Bugün senin doğum günün abim…
Takvim bir yaprak daha eksildi senden,
ama ben hâlâ o eski masadayım,
senin uduna yaslanmış zamanın içinde.
Bir mum yakmadım bugün,
çünkü senin ışığın yetiyor hâlâ.
Bir şarkı açtım usulca…
ama yarısında kapattım,
çünkü sen çalmayınca eksik kalıyor her şey.
Hicaz bir sızı gibi düştü içime,
hüzzam, gecenin koynuna sarıldı.
Senin parmakların yok artık tellerde,
ama ben hâlâ o sesi duyuyorum,
yanlışsız, eksiksiz…
Sanki birazdan kapıdan girecekmişsin gibi.
Bugün senin doğum günün abim…
Ben seni kutlamıyorum,
seni özlüyorum.
Rakı kadehi boş duruyor masada,
kimse doldurmuyor senin gibi,
kimse o ilk notayı
o kadar içten vuramıyor kalbe.
Sen gittin…
ama bıraktığın her ezgi
bir parça seni saklıyor içimde.
Her şarkı sana çıkıyor,
her sessizlik seni anlatıyor.
Derler ya zamanla alışır insan diye…
Yalan abim.
Zaman sadece yokluğunu büyütüyor.
Eğer bir yerden duyuyorsan beni,
bil ki bugün de
adını içimden söyledim usulca,
ve yine…
gözlerim doldu.
İyi ki doğdun abim…
İyi ki benim abim oldun.
Ve keşke…
bir kez daha
“başlayalım mı?” deseydin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder