Kırk yılı aşkın bir yorgunluk çökmüş memlekete,
Batı’yla kıyas tutmuyor artık aynalar.
Son yıllar…
Daha ağır, daha derin, daha içe işleyen yaralar.
Söz kürsüleri susturulmuş gibi,
sesler yankı bulmadan düşüyor yere.
Bir düzen kurulmuş; adı var ama
manası eksik, gölgesi yeter herkese.
Sandık geliyor yine vakti dolunca,
Eller titrek, yürek buruk…
Sonuçlar sürpriz değil artık,
herkes biliyor aşağı yukarı sonu.
İtirazlar rüzgâra karışıyor,
duyulsa da duyulmuyor gibi.
Kalabalıklar yalnız,
Ve yalnızlık kalabalık gibi.
Kader mi dersin, yoksa başka bir hesap mı?
Adını koymak zor bazen.
Ama en ağır yük şudur insan için:
Yarını düşünememek, hayâl kuramamak derinden.
Yine de kalem var elimizde,
Az da olsa sözümüz kalır diye.
Belki suya yazıyoruz her şeyi,
ama su da taşır bir gün denize.
Evde susup oturmaktansa
bir cümle savurmak sonsuzluğa,
içimize çektiğimiz karanlığı
bir nebze bırakmak boşluğa…
Müzik eşliğinde düşünmek,
başka ufuklardan bakmak hayata,
ve birkaç kelimeyle dokunmak
bir dostun, bir yabancının ruhuna.
Bıkmadan, usanmadan,
Umutsuzluğa teslim olmadan…
Yol uzun, yük ağır belki ama
kelime varsa, umut da var ardından.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder