SILA

Kızımın sözleriyle

bugün yetmiş yedi yaşındayım;

takvim, önüme bir sayı daha koydu.

Ama insan

yalnızca yılları değil,

yılların içinden geçerken

biriktirdiği sesleri, yüzleri, kokuları,

yarım kalmış sevdaları,

yeniden başlayan umutları da yaşar.

Ben bugün

bir yaşı daha geride bırakırken

kendime dönüp bakmadım yalnızca;

bir kızın gözlerinde

yeniden gördüm kendimi.

Sıla'nın kelimeleriyle…

Kırk yedi yılın içinden süzülen

bir baba-kız hikâyesiydi okuduğum.

Çocukluğunun küçük Sıla'sı

bugünün babasına bakıyor

ve karşısında

yürüyen bir kütüphane görüyor.

Ne güzel bir abartı bu!

İnsanın evladından duyduğu

en güzel mübalağa belki de

gerçeğin kendisinden daha gerçektir bazen.

Çünkü evlat,

insanın aynada göremediği tarafını görür;

biz kendimizi eksik sanırken

O, yılların içinden

başka bir adam çıkarır karşımıza.

Benimse aklım

bir an çocukluğuma gitti.

Tozlu sokaklara,

eski evlere,

Amasya'nın taş duvarlarına,

Yeşilırmak'ın ağır ağır akan suyuna,

bir fotoğraf makinesinin

gözümde büyüyen dünyasına…

Sonra yollar geldi aklıma;

uzun yollar,

kısa yollar,

dönülenler,

dönülemeyenler…

Bir hayat geçti içimden.

Sevinçler,

yenilgiler,

dostluklar,

ayrılıklar,

aşklar…

Ve insanın yaş aldıkça anladığı

o tuhaf gerçek:

Hayat,

başımıza gelenlerden çok,

onlara verdiğimiz anlamdır.

Ben belki de

bu yüzden hâlâ merak ediyorum.

Bir kitabın sayfasını çevirirken,

eski bir fotoğrafa bakarken,

bir şarkının peşine düşerken,

bir çocuğun sorusuna kulak verirken

dünyanın hâlâ bitmediğini hissediyorum.

Çünkü merak,

insanın içindeki gençliktir.

Takvim yaşlanır,

takvim yaprakları sararır,

ayna zamanın izlerini saklamaz;

ama merak varsa

insan henüz yaşlanmış sayılmaz.

Sıla'nın dediği gibi

belki de yıllardır

kendimi güncellemeye çalışıyorum.

Beyni biraz,

kalbi daha çok…

Çünkü bilgi

insanı büyütür ama

sevgi insanı tamamlar.

Edebiyattan konuşuruz bazen,

tarihten, sanattan,

politikadan,

spordan,

eski zamanlardan…

Birden söz aşka gelir.

Ve ben

en çok orada susarım.

Çünkü aşk,

anlatılınca küçülen

yaşanınca büyüyen bir kelimedir.

Bir kadına duyulan aşk değildir yalnızca.

Bir çocuğun başını okşamaktır aşk.

Bir torunun gülüşünde

kendi çocukluğunu bulmaktır.

Bir dostun sesini yıllar sonra duyunca

içinde eski bir kapının açılmasıdır.

Bir şehrin taşına,

bir ırmağın sesine,

bir şarkının makamına

kalbini bırakmaktır.

Bazen bir fotoğraftır aşk;

bir anı durdurup

zamana meydan okumaktır.

Bazen bir kitap,

bazen bir şiir,

bazen gece yarısı edilen

uzun bir sohbet…

Ve bazen

masanın üzerinde iki kadeh,

arkada Türk Sanat Musikisi,

karşında kızın…

Dünya susar.

Saatler unutulur.

İnsan

kendi ömrünün içinde

küçücük bir sonsuzluk bulur.

İşte benim yetmiş yedi yaşım

biraz da böyle bir şey.

Ne gençliğe dönmek istiyorum

ne zamanı geri çevirmek…

Bırakın yıllar gelsin.

Bırakın saçlara ak düşsün,

eller biraz yorulsun,

adımlar ağırlaşsın.

Yeter ki

gönlün kapısında

bir çocuk merakı beklesin.

Yeter ki

evlatların olsun.

Yeter ki

bir gün kızın çıkıp gelsin

ve sana desin ki:

“Baba,

sen yürüyen bir kütüphanesin.”

İnsan

bundan daha güzel hangi övgüyü

hangi makamdan duyabilir?

Belki gerçekten

o kadar bilgili değilim.

Belki gerçekten

bir yapay zekâ kadar hızlı düşünemem.

Ama bir farkımız var Sıla:

Ben bilgiyi

kitaplardan öğrendim;

hayatı ise

insanlardan.

Ve hayatın hiçbir yapay zekânın

tam olarak çözemeyeceği

bir tarafı var:

Sevmek.

İnsanın içini titreten,

hesaba gelmeyen,

ölçülemeyen,

programlanamayan bir şey.

Bir babanın

kızına bakarken duyduğu şey gibi…

Kırk yedi yıl önce

küçücük ellerinden tuttuğum kızım,

bugün karşıma çıkıp

hayatımı kelimelerle anlatıyor.

Ben de

o kelimelerin arasında

kendimi yeniden buluyorum.

Meğer insan

evlatlarının gözünde

biraz daha uzun yaşarmış.

Onların hatıralarında,

onların cümlelerinde,

onların çocuklarına anlattıkları

hikâyelerde…

Yaş dediğin

sadece takvimde duran rakam değilmiş.

Bazen

bir kızın “babacım” deyişidir.

Bazen

bir torunun dizine başını koyması.

Bazen

eski bir şarkının ansızın

gençliğini geri getirmesi.

Bazen de

yetmiş yedinci yaş gününde

bir evladının yazdığı satırları okuyup

gözlerinin dolmasıdır.

Bugün

bir kez daha anladım:

İyi ki yaş alıyorum.

Çünkü her yaş

hayattan biraz daha eksilmek değil;

hayata başka bir pencereden bakmaktır.

Yetmiş yedi yaşındayım.

Ama hâlâ

öğrenecek şeylerim var.

Hâlâ

soracak sorularım,

okuyacak kitaplarım,

dinleyecek şarkılarım,

çekecek fotoğraflarım,

yazacak şiirlerim var.

Hâlâ

Yeşilırmak kıyısında

bir akşamüstü ışığına

uzun uzun bakabilirim.

Hâlâ

bir makamın içinde

unutulmuş bir hatırayı bulabilirim.

Hâlâ

bir çocuğun kahkahasında

dünyanın bütün kötülüklerini

bir anlığına unutabilirim.

Ve hâlâ

evlatlarımın sesini duyduğumda

kalbimin yaşını sıfırlayabilirim.

Bugün benim doğum günüm.

Ama asıl hediyem

Sıla'nın bu güzel sözleri.

Bir baba için

evladının kaleminden dökülen birkaç satırdan

daha kıymetli ne olabilir?

O yüzden bugün

pastanın üzerindeki mumlara değil,

hayatımın ışıklarına bakıyorum.

Ve içimden

sessizce söylüyorum:

İyi ki doğmuşum.

Ama daha önemlisi,

iyi ki evlatlarım olmuş.

Çünkü insan

kendi doğumunu bir kez kutlar;

evlatlarıyla

binlerce kez yeniden doğar.

Ben bugün

yetmiş yedi yaşında

bir kez daha doğdum.

Kızımın cümlelerinde,

evlatlarımın sevgisinde,

torunlarımın gülüşünde,

dostlarımın sesinde,

eski şarkıların hüznünde,

hayatın hâlâ süren

o büyük aşkında…

Ve önümde

kaç yıl kaldığını hiç düşünmeden

hayata bir kadeh daha kaldırıyorum.

Müziği biraz açın.

Sohbeti uzatın.

Bir şarkı daha çalsın.

Çünkü daha bitmedi.

Ben hâlâ

hayata âşığım.

Ve hayat,

yetmiş yedi yaşında bile

insana fısıldıyor:

“Daha söyleyecek sözün var.”

İyi ki varsınız çocuklarım…

İyi ki varsın Sıla.

Bugün beni

yeniden kendime sevdiren

o güzel kelimelerin için…

Ve iyi ki

benim hikâyemin içinde

sen varsın.

Babandan sana,

yetmiş yedi yıllık bir ömrün

en güzel cümlesi:

İyi ki evladım oldun.

Macit CÜNÜNOĞLU