“Gözümde canlanır koskoca mazi…” diye başladım güne, bir şarkı değil yalnız, bir ömür çözüldü dilimde ağır ağır.
Yıllar su değil, sanki avuçlarımdan kaçan bir hayat, tutmaya çalıştıkça hızlanan.
Hatıralar rengârenk, ama her rengin altında biraz sızı, biraz eksik, biraz da susulmuş hikâyeler var.
Bugün ne Amasya’ya döneceğim ne İstanbul’un kalabalığında kaybolacağım, bugün kendime gideceğim, en zor yolculuk bu zaten.
Kırk soru soruyorum kendime, kırkı da dikenli… Bazısında dimdik duruyorum, bazısında eğiliyorum usulca, çünkü insan en çok kendine yalan söyler.
Ama yine de yaşamak güzel şey!
Bir yastık, bir huzur, bir de deliksiz uyku…
Daha ne ister ki insan?
Ne yatlara baktım ne köşklere göz diktim, ben sadece kimseye eğilmeden ayakta kalmanın derdindeydim.
Yetmiş altı yıl…
Az değil.
Üç buçuk sevda, iki evlat, dört torun…
Hayatın defteri kabarık yani.
Ama bir yer eksik kaldı hep, adı büyük:
Adalet, eşitlik, özgürlük.
Uğruna yürüdüğüm yollar şimdi sanki geri sarılmış gibi, bir karanlık çökmüş üstüne zamanın.
Ağır mı? Ağır.
Ama…
Torunlarımın gözlerinde bir sabah var henüz doğmamış, ışıl ışıl, inatçı, tertemiz.
İşte o yüzden yenilmiyorum.
İşte o yüzden
söz veriyorum kendime bir değil, bin kere:
Yaşayacağım!
Hem de inatla, hem de umutla,
koşa koşa gideceğim yarınlara,
yüzümde bir gülümseme,
yüreğimde güneşler…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder