Yeşil sahanın sol açığında
bir yıldız gibi kayardı Metin;
top ayağına değil,
sanki yüreğine değmişti.
Çünkü o
yalnız gol peşinde değildi,
bir başka dünyanın
izini sürüyordu sahalarda.
Tribünler alkışlarken
o emeğin sesini dinliyordu;
terin, alın terinin
bir gün mutlaka
hakkını bulacağına inanıyordu.
Yetmişlerin o karanlık günlerinde
bir futbolcu düşünün:
haktan söz ediyor,
hukuktan söz ediyor,
sendika diyor,
örgütlenme diyor...
Ve düzen şaşırıyor:
“Bu adamın
topla ne işi var?”
Oysa Metin biliyordu;
saha yalnızca saha değildi.
Arena denen o büyük gösterinin
arkasında
yoksul halk çocuklarının
terleri vardı.
O, şöhretin önünde eğilmedi,
paranın peşine düşmedi.
Son model arabaların,
ışıklı gecelerin,
alkışların
esiri olmadı.
Yakışıklıydı,
ama kendini satmadı.
Ünlüydü,
ama şöhrete teslim olmadı.
Bir futbolcudan fazlasıydı Metin;
sahanın içinde
sol ayağıyla,
hayatın içinde
sol yüreğiyle oynadı.
Yazdı, konuştu,
itiraz etti,
direndi.
Kendi kuşağının
sustuğu yerde konuştu,
konuştuğu yerde
yalnız kaldı.
Çünkü biliyordu:
Futbol
yalnızca doksan dakika değildi;
bir endüstriydi artık,
paranın döndüğü,
insanın unutulduğu
devasa bir çark.
Bir yanda
milyonlar, milyarlar;
öte yanda
çocukluğundan beri
topun peşinde koşan
yoksul mahallelerin çocukları...
Metin
işte o çocukların yanında durdu.
“Birleşin,” dedi,
“emeğinizin hakkını isteyin.”
Sendika kurdu.
Ama
sendikaya üye olacak futbolcu bulmak
gol atmaktan zordu.
Çünkü sistem
bir yandan yıldız yaratıyor,
öte yandan
yıldızların aklını alıyordu.
Işıklar, kameralar,
reklamlar, transferler,
bahisler, şikeler,
milyonluk sözleşmeler...
Ve bütün bu gürültünün ortasında
ince ama inatçı bir ses:
“İnsan nerede?”
İşte o ses
Metin Kurt’tu.
Olimpiyatlarda madalya kazananlar
boyunlarına altınları takarken
ben hep seni bekledim Metin;
Birinin çıkıp
kameraların karşısında
“Dünya nereye gidiyor?”
demesini...
Savaşlar sürerken,
çocuklar açken,
denizler ısınırken,
sular azalırken,
insanlar yurtlarından sürülürken
bir şampiyonun
madalyadan daha büyük
bir sözü olsun istedim.
Sen söyledin.
Belki milyonlar seni alkışlamadı,
belki servetler kazanmadın,
belki jübilen
başkalarınınki kadar görkemli olmadı.
Ama sen
kendine ait bir şey kazandın:
Onur.
Ve onu
hiç kimse senden alamadı.
24 Ağustos 2012...
Bir sol açık eksildi dünyadan.
Ama bazı insanlar ölmez;
çünkü adları
yalnız mezar taşlarında değil,
insanların vicdanında yaşar.
Sen de öylesin Metin.
Bugün yeşil sahalara baktığımda
bir sol açık görüyorum hâlâ:
Topu sürüyor,
rüzgârı yarıyor,
kaleye değil
geleceğe koşuyor.
Forma sırtında değil artık;
bir düşünce var üzerinde.
Bir çift kramponun altında
bir sınıfın umudu...
Ve uzaklardan
o tanıdık ses geliyor:
“Emekçinin hakkı var bu oyunda.”
Varsın çağ
paranın peşinden koşsun.
Varsın futbol
bir gösteriye dönüşsün.
Varsın milyonlar
bir topun etrafında
dünyanın bütün yoksulluğunu unutsun.
Sen unutmadın.
İşte bu yüzden
sen bir futbolcu değildin yalnızca.
Sen
sol açıkta oynayan bir vicdandın.
Ve vicdanlar ölmez.
Nurlar içinde yat
sevgili Metin Kurt.
Seni
bir futbolcu olarak değil,
bir insan olarak
hatırlayacağız.
Terinle,
inadınla,
duruşunla...
Ve belki bir gün
yine bir Metin çıkar
yeşil sahanın solundan;
topu değil,
dünyayı değiştirmek için
koşar.
O gün
uzaktan gülümsersin belki.
Çünkü
sol açıkta hâlâ yerin var.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder