,

uzayan sohbetler.

Ulusal kanallar, dijital mecralar…

ödemeler evlatlardan.

Diziyle işim olmaz,

yarışma bana göre değil.

Benim derdim sinema.

Keşke film eleştirmeni olsaydım,

yakışırdı bana.

Fellini, Kubrick, Kurosawa…

Brando’yla büyüdük,

Delon’la serserileştik,

Niro’yla sertleştik.

Aynı mahallenin çocuklarıyız biz.

Bizden olanlar da vardı:

Fikret Hakan’ı tek geçerim.

Ülvi Uraz, Vahi Öz…

Hepsi iz bıraktı.

Kadınlara gelince…

Ah Fahriye abla.

Ve Müjde Ar.

Tam bitirecekken

hayat kaptı gitti.

Ama olsun.

Bu hayat boşuna yaşanmadı.

Selâm olsun geçen yıllara.

Tanrı bugünü aratmasın.

İnadına sanat,

inadına insan,

inadına aşk.

Macit CÜNÜNOĞLU

MAHUR VAKTİ

Bu akşam mahurdayım.

Gözlerinin rengindeyim.

Tarih: 6 Mayıs 1972.

İzmir'de bir şair...

Vapurun güvertesinde 

O mahur beste çalıyor: 

''Müjganla beraber ağlaşıyor''.

Ah Attila İlhan

Hiç yaşanmamış aşkların kahramanı

Üç fidan için parçalanan yürek

Bu kalp seni unutur mu?

Bu akşam mahurdayım.

''Açıldı gönlümün sevda kapısı...''

Nedense bu makamın aşığıyım.

Belki de yüksek perdeden başladığı içindir.

Gençlikten yaşlılığa geçen zaman gibi.

İlk başlarda delikanlıdır...

Giderek tempo düşer, finalde zayıflar.

Evet, ''Andıkça bütün ömrümü ruhum yine ağlar...''

Mahur duyguludur, hisleri kuvvetlidir.

''Anılar mazide kaldı artık...'' diyecek kadar derviştir.

Hele fasıl parçaları, gönül meyleder meye...

Gözler Giriftzen Asım Bey'i arar:

''Acırım aşık olupta yanana...''

Daha dün gece, Tamburi Cemil Bey'in misafiriydim...

Gönül okşayıcı peşrevleriyle yad ettik Kemençeci Nikolaki...

Çalan saz semaisi O'nun eseriydi.

Sadettin Kaynak'sız olur mu meşk:

Aldı sazı eline: ''Alem bizar oldu, benim zarımdan...'' 

dedi ve sahneye Lemî Atlı ustayı davet etti:

''Aman sâkî lûtfuna âmedeyim...'' sözleri girizgâh oldu. 

Sâkîmiz Ömer Hayyam, bestekârımız Emin Ongan:

''Ağlama harab gönlümü, gel gör neye döndüm...''

Bir köşede Hacı Ramazan, eller havada:

''Ayırma beni senden yaradan...'' derken...

Mahur neşelidir, şendir, meraklıdır.

Lavtacı Hristo ''Bakın şu kıza ne kadar Bülend...''

diyecek kadar.

Ayrıca küstahtır, Kaynak üstadın bestesinde:

''Ben güzele güzel demem, güzel benim olmayınca...''

Evet, bu akşam mahurdayım...

Zekâi Dede'nin gül kokulu bahçesindeyim.

Aman tanrım, bu ne samimiyet?

''Ben neler çekmekteyim bilsen, dil-î âvâreden...''

Boş geçmemek lâzım mahuru, hovardadır ruhu.

''Beyoğlu'nda gezersin, güzelleri süzersin...''

Aynen benim gibi.

O nedenle mahuru çok severim...

Ya o beni?

Sevse de sevmese de bu akşam mahurdayım.

Macit CÜNÜNOĞLU

"GELDİK GİDİYORUZ" DERKEN...

Ama “Geldik gidiyoruz” demeyeceğim,

daha yapacak çok işim var.

Topu topu

üç çeyrek yüzyıl yaşadım,

aceleye ne gerek var.

Önce torunlarımın

düğün halaylarını göreceğim,

sonra bir partinin 

tarihe gömülüşüne tanık olacağım.

Diyeceksiniz ki

“Hayâl görme.”

Haklısınız,

hayâl görmek bedava zaten.

Bırakın da

düşlerimde nefes alayım,

çünkü gerçeğin

boğazıma dolan tozundan

hiçbir şey anlamadım.

Ömrüm boyunca

basit hayatların

nasıl zorlaştırıldığını izledim.

Çocuklar hatırına sürdürülen

mutsuz evlilikler,

aşksız, sevdasız, tutkusuz

ömrünü törpüleyen insanlar…

Herkes

bir makinenin dişlisi,

aynı çark,

aynı gıcırtı.

Bu ne arkadaş?

Oysa dışarıda

kocaman bir dünya var.

Rengârenk çiçekler,

pamuk eller,

yeşil gözler,

cilveli bakışlar,

şuh kahkahalar…

Bir de mihrap yerindeyse

yemede yanında yat.

Sanat var meselâ.

insanı insan yapan o sihirli formül.

Tuval ol,

gönlün gökkuşağıyla dolsun.

Piyano ol,

tuşlarında kediler gezsin,

konçertolara ilham olsun.

Hamlet ol,

sahneye çık,

herkes hayran kalsın.

Hiçbir şey olamıyorsan

futbolcu ol,

insanlık seni ayakta alkışlasın.

Gördünüz mü,

hayat aslında

bu kadar basit.

Ama…

bir de siyaset gibi

kötü alışkanlıkların tutkunuysan,

ne yersen ye,

ruhen ölmüşsündür.

Bağışlayın

üst perdeden konuşuyorum,

ama tecrübeyle sabit:

Yıllardır izlerim parlamentoyu,

bir şiir duymadım kürsüden,

bir bağlama sesi de.

Varsa yoksa

kameraya bakıp

türkü söylemek:

“Tiridine tiridine bandım,

bedava mı sandın,

para verip aldım…”

Belki de haklılar,

milletvekili olmak

öyle kolay iş değil.

Marifet yetmez,

kimliğin sıkı olacak,

liderinle

dirsek temasın hissedilecek.

Kafa-kol ilişkilerini

söylememe gerek yok sanırım.

Gerisi kolay.

Tiridine de banarsın,

yarınların dibine de koyarsın.

Sonra çıkarsın meydanlara:

“Yandan Halimem yandan,

severim seni candan…”

İbo’yu da örgütlediysen

patlatırsın “Yalan yalanı”.

Halk coşar,

sen de coşarsın.

Yalanın bini bir para,

sandıkta

yüzde elli iki.

Finalde ne mi yaparsın?

Çek bir SİHA,

alçaktan uçsun.

Çek bir TOGG,

fakirin sofrasına konacak diye

dünyaya haykırırsın.

Ama ben…

“Geldik gidiyoruz” demeyeceğim.

Henüz

söylenecek çok sözüm,

yaşanacak çok düşüm var.

Macit CÜNÜNOĞLU

AKŞAMA DOĞRU

Akşama doğru

sözler de yorulur,

gürültü susar,

hakikat kalır geriye.

Gündüz bağıranlar

akşam olunca

aynaya bakamaz.

Koltuğun gölgesi uzar,

vicdan kısalır.

Bir ülke düşün

cehaletle idare edilir,

muhalefeti de

kaderine razı.

Al birini vur ötekine

ama yara hep aynı yerde.

Akşama doğru

demokrasi bir kelime olur,

herkes ağzında çiğner

kimse tadını bilmez.

Kurultaylar geçer,

bahanesi bol zamanlar…

Birlik çağrıları

hep yukarıdan aşağıya.

“Öpün beni” der güç,

alkışlar gecenin içine karışır.

Kimse sormaz

Magna Carta’yı,

1789'un ruhunu…

Zümrüdüanka sanılır

elde kalan serçe.

Ben siyasetçi derken

zarafet demiştim,

bilgi, incelik,

biraz da utanma…

Ama akşama doğru anladım:

halk neyse ayna da o.

Kubbelere çökerken akşam

dualardan çok kameralar vardı.

Secde eden huzurlu,

öteki dünya kederli.

Bir taş daha kondu

insanlığın ayrılığına.

Ve karanlık

usulca yaklaştı.

Ne sloganla geldi

ne marşla.

Sadece ışığı söndürdü

birer birer.

Akşama doğru

sormak zor gelir artık:

“Nereye gidiyoruz?”

Çünkü cevap

çoktan kararmıştır.

Macit CÜNÜNOĞLU

VEFASIZ ŞİİRLER

Silinmiş adımlarım

Yollar mı reddetti

Yoksa toprak mı

Belki rüzgâr

Ayak izlerimin hepsi yok olmuş.

Oysa dünya bu sabah  

yeniden kuruldu 

Ya dün?

Gece mi örttü ayak izlerimi.

Bak yine güneşin aydınlığında kayboldum.

Bilirim, sık sık başıma gelir

Ne zaman aşka yakın dursam

Önce başım döner

Sonra gölgem kaybolur.

Bir şarkı düşer dudaklarıma

Segâhtan: "Ayrılık Yaman Kelime..."

Ah be Sadettin usta,

yine damardan girdin...

"Ah" çektirdin yorgun gönlüme.

Öyleyse "kapat gözlerini, kimse görmesin..."

Madem şarkılar doğdu  segâhtan: "Ben seni unutmak için sevmedim..."

Of ki offf!

Hep geçmiş hep geçmiş 

Bırak artık yakamı 

Kaybolmak istiyorum anılarda, yarınlarda.

Zaten aşk için doğmuşum 

Ah çekmek için sık sık

segâhta dolaşırım.

İyi gelir yalnızlığıma...

Bir de kapanmayan yaralarıma.

Ne çok el tuttum

Ne çok gözde yitip gittim

Adına sonsuzluk diyorlar 

Bense sevdanın derinliği.

Evet, zamana yenildi hafızam

Silinmiş adımlarım 

Her sabah yeniden başlayan bir dünya vardı

Gece dünü örttü, 

Artık her şey yabancı.

Hayatımın emeği toz ve rüzgâr 

Sanki rüzgârın önündeki ince bir toz tabakası.

Yollar sahipsiz 

Yürüdüğüm sokaklar yabancı 

Biriktirdiğim anılar bir başkasının zihninde kök salmaz.

Yoksulluk ve kimsesizlik de hayatın içine karıştığında, kendi izini kendi karanlığıyla örter.

Dünya sizi öyle bir susturmuştur ki, varlığınız bir gürültü bile koparamaz.

​Hiç var olmamış gibi

​En çok can yakanı da budur; silinmiş adımlar, sadece geride bir iz bırakmamak değil, geçtiğiniz yolların hafızasından da kovulmaktır. 

Bir insanın yokluğu, arkasında bıraktığı boşluğun büyüklüğüyle ölçülür. 

İz bırakmayanların yokluğu ise hissedilmez; çünkü yerleri zaten hiçbir zaman dolmamış, 

hep boş kalmıştır

Bir vedanın vefasız şiiri gibi.

Macit CÜNÜNOĞLU

ŞİKÂYETİM YOK

ŞİKÂYETİM YOK 

Akşamın kendine özgü bir hissiyatı var,

Sanki bir yerlerden 

izin almış gibi.

Güneş mi el verdi, tanrı mı,

Yoksa çaresiz yalnızlık mı?

Ne yapsam çözemedim.

İçimde başka türlü bir 

çarpıntı var.

Ne alışıldık, ne de yabancı.

Sevda desem eksik kalıyor

Aşk desem fazla iddialı.

İkisi arasında bir yerde 

duruyor kalbim.

Adını koymaya cesaret edemediğim bir hâl.

Doğrusunu söylemek gerekirse...

Serseri bir ruh taşıdığım kesin.

İstanbul sokaklarında büyüdü.

Hayatı kaldırım taşlarından öğrendi.

Pera’da olgunlaştı

Galata’da gökyüzüne inandı.

Taksim’de diplomasını aldı.

Zaten kaybolmadan 

yaşanmaz ki bu şehir.

Gel de sevgisiz kal bu dünyada.

Gel de kalbinin kapılarını kapa.

Hesaplı duygular hiç bana göre değil...

Ölçülüp biçilmiş bakışlar.

Gözlerinin rengi önemli mi,

Bana bakman yeter. 

Gerisini kalbim tamamlar

Elbette kaybolmak isterim

bir şarkının orta yerinde,

bir cümlenin sonunda 

bir sevdanın en savunmasız anında.

Yaşın ne önemi var ki,

Gönül hâlâ sokaklarda yürüyorsa

Hâlâ bir el arıyorsa karanlıkta.

Tek derdim aşkta masumiyet

Yalana bulaşmamış yakınlıklarsa...

Kendini saklamayan gülüşler.

Sımsıcak sarılmalar

Utanmadan, sıkılmadan,

Hayata karşı dik duran insanlarla aynı safta olabilmek...

İşte bütün mesele bu.

Bir de küçük, ama derin bir dileğim var:

Yağmur altında yürümek,

Islanmayı dert etmeden.

Ruhumda kelimeler biriksin,

Taşsın, dökülsün topraklara.

Aşka şiir yazmalıyım,

İnandığımı inkâr etmeden.

Çok mu şey istiyorum bu hayattan?

Bazen haykırıyorum,

Ama sesim başkasına ulaşmıyor.

Özlemler sessizce akıyor  içime.

Geçmişin tortusu,

Yarınların belirsizliği.

Yine de şikâyetim yok

Geldik, gidiyoruz işte.

Macit CÜNÜNOĞLU

AH AMASYA

AH AMASYA

Uzun zamandır

uğramadım sana Amasya,

oysa hep aklımdasın.

İhmal dedikleri

insanın kendine gecikmesi 

belki de.

Kusura bakma toprağım,

şehirler de küser bazen

unutulunca.

İstanbul’dan sonra

adın düşer dilime,

tarihinle ağır,

taşın toprağın hazine.

Her kapıdan bir roman çıkar,

her sokakta

yarım kalmış bir masal.

Mabetler, türbeler,

sessizliğe yaslanmış dualar…

Pontus’un gölgesi

efsaneler bırakmış ardında.

Ferhat’ı suya yazmışsın,

Şirin’i kayalara.

Kızlar Sarayı

zamana karışmış bir kervan gibi.

Yeşilırmak geçer içimden,

vadinin kalbi gibi atar.

Toprak onunla doyar,

hatıralar onunla dirilir.

Huzurun adını

sana vermişler sanki.

Belki de

aşkların ilk taslağı

kıyında çizildi.

Amasyalı utangaçtır,

anılarını cebinde taşır.

Ar ile edep

başka türlü durur yüzünde.

Osmanlı’nın sesi

genlerinde hâlâ fısıltı.

Ama o günler geçti.

Şimdi üniversite var,

gençlik var,

yeni bir dil büyüyor şehirde.

Yalıboyu geceleri

rock’la uyanıyor,

Mahsuni sabaha karışıyor.

Eren Erbaş çaldığında

karlı kayın ormanları

seriliyor gözlerimin önüne.

Umut diyorum buna,

başka adı yok.

Gelsin istiyorum insanlar,

yüzbinlerce.

Kral mezarlarına çıksınlar,

kaleyi dolaşsınlar.

Tokat kebabına gömülüp

şehri seyretsinler.

Ziyere’de semaver,

Ebemü’de rakı…

Bunlar da birer ibadet.

Elma mevsimi şimdi,

misket kokusu

ömre bedel.

Bağ bozumu gelince

üzüm çağırır şarabı.

Ama…

Ermeni kardeşlerimiz yok artık.

En güzelini onlar yapardı.

Koparıldılar topraklarından.

Acı bir suskunluk kaldı geriye.

Ah Amasya…

Nelere kadirsin sen.

Hem vefalı

hem hoyratsın.

Onca hazineyi harcadın,

onca insanı yitirdin.

Kusura bakma ama

bazen Osmanlı'yı aratmıyorsun.

Macit CÜNÜNOĞLU

GÖNÜL İŞTE, ESTİ YİNE

GÖNÜL İŞTE, ESTİ YİNE 

Yetmiş altının kapısındayım

Saçlarımda zamanın beyaz imzası.

Bir ömür geçti avuçlarımdan

Kimi yara, kimi şarkı bırakarak.

Yirmi altıda baba oldum,

Çocuklar büyüdü, ben de onlarla.

Bir kadın vardı, genç yaşta giden,

Adı hâlâ kalbimde yarım bir cümle.

Şimdi dört torun gülüyor hayatıma,

En saf hâliyle yeniden başlıyorum.

Anladım ki en büyük servet

Aynı sofrada çoğalan nefesmiş.

Biraz müzik, biraz rakı,

Udun tellerinde saklı akşamlar.

Dünya gürültülü, siyaset hoyrat,

Ben kalbimin sesini dinliyorum.

Memleket zor bir sınavdan geçiyor,

Bayrak yorulmuş, umut yıpranmış.

Ama hâlâ direnen bir şey var içimde,

Adı: yarınlara inat yaşamak.

Dostlarım vardı, toprağa düşen,

Her biri bir çağdı omuzlarımda.

Gezdim, gördüm, sevdim, yandım,

Eksik kaldım ama pişman olmadım.

Aşka kapımı hiç kilitlemedim,

İnsanı sevdim, masumca.

Yalnızlığı öğrenirken

Rüyalarla barıştım çoğu gece.

Geriye kalan

Şişenin dibinde bir suskunluk,

Udun telinde bir hüzün

Ve gözü açık giden bir adam.

Bugün yetmiş beşinci yılım,

Dostlarıma sarılıyorum kelimelerle.

Selâm olsun güzel yüreklilere,

Selâm olsun güneşli günlere.

Macit CÜNÜNOĞLU

YOLCULUKLAR

Martıların kanadında Amasya

Bahar rüzgârları esiyor içimde,

Yılın daha başı

ama yüreğim erkenci bir çiçek gibi

zamansız açıyor.

Bir yerlerden çağrılıyorum,

bedenim değil de hatıralarım yola çıkıyor.

Nereye?

Belki memlekete,

belki çocukluğumun çamurlu sokaklarına.

Bir martının kanatlarındayım şimdi,

bulutlara yakın,

aşağısı masmavi.

Dağların gölgesi düşüyor denize,

bir şarkı dolanıyor dudaklarımda:

“Uçun kuşlar uçun,

İzmir’e doğru…”

Yelkovan kuşları uzaktan selâm duruyor,

erguvanlar bahçelerden el sallıyor.

Adalar yakın,

mimozalar altın sarısı,

davetkâr.

Tanrım, bu güzellik gerçek mi,

yoksa kısa bir rüya mı?

Silkiniyorum.

Biliyorum benim yolum

doğduğum topraklara çıkar.

Ve yüksek huzurlarınızda Amasya…

Yeşilırmak’ın can verdiği şehir.

Bizim oralarda martı yoktur,

güvercin vardır cami avlularında,

serçe vardır parkların çınarlarında.

Ama yine de soruyorum martıya:

“Götürür müsün beni sevdaya?”

İlk seferi olur onun da,

benim gibi.

İki kanatlı yolcu,

bembeyaz

delikanlı bir martı.

Varınca

ırmak kenarında çay içeriz,

çöreklerin en lezzetlisi benden.

Rıfkı amcadan yarım kilo pullu sazan…

Karaköy simidi yok, 

kusura bakmasın.

O yerken

ben de iki duble mehtap patlatırım.

Hüzzam dolaşır gecemde:

“Gecenin matemini

aşkıma örtüp sarayım…”

Yetmişi geçmiş yaş,

ama gönül hâlâ çocuk.

Memleket siyasetle çalkalanır,

baharlar beklenir.

Ben derim ki

bir kapansın cehennemin kapısı,

üstü kalsın,

güzellik bize yeter.

Amasya çok yakında 

bahar kokar,

erik dalları seslenir:

“Gel kopar beni,

nasıl olsa sahibim görmez.”

Bilirim,

meyveler paylaştıkça çoğalır.

Gecenin sessizliğinde ilerlerken

uzaktan meydanlar coşar,

genç sesler zincirleri kırar.

Ah gençliğim…

Bu yürek o bedende olsaydı…

Yine de razıyım.

İki duble rakı,

bir kuple şarkı,

bir ömür dolusu hatıra.

İşte

ben buyum.

Macit CÜNÜNOĞLU

NASIL BİLİRSİNİZ?

Barış hayâl ettim,

olmadı.

“Savaşsız dünya” diye bağırdım,

sesim duvarlara çarpıp geri döndü.

Sömürüsüz bir düşe inandım,

kavga verdim,

cezamı mahpus damlarında çektim.

Yine de vazgeçmedim.

Şimdi yetmişin üzerindeyim.

Torunların sesi var evde,

beni seven bir eş,

martılarla çiçekler yoldaşım.

Kahveyle camiyle aram yok,

bir küçük rakı,

bir kaç sigara

ve uzun susuşlarım var.

Emekli maaşıyla

kısa bir hayat hesabı tutuyorum.

Kimseye borcum yok,

sabıkam var,

o da siyasetten.

Alnı açık yaşadım,

bu en büyük lüksüm oldu.

Erasmus fısıldar kulağıma:

“Yaşarken ölümü düşünmem,

ölüm geldiğinde ben yokum.”

Benjamin Franklin ekler ardından:

“Öğrenme isteği bitti mi,

işte orada yaşlanırsın.”

O yüzden beynimi diri tutarım,

beden ne derse desin.

Geçenlerde rüyamda

Sharon Stone vardı,

bütün cazibesiyle.

Davetkârdı hayat,

ama bende tık yoktu.

Dostça gülümsedik,

kardeşçe ayrıldık.

Üzülmedim,

doğanın kanunlarıyla pazarlık yapılmaz.

Yalan dünya işte,

gençlikte hayâl sandıklarımız

yaşlılıkta gerçek oldu.

Kanaatkârım.

Müzik, edebiyat sığınağım,

biraz da eski alışkanlık: siyaset.

Fotoğraf çekerim,

anı biriktiririm.

Telefonum sessiz,

dostlarım az

çoğu toprağın altında.

Bundan sonra hayat 

değerliymiş,

öyle diyorlar.

“Kitap yaz” diye ısrar ederler.

Diyemem ki

yazacaklarımı yaşadım.

Ben yazar değilim,

kırk kere söyledim.

Yalnızca

yüreğimden sızanı

kâğıda bıraktım.

Okuyan sağ olsun,

okumayan da.

Geldik,

gidiyoruz bu fani dünyadan.

Arkamdan ne derler bilmem,

ama derlerse eğer:

“İyi bilirdik,”

işte bana bu

fazlasıyla yeter.

Macit CÜNÜNOĞLU

VEDA VAKTİ

 
"Amasya Fotoğraf  Platformu''nun değerli üyelerine gönül dolusu MERHABA. 
Evet, bugün 21 Ocak 2026, sevinerek duyuruyorum ki 10 bin üyeye ulaştık. 
Ne mutlu bizlere, nitelikli grubumuz hak ettiği üye barajına geldi. 
Bu sayfayı 19 Ağustos 2021 tarihinde kurdum. 
Bir gün önce de yaş günümü yakınlarım ve dostlarımla kutlamıştım.
Kadıköy Nazım Hikmet Kültür Merkezi'ne bitişik ''Güneşin Sofrası'' adlı mekânda. 
Yalnız o gün birlikte olduğum canım kardeşim, hemşerim, okul arkadaşım aramızda yok.
Maalesef O'nu o yıl sonsuzluğa yolcu ettik.
Şimdi Kandilli Mezarlığı'nda Kayahan ile karşı karşıya yatıyor.
Ne kadar özlüyorum bir bilseniz, Kayahan'ın deyişiyle ''yolu sevgiden geçenler elbet bir gün bir yerlerde buluşurmuş.''

Evet, bugün çok mutluyum.
Sosyal medya denilen mecranın Facebook sitesinde beş yıla yakın süredir aktif paylaşımlarda bulunuyorum.
Tabii bu süre zarfında nice arkadaşlar, dostlar kazandığım gibi epeyce de eleştirenim,  düşmanım oldu.
Canları sağ olsun, şu fani dünyada değmez ama fikirsel seviyeyi tutturmak zor zanaat.
Hele hele de tartışmanın hamurunda ideolojik fanatizm varsa, artık dilin kemiği yoktur...
Allah ne verdiyse saydırmak mübahtır.
Sakın yanlış anlamayın, bu konuda ben de sudan çıkmış ak kaşık değilim, hele de masumiyet...
Asla ve tasla, yaşıma başıma bakmadan fabrika ayarlarıma geri dönüp tutuşuyorum kavgaya.
Oysa ne kadar ayıp ve de küstahça.
Ama oluyor işte, kısa yoldan iş kazası deyip geçip gidelim.
O nedenle bilerek veya bilmeyerek kalp kırdıysam yegân yegân özür dilerim, lütfen bağışlasınlar.
Bu arada bir konuyu daha duyurmak isterim.
Yaşım geldi 76'ya...
Biliyorum daha önümde uzun yıllar var...
Araya kesin evlilik olmasa bile bir kaç aşk sıkıştırırım.
Çünkü evlilik kontenjanımı doldurdum, fiziki kotalar da müsait değil...
Öyleyse selâm olsun o günlere demenin vakti geldi de geçiyor.
En iyisi üstü kalsın deyip kenera çekilmek.
Yoksa dört kollu dört gözle beni bekliyor...
Eğer ben de Cününoğlu Macit'sem kısa vadede ona bu zevki asla yaşatmam, söz; yeminim olsun.

Gördünüz mü ne diyeceğimi de unuttum.
Hah, aklıma geldi.
Şöyleki efendim, bin yaşıma kadar yaşayamıyacağıma göre bu güzel bir o kadarda değerli  grubun yönetimini genç bir arkadaşımıza devretmeliyim.
Ne dersiniz?
Aldığım karar doğru değil mi?
Ayrıca atalarımız ne demiş: ''Ağaca dayanma kurur, insana güvenme ölür.''
Elbette tövbe tövbe ama...
Yine de şu devir meselesini bir düşünelim derim.
Varsa dinamik, yaratıcı, hümanist bir aday veya adaylar lütfen özelden bana yazsınlar.
Elbette bir 35'lik karşılığında 10 bin üyeli grubu seve seve devretmeye hazırım, lâkin küçük beyefendi Beyoğlulu, Göbek soyundan olacak, tek şartım bu, umarım anlayışla karşılanıp pazarlığa oturmaz...
İşte o zaman yıkılır çökerim...
Vallahi de billahi de grubun başına modaya uyup KAYYUM atarım!
Tamam mı dostlar, elbette yine buralarda olacağım...
Ara sıra takılırım.
Tekrar görüşmek umuduyla hoşça kalın, sevgiyle kalın can dostlar...
Sizleri seviyorum.


Macit CÜNÜNOĞLU
x

HÜZZAM VAKTİ

Güneşin battığı yerdeyim,

akşamın dudağında bir sızı.

Udum elimde,

Yanımda kadehim sessizce bekler.

Zaman, içinden geçilen 

bir nehir artık

ve ben hüzzamdayım.

Selahattin Pınar dolaşıyor odada,

her nota eski bir yaraya dokunur gibi.

Bu besteler

âşk olmadan yazılamaz,

belli ki usta

gönlünü aşka kiraya vermiş.

Çaldıkça genişliyor hayâlim,

duvarlar çekiliyor geriye,

hatıralar diziliyor karşıma

suskun bir alay gibi.

Yol uzuyor,

doğduğum topraklara varıyorum:

Amasya.

Mahzen’in serinliğinde 

alıyorum soluğu.

Muhacir Selim amcanın çocukları…

Gözlerinin çakırı

duvarlara sinmiş hâlâ.

Burası tek tekçi yer,

mezeler az

ama hesap namuslu.

İki dublede güzelleşir insan,

bir de tanıdık bir yüz denk gelirse

masa çoğalır,

sohbet derinleşir.

Gençliğim oturur karşıma,

rahmetli ağabeyim gülümser.

Mahzen bodrum katı

ama hayat yukarıdan akardı.

Yoksul, varsıl,

aynı kadehte buluşurduk.

Gelmedi mi biri uzun zamandır,

adı anılırdı.

Yaşıyorsa kadeh kalkar,

yaşamıyorsa

daha sessiz bir saygıyla 

yad edilirdi.

Bir devrin samimiyeti bu,

şimdi adı bile geçmeyen dostluklar.

Meyhane yoldaşlığı

rakı şişesinde balık olmak 

kadar derindi.

Düşünceler okyanus,

hülyalar Yeşilırmak yeşili.

Gecenin bir yerinde

ırmak seslenirdi:

“Mehtap indi,

şavkım yüreğinizde.”

Çakır keyif bedenler

aynalı kavak gibi sallanır,

menfezlerden bir şarkı sızardı geceye:

Ağla çeşmim…

Alemler değişmişti artık,

saki yoktu,

ehl-i dil çoktan dağılmıştı.

Ve ben

bir hüzzamın içinde

hem ağlardım

hem hatırlardım geçmişi.

Macit CÜNÜNOĞLU

SANAT ile HAYAT

Hayat bazen

omuzlarımıza çöken

isimsiz bir yorgunluktur.

Günler birbirinin kopyası,

kelimeler eksik,

umut sessiz.

Tam da o anda

çıkar karşımıza sanat;

kırık bir şarkının içinden,

yarım bir dizeden,

bir resmin köşesinde

unutulmuş bir bakıştan.

Sanat,

insanın kendine açtığı

en dürüst kapıdır.

Ne yargılar

ne acele eder.

Sadece anlatır.

Acıyı koyar önümüze,

sevinci de.

Özlemi, direnişi,

suskunluğu…

Olduğu gibi.

Bir keman sesi

yumuşatır içimizi,

bir şiir

kalbimizdeki pası çözer.

Uzun uzun baktığımız bir tablo

aslında

kendi içimizdir.

Sanat konfor değildir.

Açlığın, yoksulluğun, baskının

içinden süzülüp gelen

en eski sığınaktır.

Duvara çizilen bir resim,

fısıltıyla söylenen bir türkü

bize hâlâ

insan olduğumuzu hatırlatır.

Bir kitap açarsın,

yalnızlık geri çekilir.

Bir şarkı başlar,

yük hafifler.

Bir perde aralanır

ve anlarsın:

dert, sadece senin değildir.

Sanat,

hayatın sertliğine karşı

öğrendiğimiz zarif bir direniştir.

Sessiz,

inatçı,

derin.

Ve insan

sanata dokunduğu sürece

ne umudunu yitirir

ne de yolunu.

Macit CÜNÜNOĞLU

KOBRALAR(!)

Amasya'nın kaybolan değerlerinin başında Musiki Cemiyeti geliyordu. 
Bu konudaki görüşlerimi de sayfamızda açık seçik yazdım. 
Lâkin mevzunun asıl muhataplarından bugüne kadar bir ses çıkmadı.
Oysa gönül isterdi ki, en azından son yöneticileri bir kaç kelâm etsin.
Tık yok!
Belki tenezzül etmediler, belki de böylesi sosyal mecra paltformlarını ciddiye almadılar.
Her neyse, sebep ne olursa olsun, canları sağ olsun.
Gelelim bugün değineceğim asıl meseleye.
O da Amasyaspor'un dayanılmaz hâlleri.
1967 kuruluş yıllarını gayet iyi hatırlıyorum.
Hatta 3. Lig'deki ilk maçını Malatyasporla yapmış, 
2-0'da galip gelmişti.
O tarihlerde rahmetli ağabeyim Adnan Cününoğlu Türk Haberler Ajansı (THA) Amasya temsilcisi.
Onun adına misafir takım koçu Mikro Mustafa ile Şehir Oteli'nde röportaj yaptım.
Ve o devirlerde başlayan Amasyaspor macerası nereden nereye geldi.
Hacıyatmaz gibi düştü kalktı, bir türlü asansör takım olmaktan kurtulamadı.
Kader utansın diyeceğim ama böylesi iniş çıkışların bilimsel sebepleri var.
Başta popülizm hastalığı, 3. Lig'de olsa maçlar Çolağın Bağı'nda oynanmıyor...
Amatörlük sizlere ömür, tedavülden kalkalı asırlar olmuş!
Artık her şey para, her şey profesyonelce.
Kamyon arkasında deplasmana giden futbolcu cilalı taş devrinde kaldı!
Şimdi yeşil zamanı (DOLAR), bastırdı mı parayı her yer ''Yeşil Amasya''...
Peki, buna güç kuvvet yeter mi?
Kentin eti budu belli, şehirde fabrika hak getire, bacasız sanayi de tık yok, bağlar bahçeler yandı bitti keten helva modunda...
Sponsor olsun devlet, belediye...
Ancak nereye kadar?

Bu arada ekstra bir konuya daha değineceğim.
Takımımızın sıfatı ''Kobralar''...
Sahi böylesi iğrenç lakabı kim buldu?
Erkek işi olduğu belli, eril böbürlenip sokmalar!
Oysa ne yakışırdı ''Misketler'.
Ankara'nın misket havası, Amasya'nın mis kokulu elması.
Valla ben ''Kobralar'' yakıştırmasını hiç sevmedim, sevemedim.
Hatta Merzfon eşekleri denseydi daha şık olurdu, en azından buralıydı!
 
Neyse, son söz olarak; biliyorsunuz takımın başına ''Kayyum'' atandı.
Yahu bu kayyum işi ne moda oldu.
İktidarda sevdi bu numarayı...
Sevmediği, işine gelmediği belediye veya özel sektör  fark etmez; her türlü kurum veya kuruluşa basıyor kayyum soslu zokayı...
Ohhh, afiyet olsun!
Fakat bizim gibi düşük bütçeli illerde profosyonel spor dallarında iddialı olmak için takım beslemek halka verilecek en büyük cezadır.
Elbette verirsen coşkuyu gazı alçak sürünmeyle kobraların bir süre daha yaşar...
Aç kalınca da halkın kıçına kaçar!

Benden söylemesi, tez zamanda vazgeçin profesyonel zihniyetten, İzmir Altınordu Kulübü'nü örnek alın...
Çevik-Zeki-Ahlâklı sporcular yetiştirin her dalda...
Yoksa palavradan daha çok bağırır bu millet:
''Şampiyon Kobralar'' geliyor diye!
Eğer bu yoldaysanız herkese hayırlı işler...
Bana müsaade, hakikatin kendisiyle randevum var...
Sen de buyur sevindik başkan, belki iki tek atıp kentin yarınlarını konuşuruz...
Diyorsun ki su kalmadı, alarm veriyor.
Boşver şampiyonluk hayâlinden, kobralarına su taşımayı öğret...
Bak nasıl memnun olacaktır halk, yedi ceddine dua edecektir milleti susuz bırakmadığın için...
Haydi göreyim seni!

Macit CÜNÜNOĞLU