Üç yıl geçmiş…
Aynı takvim yaprakları düşmüş,
ama başka bir zamana uyanmışız.
Kilyos hâlâ yerinde,
Karadeniz yine hırçın,
ama biz biraz daha yorgun,
biraz daha suskunuz sanki.
Telefonlar yine çalıyor
ama sesler eskisi kadar aceleci değil.
Buluşmalar var hâlâ,
fakat araya hayat girmiş,
mesafeler koymuş görünmez duvarlar.
O günkü masayı hatırlıyorum;
martılar özgürdü,
gökyüzü cömertti,
biz ise zamanı har vurup harman savurur gibi
yaşıyorduk.
Şimdi…
zaman daha kıymetli,
birlikte içilen bir kadeh
neredeyse bir ömre bedel.
Kızım yine aynı kızım,
ama sözleri daha derin,
bakışları daha uzaklara değiyor.
Ben mi?
Biraz daha içime dönmüşüm,
biraz daha hatıralara yaslanmışım.
Eskiden dünya değişsin isterdim,
şimdi anlıyorum,
değişen hep bizmişiz.
Ne devrim sabahları kaldı
ne o eski heyecanlı bekleyişler…
Ama başka bir şey geldi yerine:
Anlam.
Birlikte oturabilmek,
aynı denize bakabilmek,
aynı sessizliği paylaşabilmek…
Meğer en büyük lüks buymuş.
Zaman almış götürmüş çoğunu,
ama bir şeyi bırakmış bize:
sevmeyi bilen kalbin direncini.
Ve şimdi daha iyi biliyorum,
yaprak dökse de ömür,
içimizde bir yer hâlâ yeşerir.
Bir el tutuyorsan
gerçekten tutarak,
bir göz bakıyorsa sana
sahiden görerek…
Hayat, bütün eksiklerine rağmen
sevince güzel.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder