AMASYA GÜNLÜĞÜ

Uzun bir süredir Kadıköy'e inmemiştim. Nüfus cüzdanım ile ehliyetimi değiştireyim dedim ve randevu aldım.

Kadıköy Nüfus Müdürlüğü’nün güler yüzlü personeli işimi beş dakikada hallettiler.

Oradan sınıf arkadaşım İbrahim Kop’a uğradım.

Yılların mali müşaviri, aynı zamanda İstanbul Amasya Vakfı’nın kurucu önderlerinden.

Müthiş sevecen, hemşeri dostu haza beyefendi bir kimlik.

Kimin ne derdi varsa geri durmayan özelliği de âdeta karakteri olmuş.

Dostluğuyla daima övündüğümüz müstesna bir şahsiyet.

Bir iki memleket muhabbeti derken ver elini Kadıköy’ün marka emlakçısı Necati Böğürücü kardeşimin ofisi.

Tabii ofisten öte çok şey.

Sanki mini bir müze ziyareti yapmış oluyorsunuz.

Orijinal tablolar duvarları kaplamış, bir köşede Modalı

madam Ester’in piyanosu, seramik bibloların en seçkinleri ve Amerikan arabalar koleksiyonu…

Avizelerin hepsi Bohemya kristal…

Soft ışıklar altında berjer koltuklarda sohbetin derinliklerinde gezinmek.

İşte birkaç saatlik buluşmadan enstantaneler.

Necati’yi başarılarından ve ilkeli kişiliğinden dolayı çok severim.

Kısaca moda deyimle; adam gibi adamdır.

Tabii sohbetin ana teması Amasya olunca, lâf ola torba dola hasebiyle Necati’ye dedim ki; “fotoğrafa olan merakımı biliyorsun, gel bir Amasya albümü hazırlayalım.”

O da ne? “Derhal dostum” demez mi!

Şaştım kaldım, hatta başta şaka gibi geldi.

Özellikle bu devirde sözünün eri olmak, hiçbir ekonomik çıkarı

olmadan Amasya kültürü için para harcamak…

Olacak iş değil ama işin içinde Necati gibi kalite insanlar oldu mu oluyor.

Derhal albümü projelendirdik, mail yoluyla fotoğrafları ilettim…

On beş gün içinde “Class Emlak” imzasıyla albüm elimde.

Fevkalâde gurur duydum ve iyi ki böyle dostlarım olduğu için de minik bir ziyaretimle şükranlarımı ilettim.

İşte böyle değerli dostlarım.

Yalnız albüm ticari amaçla olmadığı için anı kabilinden

20-25 adet bastırılmış.

Bu nedenle telefonları kayıtlı hemşerilerimize WhatsApp üzerinden

PDF olarak iletildi.

Bu vesileyle sevgili arkadaşım Necati Böğürücü’ye bir kez daha

buradan teşekkür ediyor, sağlıklı ömürler diliyorum.

Saygılarımla.

Macit CÜNÜNOĞLU

KIZIM SILA'DAN SILAYA

Bugün Pazar, hava güneşli, serçelerin keyfi  yerinde.
Bahçemizdeki çam ağaçlarında âdeta dans ediyorlar.
Balkonumdaki küpe çiçeklerinin yanına bu yıl
yasemin de ilave ettim…
Karanfil kokusuyla harmanlanıp ortamı mis gibi yaptılar.
Bu arada günlük rutinim gereği bir film izledim.
Adı: Nomandland, Oscar ödüllü.
Baş rolde Frances McDormand oynuyor.
Çok severim, bana göre Hollywood’un gerçek yıldızlarından.
Tabii bir iki kitap karıştırmayı da ihmal etmedim.
Fonda da her zamanki gibi caz klasikleri.
Netice itibariyle sonsuzluğa doğru yuvarlanıp gidiyoruz işte…
Derken son zamanlarda kızım Sıla’nın yazdıklarına kafayı taktım.
Ciddi ciddi psikoloji, felsefe yazıyor.
Oysa işletme okudu, yıllardır da özel sektörde çalışıyor.
Ancak parayla işi yok, insanca yaşamanın aracı olarak görüyor.
Özetle “helva” demesini de “halva” demesini de biliyor.
Dilerim bu özelliği torunlarıma da geçer.

Fakat yazılarında işlediği konuları dikkatli okuyunca
ister istemez gençlik yıllarıma gidiyorum.
Şöyle ki, benim kuşağım da sağlam kitapseverdi.
Başta sosyoloji, felsefe okurdu.
Bilhassa siyasi tarih mevzusunda uzmandılar.
Hele hele de Sovyetler Birliği tarihini bilmeyen sınıfta kalırdı!
Bir George Politzer’in “Felsefenin ilkeleri” kitabı vardı ki,
solculuğa girişin alfabesi kabul edilirdi.
Çoğu genç 18’li yaşlarda Hegel’i tanımış, Marx’la dost olmuş,
“Diyalektik materyalizm”in engin sularında yüzmeye başlamıştı.
Aristotales’e, Heraklit’e kırk yıllık akraba diye bakılıyordu.
Metafizik çoktan reddedilmiş, dogmatizme asla yer yok…
Burjuva demokrasisi küçümsenmiş, varsa yoksa devrim ülküsü.
Bir de final sahnesi: Tabii ki “Proletarya diktatörlüğü”…
Breh breh!
Bir ömür böyle geçti.
Geriye de yıkılan hayâller, sönmüş umutlar kaldı.
Ancak pişmanlık var mı derseniz: Asla.
Sadece zamanın ruhuydu diye cevaplandırabilirim…
68 kuşağı olarak tarih sahnesindeki yerimizi alıp rolümüzü oynadık…
Ve büyük bir yenilgiyle de dersimizi alıp köşemize çekildik.
Ama olgunlaşmış düşünsel dünyamızı hep koruyup besleyerek.
Çoğu yoldaş da iyi bir yazar-gazeteci-politikacı oldu.
Örneğin Erdal Öz, Zülfü Livaneli, Ahmet Ümit, Hakan Aksay vd.
Eski TKP’li Mehmet Uçum da sultanımıza “Baş danışman” oldu!
Daha ne olsun.

Bu arada kızım Sıla’ya bir kez daha teşekkür ediyorum…
Beni yıllar öncesine götürüp anılarımı tazeleme fırsatı verdiği için.
İyi ki var, iyi ki gerçek bir okur-yazar.
Ne mutlu ona, gurur kaynağım benim.
Şımarıklığım da affola.

Macit CÜNÜNOĞLU

AÇLIK

 Dün akşam ilkokul ve ortaokuldan sınıf arkadaşım

Hünkâr Ülkü Doğan ile telefonda konuştuk.

Belirli bir mevzu yok, dereden tepeden hayattan sanattan

söz ettik.

Nihayetinde geldik son çalışmasına.

Tablosunun adını “AÇLIK” koymuş.

Yani çağımızın temel sorunlarından birini tuvaline yansıtmış.

İyi de yapmış, çünkü bambaşka bir çağda yaşıyoruz.

Ayrıca kendi kendine yeten ülke masalı da çok gerilerde kaldı.

Artık market-pazar artığından, çöp konteynerlerinden beslenen

yoksul halk yığınlarımız var.

Her ne kadar iktidar yanlısı medya organları pembe tablolar çizse de hayatın gerçekleri öyle değil.

Ciddi anlamda ekmek mücadelesi veriliyor.

On altı milyon emeklinin büyük bölümü de golü yemiş durumda, ucuz kıyma kuyruklarında ömür tüketiyor.

Üstelik sabahın ayazını yiye yiye.

Sakın yanlış anlaşılmasın, derdim siyaset yapmak değil.

O işi yapan yapıyor.

Benim üzerinde durduğum konu insanlık sorunu.

Ülke milliyet beni ilgilendirmiyor…

Ama iş açlık işsizlik gibi temel meselelere gelince akan sular duruyor, duyarlı yürekler paramparça oluyor.

O nedenledir ki Hünkâr gibi değerli sanatçılarımızın

hassasiyetini daha iyi anlayabiliyorum.

Ve “AÇLIK” gibi temaları işlemelerine saygı duyuyorum.

Ayrıca toplumun kaçta kaçı sokağın hikâyesini merak ediyor?

Hangi televizyon dizisinde ülkenin acı gerçekleri anlatılıyor?

Cevap belli: “Kurtlar vadisi”-“Arka sokaklar” ile geçen ömürler!

Gelelim Amasya’ya, bizim topraklara.

Kâğıt üzerinde 40 bin hane olduğu gözüküyor.

Mübarek Ramazan’ı da yaşıyoruz, bereket ayını.

Ancak kimin tarafından (STK’lar dahil) örgütlendiği önemli değil, yardım kolileri medyada çarşaf çarşaf dolaşıyor.

Çok merak ediyorum, ihtiyaç sahibi kaç aileye ulaşıyor ve

bunların kent nüfusuna oranı ne?

% 10 mu, % 20 mi, veya daha mı fazla?

İşte bu husus önemli, çünkü dilenci durumuna düşürdüğümüz

binlerce insanımız var.

Yalnız Amasya’da değil, ülkenin dört bir tarafında.

Sonra da 55 milyon dolar ödeyerek uzaya yolcu gönderiyoruz,

adına da “astronot” diyoruz…

Ve bu durumla da övünen milyonlarca vatandaşımız

meydanları dolduruyor ve haykırıyor:

“Reis, Türkiye seninle gurur duyuyor!”

Ama halkımızın büyük bölümü aç, yardıma muhtaç.

Yeterli beslenemiyor ve aç sefil yarın endişesi ile yaşıyor.

Yine de lâfı daha fazla uzatmadan hoş geldin Ramazan diyelim, sofranızda bereket olmasa bile gözlerinizdeki ışık, yüreğinizdeki ateş sönmesin.

Macit CÜNÜNOĞLU

İstanbul'dan Amasya'ya...

"Dalgalandım da duruldum..." Müzeyyen Senar söylüyor.

İnanın yüreğimin ta derinliklerine işliyor.

Yine akşama yolculuk başladı, yine duygu dolu saatler.

Evet, bedenim yorgun ve yaşlı…

Ya ruhum?

Kafir beynimi rahat bırakmıyor.

Alttan alta hâlâ aşk peşinde.

Neyse ki onu dinlemiyorum…

Yoksa kim tutar beni(!)

Şaka bir yana, yaşlılıkta hatıralar işe yarıyor.

Bozdur bozdur yazıya dök.

Gez İstanbul’u, Adalar’a uzan…

Mimozalar topla, erguvanlar altında şiirlerle yaşa.

Aşiyan’da Orhan Veli, mezarı buram buram gençlik kokuyor.

Az ilerisinde Yahya Kemal, son faslın nağmelerinde

aşk yaşıyor.

Yelkovan kuşları yine Boğaz’da martılarla kanat çırpıyor.

Çamlıca uzun boyuyla tepeden bakıyor aziz İstanbul’a.

Ancak gözleri yaşlı, bağrına dikildi altı minareli cami.

Oysa minik ormanlarıyla o ağacın altıydı.

Neyse, oradan geçtik Amasya’ya.

Doğduğum topraklara.

Bir iki tur attım ırmak boyunca.

Çınar ağacının komşusu Örnek Otel’de yer ayırttım.

Şehrin göbeği sayılır, her tarafa yakın.

Bir çırpıda uzandım Selağzı’na…

Önce Kale’yi selâmladım, sonra Mahzen’i ziyaret ettim.

Gençlik yadigârıdır mekân, bir yirmilik rakı söyledim…

Peşinden açtım muhabbeti, bilhassa muhacir hikâyelerini.

Muhakkak ki katılan olacaktır.

Yad etttim Süer kardeşleri, Selim Salim amcaları.

Nurlar içinde yatsın aziz hemşerilerim.

Meyhane kültürünü Amasyalılara öğrettiler.

İtibarı taşırmadan da hesabı ödeyip ufak ufak müsaade istedim.

Hükümet köprüsü beni bekliyor.

Irmağı, Gümüşlü camisini seyrettim doya doya.

Yok olan mahalleme el salladım, çünkü çocukluğum gençliğim

orda saklı.

Fazla duygusal olmanın lüzumu yok, gözyaşlarımı içime akıtıp,

yoluma devam ettim.

İstikâmet İlâankaya üzerinden Kuş köprü.

Ama yol üzerinde inşa edilen Hilton otelinin duvarına işemeyi

ihmal etmedim…

Biliyorum ki kesinlikle sağ omzuma sevap yazılacaktır!

Ayrıca yitip giden parkları için ah eden hemşerilerimi de

desteklemiş olurum.

Bu arada aktif olan Kumacık hamamına girdim…

Havlet sonrası kese ile ilif iyi gider.

Sonra selin getirdiği taşın yanındaki yoldan Savadiye’ye çıktım.

Ulu Mama beni bekliyor, istavroz çıkartmasam da ayazmasından

su içmeyi unutmadım.

Çok uzaklarda yaşayan Ermeni ahpariglerimi de selâmladım.

Evet, bugünlük bu kadar hasbıhal yeter.

Ramazan süresince Amasya gezilerime devam edeceğim.

Yeter ki sayfamızı takip etmeyi sürdürün…

Ki hatıralar zenginleşip yazıya dökülsün.

Ne demişler: “Söz uçar, yazı kalır.”…

Hele de mevzu Amasya olunca gerisi teferruattır.

Nokta!

İstanbul’dan canım memleketime gani gani selâmlar.

Macit CÜNÜNOĞLU

BİR IŞIK DA SİZ TUTUN

 

 

Kentler insanlarla güzelleşir veya çirkinleşir.

“Bakarsan bağ olur, bakmazsan dağ olur” sözü

durduk yere söylenmemiştir.

En güzel örneği de Amasya.

Atalarımızdan güzel bir kent devraldık, ama

çirkinleştirmek için elimizden geleni yaptık.

Sorumlusu sadece siyasiler değil, elbirliğiyle

bu sonucu hazırladık.

Neyse, olan olmuş bir kere.

Fazla lâfın lüzumu yok, öyleyse ileriye bakalım.

Yaşanabilir bir ortam için birkaç gündür önerilerimi

yazıyorum….

Belki ciddiye alan birileri çıkar, yoksa gidişat

çok vahim.

Çünkü bu ülkede ne göç durur, ne de üreme faaliyeti.

Zaten Reis’imiz de en az üç dört çocuk tavsiye ederek

yüz milyonluk bir ülke yaratma çabasında.

Eh söz dinleyen kulları da hatırı sayılır ölçüde…

En azından yüzde 52…

Kesin sonuç, beş on yıla kalmaz 100 milyonun

kapısını çalarız.

Kahir ekseriyeti baldırı çıplak olan halkımıza da bu yakışır.

Zaten ne demiş atalarımız: “Nerde çokluk, orda tokluk!”

Ondan sonra da dünyaya sesleniriz:

“Var mı lan bana yan bakan?”

Kimsenin sesinin çıkacağını sanmıyorum…

En azından coğrafyamızda…

Belki biraz Putin abi itiraz edebilir ama o da

S-400’ler, nükleer santraller aşkına üzerinde durmaz.

Bakarsınız yeni siparişler gelebilir.

Reis bu, ne yapacağı belli olmaz.

Bir gün NATO’cu, ertesi gün AVRASYA’cı…

Çoğunlukla da Arap bedevilerinin vazgeçilmez dostu.

Zaten kıvrak diplomasinin prototip örneği…

Eşi benzeri yok, tek kelimeyle “asrın lideri!”

Bugün ise yazmak istediğim asıl mevzuya gelelim.

Bırakalım siyaseti, o iş ağır abilerin uzmanlık alanı.

Bir kez daha Amasya’ya uzanalım.

Biliyorsunuz seksenlik, doksanlık epeyce büyüğümüz var.

Bu teyzeler, nineler, amcalar, dedeler birer canlı tarih.

Pek çoğu kent ölçeğinde olsa da yaşayan efsane.

Öyleyse hazırlıkları bir an önce yapıp bu kişilerle

röportajlar gerçekleştirilmeli.

Kameralar profesyonel, ışıklandırma mükemmel…

Moderatör dersine iyi çalışmış, sorular can alıcı…

Ve geleceği aydınlatıcı.

Fena mı olur?

Alın size birinci elden kentimizin yakın tarihi.

Zaten anne babalarını anlatsalar yüz yılı aşkın

zaman dilimi çıkar.

Bu da yirminci yüzyılın başları demek.

Ondan sonra da YouTube gibi müthiş mecrada yayımla…

Milyonlarca insan Amasya’yı her yönüyle tanısın.

Ayrıca fonda da bol bol kent fotoğrafları kullanılsın.

İnanır mısınız, ne hikâyeler ortaya çıkar.

Projede ben varım, ya destekleyenler…

Çıkar mı dersiniz, gönlünü ruhunu koyan babayiğitler?

Daha doğrusu geçmişe değer veren, bugünü önemseyen…

Ve de yarınlara anlamlı miras bırakmak isteyen.

Haydi, er meydanına değerli dostlar…

Bir ışık da siz tutun.

Macit CÜNÜNOĞLU

AMASYA ve FOTOĞRAF

On beş günlük tatil bitti.

İstanbul’a döndüm, ilk işim evime yakın mesafede

bulunan Özgürlük parkında tur atmak oldu.

Lâf aramızda iyi de oldu.

Zaten oldu bitti uzun tatilleri sevmem.

Bir kere İstanbul’dan ayrılmak zor geliyor.

Dile kolay yarım yüzyıldan fazla süredir bu kentte yaşıyorum.

Aşkım benim, huyunu suyunu bilirim.

Gezmediğim semti, fotoğrafını çekmediğim sokağı kalmamıştır.

O nedenledir ki yüz bin civarında fotoğraf arşivim var.

Keşke Amasya’yı da binlerce kez fotoğraflasaydım.

Yalnız kalesini, yalı boyu evlerini değil…

Gizli saklı o kadar köşesi var ki…

Hepsi insanın ruhuna güzellik katar.

Olmadı işte, insan yaşarken bazı değerlerin kıymetini bilmiyor.

Sorarım size, Selağzı’nın eski hâli kaç kişinin albümünde vardır?

Hele hele de taksi durağının kahramanı şoför abilerimiz…

Kullandıkları Amerikan arabalarla birlikte tarih olmadılar mı?

Oysa Amasya Lisesi’nin efsane hocalarından Agâh beyi

sanırım ki hiç kimse unutmamıştır.

Klasikçidir, modern resimle işi olmaz, yapanı da sevmez.

Bir de imzası vardır ki, âdeta padişah mührü gibi.

Çoğu dostumun hafızlarında yer ettiğini bilirim.

Hatta daha dün Erden Candaş dostumuz bir kopyasını iletmiş,

duygulanmamak elde değil.

Neyse, asıl üzerinde durmak istediğim mesele…

Amasya ve fotoğraf.

İnanın 67 ilimizi gezdim, fakat Amasya kadar güzel poz

verenini görmedim.

Mübârek doğal plato, doğuştan artist veya konu mankeni diyelim.

Sanki objektiflerin gözbebeği, duruşu tavrı asil.

Yeşilırmak başrol oyuncu, Jhon Wayne amca gibi vazgeçilmez.

Kale ile Çakallar seyir tepesi, tripot görevini üstlenmişler.

Mabetler, medreseler, türbeler, konaklar evler çeşmeler…

Hepsinin ayrı bir hikâyesi var.

İşte bu aşamada tekrar dönersek Agâh beye…

Hocaların hocasına, İstanbul’da komşum oldu.

Zaman zaman sohbet ederdim ve fotoğraftan anladığını söylerdi.

Ama görev yaptığı süreç içinde bir fotoğraf kursu açmayı

hiç aklına getirmemişti.

Diyeceksiniz ki o devirlerde kaç öğrencinin fotoğraf

makinesi vardı?

O konuda da siz haklısınız.

Ama günümüzde, memlekette onca fotoğrafçı ve fotoğraf

ustası var.

Vazgeçtik belediyeden, o makamların ciddi işleri var!

Bari onlar işbirliği yapıp kurs açsalar, gençlere öncülük etseler…

Fena mı olur?

En azından ağır yaralı Amasya’mızın kalan zenginliklerini

kayıt altına alamazlar mı?

Ve kente kültürel anlamda büyük bir hizmet yapmış olurlar.

Tabii bir fotoğraf sever olarak bence.

Güzel bir gününüz olsun değerli dostlar.

İstanbul’dan Amasya’ya binlerce selâm...

Macit CÜNÜNOĞLU

KİM TUTAR SENİ?

 

 

Yaş kemâle erince gönül zenginleşiyor, aşk kapıyı çalıyor.

Belki de niyeti giderayak altın tepside hediye sunmak.

Hayatın eksik kalan yanlarını tamamlamak.

Asla geri çevirmemek lâzım, farz edin ki teselli ikramiyesi.

Yüreğinize işleyen bir çift göz ile deniz kenarındasınız.

Güneş batışa geçmiş, tüm kızıllığıyla karşınızda.

Müzik benliğinizde, artık kaybolmaya hazırsınız.

Sessizce mırıldanıyorsunuz:

“Dönülmez akşamın ufkundayım,

bu son fasıldır, nasıl geçersen geç…”

İşte böyle dostlar, gönül adamı olmak kolay değil.

Elbette bu duyguları hissetmek, hayata geçirmek ustalık istiyor.

Nasıl ki marangoz işini yapar, demirci çeliğe su verir…

Ben de yorgun kalpleri suluyorum.

Gül ağacı gibi, saksıdaki çiçek gibi…

Yeter ki sevgi tomurcukları açsın, pembe dünyalı yoldaşlarım olsun.

Bırakın siyasetin peşini, her şey oluruna varır, su çatlağını bulur.

Elbette sofram mükellef değil, kuzu kapamaya hasret kaldım…

Ama bir de ruhsal dünyam var…

Sevdaya, aşka susamış.

Çıkmayın yoluma, kim engelleyebilir ki?

Zaten doğduğum topraklarda Ferhat’ım, yavuklum Şirin…

Kayaları delmedim ama duygularımı oya gibi satırlara döktüm.

Kimse okumasa da içimi duydum…

Ve şişenin içine gizlenmiş dünyamı denizlere attım.

Bakarsınız karşılık bulur, yepyeni ufuklara yelken açarım.

Evet, hayat baştan sona mücadele demektir.

Benim kuşağım ise büyük oynadı, yalnız ülkeyi değil

dünyayı değiştirmeye çalıştı.

Filistin’de, Angola’da, Nikaragua’da…

Ciddi kavgaya tutuştu ve ağır bedeller ödedi…

Ve adam gibi yenilmesini öğrendi.

Kimin umurunda?

Artık yirmi birinci yüzyıldayız.

Dört bir yanı kapitalizmin kuralları sarmış.

Bireysel mutluluk çantada keklik, toplumsalı ise

hemen hemen imkânsız.

Bir de duyarlı bir yüreğe sahipseniz…

Huzura kavuşmak hiç de kolay değil.

Beş yılda sandığa gitseniz de çare değil.

Muhakkak ki bir engel çıkacaktır.

Ama Reis ama bay Kemal…

Hevesinizi kursağınızda bırakacaktır.

Öyleyse aşk pencerenizi açık tutun, şarkılar dünyanız olsun.

İnanıyorum ki auranıza takılan olacaktır…

Ondan sonra yelkovan kuşları gibi uçun:

“O ada senin bu ada benim”…

Yeter ki özgürlük sevdanız olsun…

Artık kim tutar sizi?

Macit CÜNÜNOĞLU

RÜYALAR

Eskişehir’e ilk kez 1966 yılında gitmiştim.
Bozkırın ortasına kurulmuş bir kent.
Ortasından Porsuk çayı geçiyor.
Debisi düşük, su var mı yok mu belli değil.
Tabii aradan yıllar geçti.
Belediye Başkanı Yılmaz Büyükerşen çayın
ıslahı için mucizevi projeler geliştirdi…
Ve ortaya Venedik’i anımsatan Porsuk çayı çıktı.
Ayrıca Eskişehir Avrupa’da yaşanabilir kentler
arasına girdi, ödül üzerine ödüller aldı.
Ne güzel.

Yine 1999 yılında Almanya’yı gezmiştim.
Özellikle Bavyera’nın başkenti Münih ilgimi çekti.
72 yılının unutulmaz olimpiyatının yapıldığı kompleksi
ziyaret ettim.
Çadır Çadır Stadyumu diye hatırladığımız.
Sahanın kodunu düşük tutup çukura yerleştirmişler.
Ve çıkan hafriyatla da çevresine mini tepeler, göller
inşa etmişler.
Gerçekten görülmeye değer, her taraf yemyeşil.
12 ay 24 saat açık yüzme havuzu.
İçerisi kadın, erkek, çocuklarla cıvıl cıvıl…
Mevsim kış, aylardan Aralık.
Gençler gölde kano antrenmanı yapıyor.
Sanırsınız spor festivali…
E, şampiyonlar kolay yetişmiyor.
Önce alt yapı, sonra doğru plânlama programlama,
gerisi de kendiliğinden geliyor.

Şimdi gelelim Amasya’ya…
Doğa yeryüzü nimetlerinin hepsini bahşetmiş.
Dağını taşını bağını bahçesini ovasını eksik etmemiş.
Bir de su vermiş, adı da: Yeşilırmak.
Toprak susuz kalmasın, manzara zenginleşsin diye.
Ve her görenin hayran kaldığı kent.
Tarihse tarih, medeniyetse onlarcası…
Meyvenin sebzenin en kralı…
Gel gör ki siyaseten cömert davranmamış.
En olmayacak şahsiyetleri halkın karşısına
Belediye Başkanı diye çıkartmış.
Onlar da âdeta birbirleriyle yarışırcasına memlekete
kötülük etmekten geri durmamışlar.
Ve birinciliği Şerafettin Dağıstanlı’ya vermişler.
Çünkü seçilmiş değil, atanmış…
Kanlı 12 Eylül’ün maşasıydı.
Kibirli, kinci, azametli, nobran kimliğiyle o da
devrini tamamlayıp geldi geçti…
Sonrası?
Sonrası malûm, Belediye’nin Kültür Dairesi sinek avlarken
İmar Daire Başkanlığı tam mesai, geceli gündüzlü çalıştı.
Maksat son kalan tarihsel dokuyu yerle bir edip yeni
imar alanları açmak…
Ve 7 kat sınırlamasını kaldırıp apartman yüksekliğinde
14 kata ulaşmak…
Başardılar da ve adına da modernleşme dediler!

Ben de proje hazırlığı içindeydim.
Diyecektim ki; İstasyon, Helvacı, Taşova, Suluova tarafına
yeni göller yapın, ırmağın suyu hepsine yeter.
Etrafını süratle yeşillendirin…
Kent içinde bunalan halkımız buralarda nefes alsın.
Çoluk çocuk piknik yapsın, yaşadığını fark etsin.

Belki hayâl dünyasında yaşıyorum ama Amasya’yı
çok seviyorum.
Tabii yitirdiğimiz değerlerle…
Eski evleriyle, Arnavut kaldırımlı sokaklarıyla,
sımsıcak komşuluk ilişkilerinin yaşandığı mahalleleriyle…
Çolağın bağını, Çilehane top sahasını, Hacılar meydanını
özlüyorum, çünkü çocukluğum gençliğim oralarda saklı…
Ama ben yaşıyorum, memleket hasretiyle, sevdalarımla…
Ve rüyalarımla.

Macit CÜNÜNOĞLU

SONSUZLUĞA YOLCULUKLAR

Dünkü yazımda Belediye parkımızdan söz etmiş,
somut önerilerimi dile getirmiştim.
Bugün de yıkılan Lise binasının arazisine değineceğim.
Neyse ki otopark olarak kullanılıyor.
Ya bir de yerine cami yapılsaydı, yıkmak neredeyse
imkânsız hâle gelecekti.
Oysa Eğri cami Amasyalının gözleri önünde yerle bir edildi,
halkın sesi çıkmadı.
Aynı işi CHP’li biri yapsaydı Reis kırk yıl dilinden düşürmezdi.
Neyse, üzerinde durmak istediğim asıl mesele otopark arsası
kültür merkezine dönüştürülebilir  mi?
Neden olmasın, düşünsenize yerine görkemli bir amfi-tiyatro
yapıldığını, kent mimarisinin özelliklerini yansıtan
muhteşem bir kompleks.
Ne de yakışır Amasya’ya.
12 Haziran Festivali dönemlerinde Kitap Fuarı açılıyor,
diğer zamanlarda konserden tiyatroya kadar sanatsal
aktiviteler gerçekleşiyor…
Kentte de üniversite var, her ay temalı gençlik şölenleri
düzenleniyor…
Bir de uluslararası kimliğe dönüştürülürse dünyanın
ilgi merkezi hâline gelmez mi?
Bu da Amasya’nın yalnız ulusal ölçekte değil evrensel boyutta
şöhretine şöhret katmaz mı?

Elbette düşüncelerim bazılarınıza deli saçması ütopyalar
olarak gelebilir, varsın olsun…
Ben yine de hayâllerimi yazmaya devam edeceğim.
Bakarsınız Nasrettin hocanın gölü misâli maya tutar.
Çünkü Amasya bu tür projeleri fazlasıyla hak ediyor.
Mademki sıfatı da Müze-Kent…
Kaybettiğimiz güzelliklerin yerine işlevsel yapılar koymak
zorundayız, yalnız bugün için değil, gelecekler nesillerin
karşısına açık alınla çıkabilmek için.

Ayrıca ülkeler arası dostlukların tek çaresi kültürel
köprüler kurmaktır.
Sanatın her dalıyla, müzikle desteklenen ilişkiler.
Ve Amasya, ilklerin şehri, Strabon’un memleketi…
Giriftzen Asım beyin sürgün yeri…
İlk musiki cemiyetinin kurulduğu vilayet…
Ve başlarsınız Yeşilırmak boylarında üstadın en sevilen
şarkısını terennüm etmeye:

“Cana rakibi handan edersin
Ben bî nevayi giryan edersin
Biganelerle unsiyyet etme
Bana cihani zindan edersin.”

İşte böyle dostlar, benim hayâllerim bitmez.
Bir de mevzu Amasya olunca ne kadar düşünsem azdır.
Çünkü doğduğum topraklar olduğu için öncelikle gurur duyar,
sonra da düşler dünyasına sığınırım.
İçinde sevgi, aşk olan…
Şarkılar eşlik eder yolculuğuma…
Martılar yoldaşım, bulutlar sevdamdır…
Sonsuzluğa koşar adım ilerlerim.

Macit CÜNÜNOĞLU

BAŞKAN ARANIYOR!

Tarih: 25 Mart 1984
Amasya’da yerel seçimler yapılıyor.
Vatandaş Belediye Başkanı’nı seçmek için
sandık başına gidiyor.
Ve çıkan sonuçlara gelin hep birlikte bakalım.

Toplam Seçmen Sayısı: 21.998
ANAP: Mustafa Hatipoğlu-10.843-%59.34
SODEP: Arif Gündüz Türem-5.505-%30.13
DYP: Ahmet Kazancı-710-%3.89
HALKÇI PARTİ: Osman Uzun-628-%3.44
REFAH PARTİSİ: Doğan Saraçoğlu-387-%2.12
MDP: Mustafa Dede-199-%1.09
Geçersiz ya da boş oy: 1.464

İşte bu tablo Amasya’nın kaderini belirledi.
12 Eylül olmuş, toplumsal siyasetin ana damarı
iki parti kapatılmış. (CHP-AP)
Dört yıl belediyeyi Kenan Evren’in arkadaşı olduğu
rivayet olunan petrolcü Dağıstanlı yönetmiş.
Ülke seçimlerini de ANAP kazanmış. (1983)
Faşizmin karabulutları altında sivil siyaset tekrar
hayat bulmuş…
Ve Müze-Kent Amasya inşaat mühendisi Mustafa Hatipoğlu’na
vatandaşın oylarıyla teslim edilmiş.
İşte bundan sonra da kentin hazin hikâyesi başlıyor.

Başbakan Turgut Özal ülkeyi küresel kapitalizmin kucağına
koşulsuz ve de büyük bir iştahla teslim ediyor.
Arkasında militarizmin sınırsız desteği…
Hızlı göçler, plânsız büyüyen şehirler…
Bedrettin Dalan İstanbul’un efesi, yıkımlara başlıyor…
Ve beton saltanatının  yükseldiği devirler.
Tarih, kültür kimsenin umurunda değil.
Varsa yoksa rant ekonomisine dayalı politikalar.
Hemşerimiz Hatipoğlu da boş durur mu…
İlk kazmayı Eğri caminin mütevazı minaresine vuruyor.
Ve peşi geliyor.
Yok edilen mahalleler, sokaklar, bağlar, bahçeler…
Buldozer gibi şehrin yarısının üzerinden geçiliyor.
Ortaya çıkan enkazın arsalarına da imar izinleriyle apartmanlar
konduruluyor,  ve çirkin manzara değişim dönüşüm adına
gururla seyrediliyor.
Alan razı satan razı.
Ahalinin çoğunluğu neler kaybettiğinin farkında bile değil.
Bozuk para gibi harcanan binlerce yıllık kent tarihi.
Ne uğruna?
Elbette üretmeden tüketen toplumun bireyleri olarak
konformizmin cazibesi herkesin ruhuna işliyor.
Dün dünde kaldı hesabı anılar, çocukluklar, gençlik
hatıraları bir çırpıda silinip atılıyor.
Bizlere de kaybedilen geçmiş değerleri yazmak düşüyor.
Tabii içimiz kan ağlayarak, sanatsal kaygılarla yarınları
kurtarmaya çalışıyoruz.
İnsanlık adına, yaşanabilir bir dünya inşa etmek için.

Bu nedenledir ki yeni döneme ilişkin samimi önerilerimi
yazmaktan geri durmayacağım.
Dolayısıyla babayiğit, gözü kara bir Belediye Başkanı arıyorum…
Devrimci, kararlı ve de radikal.
İlk kazmayı Orduevi ile yanındaki otele vurmasını talep ediyorum.
Ve acilen park yapılsın, madem ki eskisini Taşovalının ihtirasları
yüzünden kaybettik, yerine yemyeşil bir dünya ikame edilmeli ki
değerli hemşerilerim bir bardak çay ile bir fincan kahve içsin…
Ve Yeşilırmak’ın sularına bakarak eşsiz hatıralarına selâm göndersin.

Macit CÜNÜNOĞLU

ACI GERÇEKLER

Torunum Nehir devlet okuluna gidiyor.
Göztepe’de, İlhami Örnekal İlköğretim Okulu.
Bu yıl dördüncü sınıfa geçti.
Sınıf öğretmeni Rasim Özçelik.
Mesleğinin zirvesinde, emekliliği yakın kıymetli bir hoca.
Ve tatil günlerinde aklı yine öğrencilerinde.
WhatsApp üzerinden de annesine mesaj göndermiş.
Diyor ki,

“Siz çalışkan öğrencilerimden bazılarının kitap okumadığı
günlerin sayısı çok arttı.
Hepsini not ediyorum.
Günlük en az 50 sayfadan fazla kitap okuyanlar,
okul açılınca ve ileriki yıllarda çok rahat edeceklerdir.
Ailelerin gayreti ve çocukları üzerindeki motivasyonları kitap okumalarında belirleyici olmaktadır.
Düzenli kitap okumalı iyi tatiller diliyorum.”

Ne güzel öneriler, çağdaş bir öğretmenden beklenen uyarılar.
“Çocuklar günde en az 50 sayfa kitap okumalılar” diyor.
Fakat karşılığı var mı?
İşte bütün mesele burada!
Maalesef torunlarımız başka bir dünya da yaşıyorlar.
Belki de aynı gezegende yaşamıyoruz.
Ya onlar Mars’tan geldiler ya da biz!
Hele “kitap” denilen hazine kadar kıymetli bilgi kaynağının,
zihin açıcı pusulanın günümüzde zerre kadar değeri yok.
Hâl böyle olunca kitap var, kitapçı var…
Ama müşterisini ara ki bulasın!

Geçen ay yolum İstanbul Kütüphanesi’ne düşmüştü.
Gülhane parkının üstünde, Arkeoloji müzesinin bahçesinde.
Raflarında  milyonlarca kitap var.
Üç memur çalışıyor, ayaküstü sohbet etme imkânı buldum.
Tek şikâyetleri gelen gidenin olmaması.
Tek tük ziyaretçiyle ömür tüketiyorlarmış!
Ne kadar acı, 16 milyonluk kentin en büyük kütüphanesi…
Maalesef yalnızları oynuyor.

Evet, çağımızın insanlığa en büyük hediyesi cep telefonu.
Bağımlılık ne kelime, âdeta tutsağı olduk.
Onunla yatıp onunla kalkıyoruz.
Çocuklardan söz etmiyorum, biz yetişkinlerin alışkanlıklarını paylaşıyorum.
E, “armut dibine düşer” derler…
Üç buçuk yaşındaki torunum bile şimdiden annesiyle pazarlık
yapıyor ki kahvaltı menüsünde telefon bulunsun diye!

Dolayısıyla kitap, gazete, dergi insanoğlunun yaşamından
çıkalı epeyce oldu.
Hatta sinema, tiyatro kültürü bile tedavülden kalktı.
Bindik bir alamete, gidiyoruz kıyamete.
Günümüzün popüler kanaat önderleri ulema takımı.
Baksanıza Menzil liderine, cenaze törenine 300 bin kişi katıldı.
Bir de Cüppeli ölse, ben diyeyim 1 milyon, siz deyin 2 milyon,
inanıyorum ki yer yerinden oynar ortalık ayağa kalkar.
Evet, geldiğimiz nokta maalesef bu.

Sevgili Rasim hocam da çocukları motive edip kitap okumaya
yönlendirin diyor.
Hem de günde 50 sayfa.
Oysa akıllı insana fazla lâf söylenmez, hele çocuklara…
Hepsi doğuştan ultra zeki oldukları için onlara hiç söylenmez.
Tabii bunlar benim açizane görüşlerim…
Katılan olur katılmayan olur…
Yine de hayatın acı gerçeklerini yazmak istedim…
Belki okunur diye.

Macit CÜNÜNOĞLU